Υπάρχουν άνθρωποι που είπαν όχι… 1
γράφει στο peripteron.eu ο Βαγγέλης Πάλλας, ∆ηµοσιογράφος – Ερευνητής – Αναλυτής IFJ / SPJ
Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα που πρέπει να πούνε το μεγάλο ΟΧΙ …Αυτοί οι Άνθρωποι θα έρθουν αντιμέτωποι με το σημαντικό δίλημμα… ΟΧΙ η ΝΑΙ ;… κι όμως το όχι θα το πληρώσουν σε όλη τους τη ζωή, γιατί η άρνηση τους αυτή σημαίνει πως επιλέγουν να μη συμβιβαστούν με τις απαιτήσεις και τις αξιώσεις των ανθρώπων και της εποχής το μεγάλο όχι απαιτεί μεγάλη δύναμη και αποφασιστικότητα…
Η Μεγάλη άρνηση αποτελεί μια επιλογή που απαιτεί ψυχικό σθένος και δυναμισμό και δεν μπορεί να γίνει από δειλούς η αδύναμους ανθρώπους …Άλλοι αρνήθηκαν βραβεία τιμές άλλοι δεν δέχθηκαν να κάνουν όπως τους έλεγαν …άλλοι είπαν όχι στη δημοσιότητα… άλλοι στην κοινή λογική που υπαγόρευε οπισθοχώρηση αντί για αγώνα… Αυτό που είπαν κάποιοι άλλοι αρνούμενοι να βάλουν νερό στις αρχές και άλλοι αρνούμενοι τις ιδέες τους… Αυτό το όχι τους ταλαιπώρησε και τους ακολούθησε σε όλη τους τη ζωή…
ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΗΡΩΙΔΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ… ΟΧΙ ΣΤΟ ΑΔΙΚΟ…
Η Αντιγόνη έγινε ένα διαχρονικό πρόσωπο-σύμβολο αντίστασης και πίστης… Όταν ο Κρέοντας βασιλιάς της Θήβας και θείος της διατάζει να μείνει άθαφτο το σώμα του νεκρού αδελφού της Πολυνείκης εκείνη αγνοώντας την απειλή θανάτου αποφασίζει να τον θάψει …<< Το δίκαιο των Θεών οι ηθικές επιταγές βρίσκονται πάνω από όσα προστάζουν οι άνθρωποι >>… Πλήρωσε την ανυπακοή της με φρικτό θάνατο αλλά και με αιώνια αναγνώριση…
ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΤΗΣ 17ης ΝΟΕΜΒΡΗ 1973… ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΕΞΟΥΣΙΕΣ…
Το όχι του Πολυτεχνείου δεν ήταν απλώς ένα όχι προς τη Δικτατορία …Ήταν προπάντων ένα όχι πηγαίο και ισχυρό προς την πολιτικοποίηση του Παπαδόπουλου… Προς τον επιχειρούμενο σάτρα πάτρα εκδημοκρατισμό της Δικτατορίας… Προς το συμβιβασμό των περισσότερων τότε πολιτικών δυνάμεων που έβλεπαν << έστω κι έτσι >> να πηγαίνουμε προς εκλογές …Προς κάθε απόπειρα να θεωρείται πολιτικός ρεαλισμός το ταπεινωτικό κουβεντολόι με την εξουσία …Προς κάθε εκσυγχρονισμό του ετοιμόρροπου και του θνησιγενούς …Προς αυτά ήταν και μένει ΟΧΙ…
ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ 1883-1957… ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ
ΟΧΙ ΣΤΟ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ ΤΩΝ ΜΙΚΡΟΑΣΤΩΝ ΝΟΟΤΡΟΠΙΩΝ…
Ο Καζαντζάκης είναι κυρίως ο συγγραφέας του ΟΧΙ. Είπε όχι στις νεωτερικές ποιητικές αναζητήσεις και προτίμησε να ξαναγράψει την Οδύσσεια για να σπρώξει πανευτυχή και οραματιστή τον Οδυσσέα του οριστικά μακριά από τη ζεστασιά της οικογενειακής νοικοκυροσύνης …Προς την ουτοπία το φιλόδοξο συλλογικό σχεδιασμό και τη διαρκή ανταρσία…
Είπε όχι στο κατεστημένο των μικροαστικών νοοτροπιών καταδεικνύοντας με το << Χριστός Ξανασταυρώνεται >> τη θεϊκή θέση του πρόσφυγα και του ξένου το μεγαλείο του κοινωνικού παραβάτη και του παρία την ανθρωπιά της θηλυκιάς γυναίκας τη γαϊδουριά του παπά και την ιδιοτέλεια του δασκάλου η του μαγαζάτορα… Είπε τέλος όχι στην εκκλησιαστική παλιατσαρία αποκαλύπτοντας με τον << Τελευταίο Πειρασμό >> τη μυχιότερη σοφότερη και ανδρειότερη όψη του Χριστού… Την πιο θερμή και πιο θεανθρώπινη πλευρά του…
ΙΟΥΛΙΑΝΟΣ Ο ΠΑΡΑΒΑΤΗΣ… 4ος ΑΙΩΝΑΣ ΜΧ ΒΑΣΙΛΙΑΣ…
ΟΧΙ ΣΤΟ ΣΚΟΤΟΣ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ…
Ο Χριστιανισμός έχει οριστικά σφετεριστεί το ιστορικό μέλλον… Τότε ακριβώς ο Ιουλιανός παρά κάθε ιστορική λογική στοχάζεται και βλέπει… ότι μαζί με τη φιλάνθρωπη στάση η νέα θρησκεία έφερνε και τόσο σκότος σκέψης που μοιραία η φιλανθρωπία της θα εκφυλιζόταν σε ρητορεία ρηχότητα και ταπεινωτικό οίκτο του πάνω προς τον κάτω… ότι πιο ανελεύθερο δηλαδή. Επιχειρεί να επανεγκαθιδρύσει τη λατρεία των Ολύμπιων πλαισιωμένη από το στοχαστικό και ηθικό πλούτο της δικής της στο κάτω – κάτω φιλοσοφίας… Αποτυγχάνει… Όμως το όχι του προς την ιστορική πορεία διέσωσε όχι μόνο την προσωπική του αξιοπρέπεια αλλά και τη διαρκή υπόμνηση της καίριας και βαθιάς αντίθεσης ανάμεσα στο Ελληνικό και το χριστιανικό …Μετά τον Ιουλιανό ο χριστιανισμός εξαναγκάστηκε να γίνει ελληνικότερος και μεταξύ μας ο Ελληνισμός πονηρότερος…
ΑΡΗΣ ΒΕΛΟΥΧΙΩΤΗΣ… 1905-1945… ΚΑΠΕΤΑΝΙΟΣ ΤΟΥ ΕΛΑΣ…
ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΩΝ ΟΠΛΩΝ…
Θα μπορούσε μετά την απελευθέρωση να σιωπούσε …Να πειθαρχούσε απόλυτα στην πολιτική ορθοφροσύνη μιας ηγεσίας που έβλεπε μόνο το αύριο χωρίς να υποψιάζεται το μεθαυρίο …Να μη μιλούσε για την ανικανότητα των κυβερνητικών να κρατηθούν αξιόπιστοι εταίροι μιας μεταπολεμικής δημοκρατίας… Έβλεπε τις κεντρώες και δεξιές πολιτικές δυνάμεις να είναι με τα μπούνια χωμένες στη μικρότητα των ατομικών μεγεθών τους στην αγγλοαμερικανική εξάρτηση στην αδίσταχτη βούληση των παραστρατιωτικών της << Χ >> του Τσαούς Ανιόν και του Σούρλα και τέλος να κρέμονται από μιαν ελπίδα να παραδώσει ο ΕΛΑΣ τα όπλα να τρομοκρατηθεί από τους αλήτες της δεξιάς η ύπαιθρος να πάρουν οι αριστεροί τα βουνά και να τους ξεκάνουμε …Όπερ και εγένετο …Αυτά έβλεπε ο Άρης… γι αυτό είπε όχι στη Βάρκιζα και εξ αντικειμένου προδότες… Το όχι του Άρη προς την ηγεσία του κόμματος του δικαίωσε και τίμησε πολλών το αίμα… Αν ακουγόταν όμως μπορεί το αίμα να ήταν λιγότερο…
KLF…1987-1992 ΒΡΕΤΑΝΙΚΟ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ…
ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ…
Το γκρούπ που είπε όχι μ έναν τρόπο που δεν κάνει ποτέ κανείς… οι KLF αποφάσισαν να βγουν από το σύστημα ανάβοντας ένα σπίρτο και καίγοντας δημόσια ένα εκατομμύριο λίρες λεφτά που είχαν πάρει από την δισκογραφία… Όμως δε στάθηκαν μόνο εκεί τη μέρα που τους κάλεσαν να πάρουν βραβείο από το περίφημο << Top of the Pops >> ως το καλύτερο βρετανικό σχήμα εκείνοι όχι μόνο δεν εμφανίστηκαν αλλά στη θέση τους αφήσανε ένα νεκρό πρόβατο… Από τότε αρνήθηκαν να κυκλοφορήσουν οτιδήποτε άλλο εκτός από ένα σινγκλάκι σε περιορισμένα αντίτυπα σχετικό με το τέλος του πολέμου του Ιράκ το οποίο και κυκλοφόρησε μόνο στο Ιράκ…
ΣΑΡΤΡ 1905-1980..ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ …ΟΧΙ ΣΤΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΝΟΜΠΕΛ…
Στις 22 Οκτωβρίου 1964 ο Ζαν Πωλ Σάτρ αρνήθηκε το βραβείο Νόμπελ …Η άρνηση αυτής της << τιμής >> όπως ο ίδιος είπε ήταν ζήτημα τιμής για τον Γάλλο υπαρξιστή φιλόσοφο… Πως μπορούσε να δεχθεί ένα << Αστικό βραβείο >> ο άνθρωπος που έγραψε << Τρέφω τόσο μίσος για τους αστούς που θα σβήσει μόνο όταν σβήσω και εγώ >> εξηγώντας τους λόγους της άρνησης λέει << Αρνούμενος το βραβείο δεν έκανα τίποτα …Αν το είχα δεχτεί θα είχε συμβεί κάτι φοβερό θα είχα γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης από το σύστημα >>…
ΛΕΩΝΙΔΑΣ 480πχ ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΛΑΚΕΔΑΙΜΟΝΙΩΝ… ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΗ ΛΟΓΙΚΗ…
Με τη μάχη του στις Θερμοπύλες υλοποίησε την πρώτη άρνηση της ιστορικής πράξης να πειθαρχήσει στην κοινή λογική …Κι όμως όταν το πείσμα πατάει στην αίσθηση ενός χρέους συλλογικού και σε μιαν αντίληψη ηθικής διαχρονικότερη από την τρέχουσα των μάντεων και των χρηματιστών τότε χαράζει σήμα στους αιώνες όσο κι αν αστοχήσει… Και μετράει που το πείσμα του Λεωνίδα εγκατέστησε οριστικά στην ευρωπαΪκή ιστορία την αιματηρή γραμμή που έκτοτε θα χωρίζει ασυμφιλίωτα τον Πολιτισμό των ελεύθερων πολιτών από τη βαρβαρότητα των τεχνολογικά ισχυρών Ασσυρίων Βαβυλωνίων Αιγυπτίων Περσών και Αμερικανών…
