Άνθρωποι βολεμένοι…

γράφει στο peripteron.eu ο Βαγγέλης Πάλλας, ∆ηµοσιογράφος – Ερευνητής – Αναλυτής IFJ / SPJ

Πολλές φορές αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που κάνει τους ανθρώπους στην Ελλάδα να λειτουργούν διαφορετικά από την υπόλοιπη Ευρώπη. Ένας λαός μεγαλωμένος με το τρίπτυχο «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια», βρέθηκε από την μια μέρα στην άλλη νεόπλουτος, χωρίς ουσιαστικά να αλλάξει το τρίπτυχο. Η δεκαετία του ’80 παρείχε στους έλληνες το υλικό πέρασμα στη νέα εποχή, όχι όμως και το πνευματικό με συνέχεια την παρακμή. Λογικό, αφού η ανάγκη να ζει με το εύκολο και πολύ χρήμα και να το ξοδεύει σε διασκέδαση που δεν του φέρνει κανένα όφελος, παρά μόνο μια εφήμερη απόλαυση.

Ο απότομος νεοπλουτισμός από το 1981 και μετά έδωσε την ευκαιρία στην ελληνική κοινωνία να φθαρεί, γιατί δεν υπήρχαν δεκάδες δικλείδες ασφαλείας με την ανοχή του πολιτικού συστήματος το οποίο έκανε «πάρτι» με τα εξοπλιστικά υγεία, χρηματιστήριο, εις βάρος των πολιτών. Έτσι διαμορφώθηκε ένας τύπος βολεμένου ανθρώπου, είτε δεξιού ή αριστερού, αλλά δεν έχει καμία σημασία. Έχει τη δουλειά του, το σπιτάκι του, το αυτοκινητάκι του, και λέει ότι καλά είναι εκεί, αδιαφορεί για τους μη έχοντες, τους ανέργους και τους άστεγους

Το τρίπτυχο όπως υπάρχει και λειτουργεί στην Ελλάδα είναι παρακάτω:
Ελλάδα:

Πατρίς: ο ξένος είναι εισβολέας και απειλεί έναν εγκλωβισμένο πολιτισμό που μένει στάσιμος γιατί δεν με βολεύει να τον βοηθήσω να εξελιχθεί, με συμφέρει να μείνει όπως είναι.

Θρησκεία: κανένας δεν πιστεύει στο σωστό δικό μου θεό όπως εγώ, παρόλο που όλη μου η ζωή είναι μια υποκρισία κόντρα σ αυτά που λέω ότι πιστεύω

Οικογένεια: ανήκω σ αυτήν και πρέπει ν ακολουθώ τους κανόνες της και ένας από τους κανόνες είναι ν αλυσοδένομαι μαζί της για μια ζωή, ενώ ταυτόχρονα υποχρεώνω και τους άλλους να κάνουν το ίδιο

Στην υπόλοιπη Ευρώπη κεντρική και βόρεια:

Πατρίς: θέλω να εξελίσσομαι με τους υπόλοιπους κοινωνικά και πολιτισμικά, μου αρέσει να μαθαίνω τον πολιτισμό των άλλων, τον σέβομαι και έχω μάθει να βοηθάω όπου χρειάζεται

Θρησκεία: ανεξιθρησκία… ο καθένας πιστεύει όπου θέλει ή όχι και δεν μ ενοχλεί γιατί το σέβομαι και γιατί έτσι κι αλλιώς δεν μ επιβαρύνει με κανένα τρόπο.

Οικογένεια: η αγάπη δεν αποδεικνύεται με αλυσίδες, ο έφηβος είναι ξεχωριστή προσωπικότητα, η οικογένεια τον βοηθά να την αναπτύξει και όχι να την κατευθύνει

Η έννοια του τρίπτυχου στην Ελλάδα είναι απόλυτη, αυταρχική και κτητική και λειτουργεί ακριβώς όπως και στην υπόλοιπη κουλτούρα της σκέψης και του τρόπου ζωής… Ξεκινά με το «Με νοιάζει το σπίτι μου, η χώρα μου, η θρησκεία μου, η οικογένεια μου», κάτι που αυτό δεν θα φαινόταν και τόσο κακό αν δεν κατέληγε και δεν υπονοούσε το «η τσέπη μου, ο εαυτός μου» με δυο λόγια «η πάρτυ μου» και δεν γινόταν τελικά οξύμωρο…

Αυτό το σκεπτικό έχει διεισδύσει μέσα στην ελληνική κοινωνία, ενώ θα μπορούσε να είναι κάπως έτσι:

Πατρίδα μου είναι ο πλανήτης μας και τον θέλω όμορφο, υγιή και ολόκληρο…

Θρησκεία μου είναι το χαμόγελο μας και δεν έχει σημασία σε ποιο θεό ή σύμπαν κοιτά κάποιος για να το βρει, αρκεί να νιώθει καλά…

Οικογένειά μου είναι η αλυσίδα των χεριών μας που κρατιούνται μεταξύ τους για να χτίσουν τον κόσμο που ονειρεύονται…

Η κοινωνία ρέταρε συνολικά και ατομικά, γιατί βγήκε στην επιφάνεια μια ατέλειωτη στέρηση ετών χωρίς παιδεία, και το εγώ ήταν πιο δυνατό από το εμείς, αφού δεν είχε βρεθεί ποτέ κάποιος να το διδάξει και να τις δείξει τι σημαίνει
Οι βολεμένοι πολίτες, οχυρώνονται συνήθως πίσω από τις αστικές ιδεολογίες. Αρνούνται εναλλακτικές λύσεις, αλληλέγγυας έννοιας και ειρωνεύονται όλους τους άλλους ενεργούς πολίτες.

Η ελληνική κοινωνία δεν είχε ποτέ τα κατάλληλα εφόδια να αντισταθεί στο νεοπλουτισμό και δεν τα έχει ούτε σήμερα παρά την οικονομική κρίση, αφού ουσιαστικά έχουμε μια κοινωνία που δεν έχει αλλάξει το τρίπτυχο που γαλουχήθηκε και δεν δείχνει και την διάθεση να το αλλάξει, αντίθετα επιδιώκει να το στηρίζει σθεναρά.

Κανείς δεν έχει ή δεν θέλει να καταλάβει –παρά μόνο ελάχιστοι- ότι ο απότομος πλουτισμός εκείνα τα χρόνια είχε έρθει με εθνικά δάνεια και συνεχιζόταν για τις επόμενες δεκαετίες τόσο με εθνικά όσο και με ατομικά δάνεια.

Κανείς δεν κατάλαβε ότι όλα έγιναν για να εξαρτηθεί ο κόσμος από το χρήμα, να υπερδανειστεί και όταν καταρρεύσει να τα έχει τόσο μεγάλη ανάγκη όσο για να είναι μόνιμα αναλώσιμος για όσους θα τον χρειαζόντουσαν παρακάτω.

Κανείς δεν είχε καταλάβει ότι η απότομη βροχή από χρήμα θα γινόταν χαλάζι και θα έφερνε καταστροφή και τι πιο χρήσιμο από το να έρθει μία ισοπεδωτική οικονομική πτώση σε μια κοινωνία που έχει υποστεί ήδη ισοπεδωτική κοινωνική πτώση και δεν έχει καμία παιδεία να το αντιμετωπίσει.

Κανείς δεν έχει καταλάβει ούτε σήμερα, ότι η πνευματική αποχαύνωση μπλοκάρει τη σκέψη, ενισχύει την αδιαφορία, δυναμώνει τα κατώτερα ένστικτα, τροφοδοτεί την ανάγκη της αυτοπροβολής και βάζει σε λειτουργία τον αυτοματοποιημένο ανταγωνισμό μέσα από την εγωπάθεια και το φθόνο…

Ο κόσμος εμφανίζεται δυσαρεστημένος με όλα γιατί απλά αναπολεί τις “παλιές καλές μέρες” που δεν τις βλέπει να έρχονται άμεσα τόσο όσο για να μπορέσει να συνεχίζει να ζει από εκεί που το άφησε και όχι για να βρει τα λάθη, να βελτιωθεί και να διορθώσει την ποιότητα της ζωής του.

Για όλα τα παραπάνω το πολιτικό οικονομικό σύστημα που διαφεντεύει την χώρα μας και όχι μόνο έχει αναπτύξει μια στενή εξάρτηση των πολιτών με την «πολιτική» για δικό του ασφαλώς συμφέρον..

Πολιτική είναι η τέχνη να εμποδίζεις τους ανθρώπους να μπλέκονται με όσα τους αφορούν… Πολ Βαλερί