Εμπόριον παχυσαρκίας…

γράφει στο peripteron.eu ο Βαγγέλης Πάλλας, ∆ηµοσιογράφος – Ερευνητής – Αναλυτής IFJ / SPJ

Ο Σίζαρ Μπάρμπερ είναι 54 ετών και ζυγίζει 120 κιλά. Ύστερα από δυο καρδιακές προσβολές κατέληξε διαβη­τικός και ζει με υψηλή πίεση. Οι γιατροί του απέδωσαν την ασθένεια του στις διατροφικές του συνήθειες. Έτρωγε πέντε φο­ρές την εβδομάδα σε διάφορα φαστφουντάδικα του Μπρονξ της Ν. Υόρκης. Για να φάει κανονικό φαγητό έπρεπε να περιμένει το Σαβ­βατοκύριακο.

Οι εντατικοί ρυθμοί της εργασίας δεν του επέτρεπαν να φάει κανο­νικά, όπως συμβαίνει δηλαδή και σε άλλα 75 εκατομμύρια συμπα­τριωτών του, και ήταν υποχρεωμένος να φάει κάτι στο πόδι. Και εί­χε εμπιστοσύνη στις μεγάλες φίρμες όπως MC DONALD’S, WENDY’S, KENTUCKY FRIED CHICKEN και BURGER KING και έτρωγε σ’ αυτές, αποφεύγοντας τα μικρομάγαζα.

Κατέληξε σ’ ένα δικηγόρο και είδε πως είχε δικαίωμα να καταφύ­γει στη Δικαιοσύνη και μήνυσε όλες αυτές τις εταιρείες για το αδί­κημα της «διακίνησης» παχυσαρκίας.

Η υπόθεση έκανε σάλο στις ΗΠΑ και οι οργανισμοί κύρους, όπως η Οργάνωση των Γιατρών για μια Υπεύθυνη Ιατρική, έσπευσαν να χειροκροτήσουν αυτήν τη μήνυση, που είναι η πρώτη του είδους, γιατί από καιρό έχει διαπιστωθεί πως η επιδημία παχυσαρκίας στις ΗΠΑ είναι άμεσα συνδεδεμένη με την άθλια τροφή των φαστφουντάδικων κύρους (δηλαδή διαφήμισης). Είναι γνωστό πως κάθε αμερικανικό προϊόν, από υψηλή τεχνολογία έως χάμπουργκερ, εί­ναι προς εξαγωγή. Και αυτές οι εταιρείες παραγωγής παχυσαρκίας σήμερα βρίσκονται παντού στον κόσμο. Και φυσικά στην Ευρώπη όπου 200 εκατομμύρια άνθρωποι είναι υπέρβαροι ή παχύσαρκοι. Και εμείς ως Έλληνες κατέχουμε μια ακόμη θλιβερή πρωτιά: το 70% των γυναικών και το 68% των ανδρών είναι υπέρβαροι..

Πέρυσι ο τζίρος των φαστφουντάδικων στην Ελλάδα ανήλθε στα 4 δισεκατομμύρια ευρώ και αυτό σε μια χώρα που λόγω κλίματος γεννήθηκε να είναι οικολογική. Τα βιολογικά προϊόντα που παρά­γονται στην Ελλάδα είναι μόλις το 1%. Στην Ελβετία που το κλίμα είναι δυσμενές τα βιολογικά προϊόντα είναι 9%. Ακόμα και η παγω­μένη Φινλανδία παράγει ένα 7%. Και να σκεφθεί κανείς πως αν δεν «εκσυγχρονιζόμεθα» θα είχαμε 100% οικολογική παραγωγή, δηλα­δή αυτό που έκαναν οι προηγούμενες γενιές, χωρίς να ξέρουν πως είναι οικολόγοι. Όπως δεν ήξεραν πως η καθημερινή τους διατροφή, όσο λίγη και να ήταν, θα γινόταν η πλέον υγιεινή διατροφή τού σή­μερα, που είναι γνωστή ως μεσογειακή.

Οι διατροφικές συνήθειες ενός λαού, πέρα από τη θρεπτική τους αξία, είναι και πολιτισμός. Ο άνθρωπος δεν έγινε για να τρώει το φα­γητό του, όπως το ρεζερβουάρ του αυτοκινήτου τη βενζίνη. Σε τε­λική ανάλυση το φαγητό είναι η επικοινωνία με το Θείο και με τον άλλον. Δεν υπάρχει θρησκεία που να μην έχει θυσίες (ένα μαγείρε­μα ήταν που κατέληγε σε κοινό γεύμα) και δεν υπάρχει φαγητό που να τρώγεται μοναχικά. Πάντα μοιράζεται με κάποιον άλλον. Και αυ­τός ο «άλλος» μπορεί να είναι οικογένεια, φίλοι, συνάδελφοι ή ερω­τικοί σύντροφοι κ.λπ. Η σπιτική επινόηση του φαστφουντάδικου, πέραν του εμπορίου της παχυσαρκίας και της αρρώστιας, είναι και ένα πλήγμα κατά του πολιτισμού της ανθρωπότητας.
Γιατί δεν υπάρχει υψηλή και χαμηλή κουζίνα. Όλοι οι λαοί έχουν να επιδείξουν μοναδική σοφία και πανέξυπνους συνδυασμούς για να υπάρξει ποικιλία και νοστιμιά, ακόμα και σε περιοχές που η παρα­γωγή ήταν φτωχή. Σήμερα αυτές οι συνταγές ανακυκλώνονται σε διά­φορα εγχειρίδια μαγειρικής που φυσικά αφορούν μια μικρή κατηγο­ρία «ψαγμένων». Αλλά η μεγάλη μάζα είναι θύμα της διαφήμισης και της ευκολίας, με τίμημα βέβαια την υγεία. Προτιμάει τα έτοιμα και επεξεργασμένα προϊόντα που σχεδόν κυκλοφορούν ανεξέλεγκτα.

Παράδειγμα από τις ΗΠΑ: Το Κέντρο Ελέγχου Λοιμώξεων στην Ατλάντα υποστηρίζει πως ασθένειες που έχουν να κάνουν με το φα­γητό σκοτώνουν 5.000 ανθρώπους το χρόνο και 76 εκατομμύρια πα­θαίνουν κάποιας μορφής τροφική δηλητηρίαση. Ας μην ξεχνάμε πως στις ΗΠΑ το 76% της σόγιας και το 32% του καλαμποκιού που πα­ράγεται είναι μεταλλαγμένα. Και με μεταλλαγμένα φαγητά τάισε ο τότε πρόεδρος Μπους τους Ευρωπαίους ηγέτες, έτσι που η ταπείνωση τους να είναι πλήρης.

Αλλά και η Ελλάδα δεν πάει πίσω στα επικίνδυνα τρόφιμα. Ο Ενι­αίος Φορέας Ελέγχου Τροφίμων βρήκε αλλοιωμένα τρόφιμα στο 20% των επιχειρήσεων παρασκευής-συσκευασίας τροφίμων που ελέγ­χθηκαν. Και είναι γνωστό πόσο καλά γίνονται οι έλεγχοι στη χώρα μας. Και αυτό το 20% πρέπει να είναι πολύ μεγαλύτερο. Αλλά ποι­ος νοιάζεται; Κάποιοι που αγαπούν τη ζωή σίγουρα. Οι πολλοί πλη­ρώνουν τις επιλογές τους.

ΕΝΑΣ Dr ΜΕΝΓΚΕΛΕ . . . ΣΤΟ ΠΙΑΤΟ ΜΑΣ

Ένα από τα όνειρα -και τα εγκλήματα- του ναζισμού, ήταν ο ευγονισμός. Αυτή η χιτλερική «επιστήμη», με βάση τους νόμους της βιολογίας και της κληρονομικότητας, προσπαθούσε να «εξευγενίσει» το ανθρώπινο είδος. Επιτροπή ειδι­κών ξεχώριζε τα πιο αντιπροσωπευτικά δείγματα της άριας φυλής και τα έβαζε να ζευγαρώσουν με το ζόρι. Αυτά τα «καθαρόαιμα» παιδιά μεγάλωναν σε ειδικά ιδρύματα-εκτροφεία, χωρίς τους γονείς τους. Πα­ράλληλα όσοι άνθρωποι κρινόντουσαν πως ανήκαν σε κάποιο κατώτερο είδος, τους ευνούχιζαν, για να μην αναπαραχθεί η υποδεέστερη φυλή. Αυτά τα λαμπρά επιτεύγματα της επιστήμης έγιναν εξαγώγιμα προϊόντα και η πρακτική του ευνουχισμού εφαρμόστηκε και σ’ άλλες χώρες. Η Σουηδία π.χ. ευνούχιζε τους πολίτες που έκρινε πως δεν έπρε­πε να αναπαραχθούν μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 70.

Ένας άλλος ευγονισμός που ξέρουμε, μας έρχεται από τις ΗΠΑ, αλλά αυτός αφορά τις «κατώτερες φυλές». Δηλαδή τους μαύρους δού­λους. Το ζητούμενο εδώ ήταν, να παραχθεί ένα σκληροτράχηλο και ανθεκτικό είδος, που θα μπορούσε να δουλέψει περισσότερο από τους άλλους, να κάνει βαρύτερες εργασίες και να αντέχει στις κακουχίες. Διάλεγαν λοιπόν τους πιο εύρωστους και υγιείς δούλους, διασταύρωναν φυλές και περίμεναν να γεννηθεί ο ιδανικός σκλάβος. Και μπορεί αυτό να μας ανατριχιάζει σήμερα, αλλά η ιδέα του ευγονισμού είναι ακόμα ζωντανή και εφαρμόζεται μ’ άλλες μορφές. Η δημιουρ­γία των μοντέλων είναι μια μορφή ευγονισμού, όπως και οι ειδικές μονάδες του στρατού. Στις δυο τελευταίες περιπτώσεις οι άνθρωποι μεταλλάσσονται από εργαστήρια σκληρής άσκησης και πειθαρχίας, για να βγάλουν ένα Ράμπο ή μια Ράμπισσα της πασαρέλας.

Αλλά εκεί που ο ευγονισμός έχει επικρατήσει απολύτως και έχει γίνει καθεστώς, είναι τα μεταλλαγμένα προϊόντα. Με την ίδια λογι­κή ευνουχίζουν τον φυσικό σπόρο που πια δεν μπορεί να αναπαρα­χθεί και δημιουργούν έναν καινούργιο, που είναι μόνο μιας χρήσης. Και αν κάποιος έχει απορίες για το πώς γίνεται αυτό, έρχεται η Μονσάντο να τη λύσει.

Αυτός ο γίγαντας της βορειοαμερικανικής βιομηχανίας, που ειδι­κεύεται στα γενετικά μεταλλαγμένα προϊόντα, έχει επινοήσει μια νέα τεχνολογία, που ακούει στο ωραίο όνομα Terminator (αυτός που απο­τελειώνει). Ο πραγματικός σπόρος «στειρώνεται» και ο καινούργιος, ο καθαρόαιμος και ευγονισμένος σπόρος πρέπει να αγοραστεί από τη Monsanto.
Αυτό σημαίνει, πολύ απλά, πως, αν αυτή η τεχνολογία επικρατήσει, η φύση και ό,τι αυτή παράγει, θα είναι εξαρτημένη από τις τερατικές βιομηχανίες των μεταλλαγμένων γενετικά προϊόντων, με άγνωστες συνέπειες, τόσο για τη φύση, όσο και για τον άνθρωπο.

Αλλά μια γεύση από το μέλλον μπορούμε να πάρουμε από τη Λα­τινική Αμερική.

Όπως μας πληροφορούν τα «Σήματα Καπνού», αυτό το πάντα έξοχο πληροφοριακό έντυπο για τη Λατινική Αμερική, στην Παρα­γουάη οι μεταλλαγμένες τροφές προκάλεσαν μαζικές δηλητηριάσεις και στην Κόστα Ρίκα χιλιάδες έμειναν στείροι. Η Λατινική Αμερι­κή είναι ο παράδεισος των μεταλλαγμένων προϊόντων. Όλες οι πο­λυεθνικές βιομηχανίες των γενετικά μεταλλαγμένων προϊόντων εκεί πειραματίζονται, γιατί η νομοθεσία αυτών των χωρών είναι ατελής σ’ αυτό το πεδίο και η φτώχεια τους δεν τους επιτρέπει να τη βελ­τιώσουν. Και έτσι προσφέρουν τη γη τους και τους κατοίκους της σαν πειραματόζωα. Η Γουατεμάλα δέχτηκε στο έδαφος της ένα λί­πασμα, που ήταν απαγορευμένο τόσο στις ΗΠΑ, όσο και στην Ε.Ε. Αποτέλεσμα αυτού του πειράματος ήταν, η Γουατεμάλα να μην μπορεί να χρησιμοποιήσει κανένα άλλο λίπασμα στα εδάφη όπου είχε χρησιμοποιηθεί αυτό το μεταλλαγμένο προϊόν, γιατί η γη δεν δέχεται πια κανένα άλλο λίπασμα.

Και φτάσαμε στον 21ο αιώνα, για να έχουμε τον Μένγκελε στο πιάτο μας και να συνεχίζει τα φρικτά πειράματα που έκανε στους κρα­τούμενους των ναζιστικών στρατοπέδων, στους εαυτούς μας. Εδώ και δεκαετίες οι οικολογικές οργανώσεις προσπαθούσαν να μας προ­ειδοποιήσουν για τους κινδύνους που διατρέχουμε από την καταστροφή του περιβάλλοντος και οι άμεσα ενδιαφερόμενοι τους έπαιρναν για ψώνια. Μόνο τα τελευταία χρόνια το όνομα της οικολογίας έγινε σε­βαστό και άρχισε να διαμορφώνεται ένα κίνημα που προσέχει τι τρώ­ει, γιατί κατάλαβε πως ο εχθρός του βρίσκεται κρυμμένος στο πιά­το του. Αλλά αυτό δεν αρκεί.

Χρειάζεται και μια Νυρεμβέργη για τα εγκλήματα κατά της φύσης, που είναι, και αυτά, εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.