Ταλιμπάν… Η αρχή του τέλους της Δύσης;

γράφει στο peripteron.eu ο Βαγγέλης Πάλλας, Δημοσιογράφος – Ερευνητής – Αναλυτής IFJ / SPJ

Όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες εισέβαλαν στο Αφγανιστάν στις 7 Οκτωβρίου 2001, το εξώφυλλο του περιοδικού Time ανακήρυξε «Οι τελευταίες μέρες των Ταλιμπάν».

Έτσι ξεκίνησε αυτό που ονομάστηκε «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας», η νεοσυντηρητική προσπάθεια να αντικατασταθεί η αποτυχημένη Σοβιετική Ένωση με το Ισλάμ ως παγκόσμια απειλή. Τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους, το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών δημιούργησε τη Διεθνή Δύναμη Βοήθειας για την Ασφάλεια (ISAF) για να επιβλέπει τις στρατιωτικές επιχειρήσεις και να εκπαιδεύει τις Αφγανικές Δυνάμεις Εθνικής Ασφάλειας.

Ο πόλεμος στο Αφγανιστάν χάθηκε από μια δυτική συμμαχία που πίστευε ότι θα μπορούσε να γκρεμίσει τους Ταλιμπάν και να χτίσει μια νέα χώρα από την αρχή.

Έκτοτε, δαπανήθηκαν πάνω από 2 τρισεκατομμύρια δολάρια. Στην εμπόλεμη ζώνη Αφγανιστάν-Πακιστάν, εκτιμάται ότι σκοτώθηκαν 241.000 άνθρωποι, 2.448 Αμερικανοί στρατιώτες και 454 Βρετανοί στρατιώτες. Και είκοσι χρόνια αργότερα, οι Ταλιμπάν ανέκτησαν τον έλεγχο της χώρας.

Μέχρι το 2001, το όπιο είχε σχεδόν εξαλειφθεί πλήρως, αντιπροσωπεύοντας μόνο 84.000 εκτάρια υπό καλλιέργεια. Μέχρι το 2017, ο αριθμός αυτός είχε ανέβει στα 328.000 εκτάρια. Μετά τον πόλεμο, το όπιο ήταν η κύρια οικονομική δραστηριότητα στη χώρα. Ένας από τους πρώτους στόχους της αμερικανικής πολεμικής προσπάθειας ήταν να εκπαιδεύσει έναν αφγανικό στρατό για να πολεμήσει τους Ταλιμπάν. Οι απώλειες και οι εγκαταλείψεις ήταν τέτοιες που οι Αμερικανοί χρειάστηκε να εκπαιδεύσουν νεοσύλλεκτους που αποτελούσαν συνολικά το ένα τρίτο της δύναμης.

Η διαφθορά, για την οποία η Transparency International κατατάσσει τη χώρα στην 165η θέση από 180 χώρες που παρακολουθεί, έχει καταπιεί δισεκατομμύρια δολάρια οικονομικής βοήθειας, μέσω της κατασκευής νοσοκομείων χωρίς ασθενείς και σχολείων χωρίς μαθητές. Η φτώχεια είναι διάχυτη και τα ποσοστά θανάτων παραμένουν από τα υψηλότερα στον κόσμο.

‘Έτσι, για να υποστηρίξουμε ότι κατά τη διάρκεια της εικοσαετίας κατοχής, «οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους επέβλεψαν τις εκλογές και δημιούργησαν τις αφγανικές δυνάμεις ασφαλείας, αλλά [ότι] οι Ταλιμπάν συνέχισαν να πραγματοποιούν επιθέσεις», όπως είπε το BBC την περασμένη εβδομάδα σε ένα επεξηγηματικό άρθρο στον ιστότοπό του, αψηφώντας την πεποίθηση και τις πιο βασικές διαδικασίες ελέγχου γεγονότων.

Αλλά η φανταστική χώρα στην οποία ο δυτικός φιλελευθερισμός συνεχίζει να λειτουργεί στη Δυτική Ασία και τη Μέση Ανατολή παραμένει πηγή διδαγμάτων. Μας λέει πολλά για την ψυχολογία μιας παρακμής αυτοκρατορίας.

-Είναι σε άρνηση. Ειδικά όσον αφορά τον ρόλο του σε αυτήν την καταστροφή.

Ο David Petraeus, πρώην ανώτερος Αμερικανός διοικητής στο Αφγανιστάν, ο στρατηγός Sir Nick Carter, ο Βρετανός αρχηγός άμυνας, καθώς και όλοι οι Αμερικανοί και Βρετανοί στρατηγοί που έχουν υπηρετήσει στο Αφγανιστάν φέρουν βαριά ευθύνη σε έναν πόλεμο που οι ίδιοι οι Αφγανοί δεν άντεξαν και δεν ήθελαν.

Κανείς από αυτούς δεν βρήκε τη δύναμη να αναλάβει την ευθύνη για αυτήν την καταστροφή και να ζητήσει συγγνώμη από τον Αφγανικό λαό. Είναι πολύ μακριά από αυτό. Ο Ντέιβιντ Πετρέους γκρινιάζει και θρηνεί για μια πολιτική προδοσία, πιστεύοντας σίγουρα ότι μια δεκαετία ακόμη υπό τις εντολές του θα είχε λύσει το πρόβλημα. Κανείς δεν αναλαμβάνει την ευθύνη για τις πράξεις του.

Η αεροπορική δύναμη που υποστήριζε την ξένη παρουσία δεν ήταν καλοήθης. Δεν έχει προωθήσει τα δικαιώματα των Αφγανών γυναικών. Ήταν μια δολοφονική μηχανή.

Μεταξύ 2017 και 2019, το Πεντάγωνο χαλάρωσε τους κανόνες εμπλοκής του σε αεροπορικές επιδρομές και, ως αποτέλεσμα, οι θάνατοι αμάχων αυξήθηκαν δραματικά. Το 2019, οι αεροπορικές επιδρομές σκότωσαν 700 Αφγανούς πολίτες, περισσότερο από κάθε χρόνο από την έναρξη του πολέμου. Το ίδιο έκανε και η Αφγανική Πολεμική Αεροπορία (FAA). Τους πρώτους έξι μήνες του 2020 σκότωσε 86 Αφγανούς και άφησε 103 τραυματίες. Τους επόμενους τρεις μήνες, ο ρυθμός διπλασιάστηκε με 70 θύματα αμάχων και 90 τραυματίες.

Έτσι, δεν είναι περίεργο που οι πιλότοι του έγιναν στόχος των Ταλιμπάν και το ηθικό τους έπεσε μετά την αποχώρηση των ΗΠΑ.

Το να απολαμβάνεις τη φαντασίωση ότι οι στρατοί των ΗΠΑ και της Βρετανίας βρίσκονταν στο Αφγανιστάν για να κάνουν καλά πράγματα είναι τόσο μακριά από την πραγματικότητα όσο το να πεις ότι τα καθεστώτα μαριονέτας που επέβαλαν οι δυτικές κυβερνήσεις στη χώρα έχουν λαϊκή νομιμότητα. Η νομιμότητα του διπλά εκλεγμένου προέδρου Ασράφ Γκάνι κράτησε για ακριβώς πέντε εβδομάδες – από τις 8 Ιουλίου, όταν ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο, Μπάιντεν έθεσε την προθεσμία αποχώρησης στις 31 Αυγούστου, έως τις 15 Αυγούστου, όταν έφυγε από την Καμπούλ με την οικογένειά του.

Print Friendly, PDF & Email