Το τέλος της Ιστορίας;

γράφει στο peripteron.eu ο Βαγγέλης Πάλλας, Δημοσιογράφος – Ερευνητής – Αναλυτής IFJ/SPJ

Ο κόσμος μου θυμίζει γρανάζι που γυρίζει που ξεφυσάει και βρίζει σε μια τρελή μηχανή…

Οι άνθρωποι προσπαθούν ν’ αντισταθούν στον καταιγισμό πληροφοριών που δέχονται για τις ταχύτατες πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις που πραγματοποιούνται στην Ελλάδα, αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο.

Η κοινωνία μουδιασμένη προσπαθεί να αμυνθεί από την έφοδο του διεθνούς κεφαλαίου, την εγχώρια αστική τάξη, την επέλαση της μιντιοκρατίας και του δόγματος «τάξη και ασφάλεια». Αντιστέκεται στην βάρβαρη καπιταλιστική εκμετάλλευση προτού ποδοπατηθεί από σύνδρομα και συμπεριφορές που οδηγούν στην απαξίωση της ανθρώπινης προσωπικότητας. Αυτό το σύστημα της παγκόσμιας καπιταλιστικής εκμετάλλευσης δεν έχει καμία αναστολή. Δεν φοβάται ούτε θεούς, ούτε δαίμονες. Κατατρώει τα πάντα προκειμένου να συνεχίσει να υπάρχει. Με πολεμικές επιχειρήσεις, οικονομικές εισβολές, εθνικιστικές, σφαγές και πραξικοπήματα, διαλύει κοινωνίες και κράτη.

Τίποτα δεν θα καταφέρουν. Το τέλος της ιστορίας δεν πρόκειται να έρθει. Το τέλος αυτής της προσπάθειας θα έρθει αργά ή γρήγορα. Μόνο τα τελευταία 80 χρόνια έγιναν αμέτρητοι πόλεμοι, ασύλληπτα ολοκαυτώματα, ανυπολόγιστες οικολογικές καταστροφές, αδιανόητη λεηλασία, ανθρώπινων πόρων, πόλεων και χωριών.

Όλος αυτός ο ιλιγγιώδης καθημερινός ρυθμός του καπιταλιστικού συστήματος δεν μπορεί να οδηγήσει σε μια πρόσκρουση κατά πάσα περίπτωση ιδιαίτερα οδυνηρή για όλους μας.

Η μηχανή αυτή δουλεύει τόσο γρήγορα που οι φλάντζες της γρήγορα θα καούν.

Στην κρίσιμη στιγμή η ανθρωπότητα θα φροντίσει να βάλει στην άκρη αυτήν την βίαιη περίοδο της ιστορίας. Μέσα από ριζοσπαστικά επαναστατικά γεγονότα.

Μόνο ένα «θαύμα» μπορεί να ανακύψει την ξέφρενη κούρσα της άγριας καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.

Αυτό δεν σημαίνει τίποτα άλλο από να γειωθούμε και πάλι, με την κυριολεκτική έννοια του όρου, να συνδεθούμε και πάλι με τις λειτουργίες της γης, αποδεσμεύοντας τη ζωή μας από αυτήν την ακαταλαβίστικη, άθλια και χυδαία κυριαρχία των αριθμών των αγορών, των νομισμάτων και των χρηματιστηρίων τους.

Ζούμε σε παράξενους καιρούς. Οι βεβαιότητες του παρελθόντος καταρρέουν και όλο μεγαλύτερα κομμάτια της κοινωνίας έρχονται αντιμέτωπα με αλήθειες που τόσο καιρό δεν μπορούσαν ή δεν ήθελαν να δουν. Φαίνεται ότι η βαρβαρότητα αποτελεί τον κανόνα και όχι την εξαίρεση της καπιταλιστικής συνθήκης. Ας αντικρύσουν τον πραγματικό του πρόσωπο όσοι δεκαετίες τώρα πάλευαν να του φτιασιδώσουν ένα ανθρώπινο πρόσωπο.

Η ιστορία όμως δεν τελειώνει όσο θα υπάρχουν κοινωνίες που αρνούνται να υποκύψουν σε προδιαγεγραμμένα πλαίσια ύπαρξης.

Φέτος συμπληρώθηκαν 70 χρόνια από την κινεζική επανάσταση, 60 χρόνια από την κουβανική, και 40 χρόνια από την Επανάσταση του Ιράν, της Νικαράγουας αλλά και της Γρενάδας. Όσοι, μάλιστα, θέλουν να αποκαλούν «επαναστάσεις» και τις ανατροπές των καθεστώτων του πρώην ανατολικού μπλοκ το 1989, μπορούν να προσθέσουν στη λίστα την Πολωνία, την Ουγγαρία, την Ανατολική Γερμανία, τη Βουλγαρία την Τσεχοσλοβακία και τη Ρουμανία.

Τελικά, ο χρόνος όλους τους ξεσκεπάζει και οι σπουδαίοι γίνονται «τα τίποτα» που ήταν στην πραγματικότητα…