Ξανά.. Θα ξανάρθω…!
γράφει στο peripteron.eu ο Βαγγέλης Πάλλας, Δημοσιογράφος – Ερευνητής – Αναλυτής IFJ/SPJ
Την θυμάμαι να μου χαμογελάει και να με χαιρετάει πίσω από το σπασμένα τζάμι, καθώς οι χοντρές σταγόνες από την πρωινή ανοιξιάτικη μπάρα έλουζαν τα πρόσωπο της. Είχα καντοσταθεί στα πλατύσκαλα του ιδρύματος, καθώς φεύγαμε, για να της επαναλάβω την υπόσχεση: «Όταν θα τελειώσει ο πόλεμος, θα ξανάρθω Σόνια … ». Κάτι είχε ψιθυρίσει χωρίς να πάψει να χαμογελάει. «Τι είπε;»,-ρώτησα τη «φύλακα άγγελο» της Σχολής, Ελληνίδα ειδική καθηγήτρια κινησιοθεραπείας που μας συνόδευε, «Φοβάται, πως όταν τελειώσει ο πόλεμος, θα τους ξεχάσεις κι εσύ … ».
Η πρώτη φθινοπωρινή μπόρα μου θύμισε εκείνο το βροχερό πρωινό στη Σρέμτσιτσα, λίγα χιλιόμετρα έξω από το Βελιγράδι, κοντά στη Ραγκόβιτσα, που για εβδομήντα τόσες ημέρες βομβαρδιζόταν σχεδόν καθημερινά από τα ΝΑ ΤΟϊκά αεροπλάνα και μαζί μου θύμισε την υπόσχεση μου στη 17χρονη τυφλή Σόνια και στα άλλα, 83 ανήλικα παιδιά του ιδρύματος. Τα περισσότερα ορφανά και τα υπόλοιπα εγκαταλειμμένα ή παιδιά με ειδικά προβλήματα, από την Κράινα, τη Βοσνία και τη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας. Ο πόλεμος πέρασε, οι βομβαρδισμοί σταμάτησαν και τα μόνα πού απόμειναν γι’ αυτά τα παιδιά ενός άλλου θεού, είναι τα θραύσματα από τις βόμβες που μάζευαν από τα προαύλιο του ιδρύματος και οι εφιάλτες που τα κάνουν και σήμερα να πετάγονται στον ύπνο τους, όπως μου έλεγε προχθές η φίλη μου.
Τώρα που χειμωνιάζει, η κατάσταση γι’ αυτά τα παιδιά γίνεται τραγική. Πολλά δεν έχουν, μα κυρίως δεν έχουν θέρμανση. Όπως μου είπε ο διευθυντής ταυ ιδρύματος Μιλένκο Τζούροβιτς χρειάζονται 3.000 μάρκα για τα κάρβουνο, χρήματα που δεν έχουν. Όπως δεν έχουν ρούχα, κουβέρτες, τρόφιμα, φάρμακα…
Θυμάμαι την υπόσχεση μου στη Σόνια και σκέφτομαι πόσο δίκιο είχε, όταν αμφέβαλε για την υπόσχεση μου και πόσο μακριά έβλεπε μέσα στο απέραντο σκοτάδι της, όταν με αποχαιρετούσε. «Φοβάμαι, πως όταν τελειώσει ο πόλεμος, θα μας ξεχάσεις κι εσύ … ».
