Δημοκρατία… κατ’ επίφαση
γράφει στο peripteron.eu ο Βαγγέλης Πάλλας, Δημοσιογράφος – Ερευνητής – Αναλυτής IFJ / SPJ
Ο όρος επανάσταση έχει ταυτιστεί στο μυαλό μας, με εικόνες παθιασμένου πλήθους να σαρώνει τα πάντα στο πέρασμά του ή με εικόνες των προγόνων μας να ορμούν με το γιαταγάνι στη μάχη για την ελευθερία τους.
Πράγματι η επανάσταση εμπεριέχει πάθος, συμπυκνώνει δραματικά την ιστορία και αλλάζει τις ζωές χιλιάδων ή και εκατομμυρίων ανθρώπων. Πόσες επαναστάσεις μετράει η ανθρωπότητα από την αρχή της ιστορίας; Εκατοντάδες παντού και πάντοτε οι άνθρωποι ξεσηκώνονταν για να αλλάξουν την μοίρα τους, να εξασφαλίσουν μια καλύτερη ζωή, να δώσουν νόημα στην ύπαρξή τους.
Κάποιοι δημιουργούν (όταν έχουν την ισχύ) μόνο αδιέξοδα και φαντάζονται την μελλοντική “σωτηρία” των κοινωνιών στη σφυρηλάτηση μιας υποθετικής αλυσίδας ή ενός ομογεvοποιητικού μίξερ ανθρώπινων συνειδήσεων και ψυχών, που θα «δέσει σφιχτά» την αvθρωπότητα.
Τους κρίκους αυτής της αλυσίδας θα αποτελούν ασφαλώς ”ισχυροί άνδρες” ηγέτες κατ’ επίφαση δημοκρατικών καθεστώτων, που στην ουσία θα είναι ολιγαρχικά, φύλακες του Θεού, του νόμου και της τάξης. Και το λουκέτο αυτής της αλυσίδας θα το έχει μια υπερδύναμη-ηγεμόνας, ως κεφαλή και στρατηγείο μιας παγκόσμιας αστυνόμευσης, παραπληροφόρησης και πολιτισμικής ενδείας που θα προσφέρει κι άλλο χρόνο στους λίγους για να συνεχίσουν την επικυριαρχία τους.
Οι συγκρούσεις, οι εξεγέρσεις και οι επαναστάσεις που έχουν γίνει άλλοτε με σαφή και άλλοτε με συγκαλυμμένα χαρακτηριστικά στον συνεχή αγώνα των δούλων ενάντια στους αφέντες τους, έχουν χαράξει το δρόμο για την ελεύθερη ζωή μακριά από κάθε είδους καταναγκασμό και επιβολή.
Η κοινωνική επανάσταση, ήταν πάντοτε το όνειρο των ανθρώπων που έχουν συνειδητοποιήσει την κοινωνική – ταξική τους θέση, τη θέση του καταπιεσμένου. Και όταν αυτοί οι άνθρωποι κατάλαβαν, ότι ενωμένοι μπορούν να κάνουν το όνειρο πραγματικότητα και να οργανώσουν τις ζωές τους μόνοι τους, χωρίς αντιπροσώπους· και πεφωτισμένους ηγέτες μετατράπηκαν στους κολασμένους επαναστάτες σε όλα
τα μήκη και πλάτη της γης.
Είναι σημαντικό ότι στη διαδικασία της Παγκοσμιοποίησης υπάρχει συχνά ένα χάσμα μεταξύ της κυρίαρχης ελίτ και της Δημοκρατίας.
Η απομακρυσμένη εξουσία χάνει σταθερά την εμπιστοσύνη στις μάζες, δεν δείχνει Δημοκρατική και οι πολίτες νοιώθουν ανυπεράσπιστοι σε αυτούς που προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν τους μοχλούς εξουσίας προς το συμφέρον τους…
…Δημοκρατία δεν σημαίνει πως η πλειοψηφία έχει το δίκαιο. Σημαίνει πως έχει το δικαίωμα να κυβερνάει… U.ECO
Οι άνθρωποι που είχαν μπερδέψει το έχω με το είμαι, χωρίς να το καταλάβουν οδηγήθηκαν σε μια οδυνηρή σιδηροδρομική σύγκρουση με την πραγματικότητα. Παράδειγμα οι τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις του 2019.
Οι ονειροπόλοι ταξίδευαν ήδη προς τη νέα εποχή. Οι καχύποπτοι ανησυχούσαν και γύρισαν στο παρελθόν, στο παλιό… Το όραμα για μια Δημοκρατία των πολλών, δεν διαλύθηκε απλώς αντιστράφηκε. Η Ευρώπη δεν είναι στην υπηρεσία των Ευρωπαίων πολιτών αλλά οι πολίτες στην υπηρεσία μιας ανάλγητης Ε.Ε. κάποιοι θυμώνουν, κάποιοι γελούν…
Γεμάτη είναι η ιστορία και η σύγχρονη πολιτική σκηνή, από παραδείγματα ανθρώπων που παραδόθηκαν άνευ όρων σε ότι παλιότερα εχθρεύονταν, που επανειλημμένα και καθημερινά υπογράφουν “δηλώσεις μετάνοιας” για το παρελθόν. Ο Φλόμπερ τους περιγράφει το 1848: Πέρνα από το ρόλο του επαναστάτη σ’ εκείνον του συνεργάτη της αστυνομίας, εκείνου που παραμονεύει πίσω από τα οδοφράγματα και σκοτώνει τους παλιούς του συντρόφους…
Τέλος συνηθίζεται η έκφραση “πάμε να επιβάλουμε τη δημοκρατία”. Αυτή η πρακτική εφαρμόζεται κατά κόρον από δυτικά κράτη προς τριτοκοσμικές χώρες. Στο παρελθόν την έχουμε συναντήσει πολλές φορές σε αφρικανικές χώρες, σε χώρες της λατινικής Αμερικής και πρόσφατα στο Ιράκ. Είναι ποτέ δυνατόν να φυτέψεις ξένο σπόρο σ’ ένα άγονο έδαφος με ακατάλληλο κλίμα και να περιμένεις να ευδοκιμήσει; Η ιστορία το έχει αποδείξει. Η δημοκρατία δεν μπορεί να επιβληθεί σε μια κοινωνία από εξωτερικές δυνάμεις. Όταν συμβαίνει αυτό, μετατρέπεται σε όργανο αλλότριων
συμφερόντων, σε μέσο εξανδραποδισμού, ετεροκαθορισμού και χειραγώγησης. “Τα δημοκρατικά καθεστώτα που δημιουργήθηκαν, προκάλεσαν περισσότερα προβλήματα από τα ολιγαρχικά που προϋπήρχαν.
Η δημοκρατία είναι μια καραμέλα που ενώ έχει μπει σε πολλά στόματα ελάχιστοι έχουν κατανοήσει τη γεύση της.
