Θρησκευτικές Συνωμοσίες 2

γράφει στο peripteron.eu ο Βαγγέλης Πάλλας, Δημοσιογράφος – Ερευνητής – Αναλυτής IFJ/SPJ

Ο σκοτεινός μεσαίωνας γίνεται σκοτεινότερος

Τον 12ο αιώνα, η προληπτική χριστιανική Ευρώπη άρχισε να πιστεύει ότι οι Εβραίοι ήταν κάτι περισσότερο από αρνητές ή δολοφόνοι του Χριστού. Ήταν εντελώς μοχθηροί. Γεννήθηκε ο «λίβελος του αίματος», δηλαδή η πεποίθηση ότι οι Εβραίοι δολοφονούσαν χριστιανούς, κυρίως βρέφη, και χρησιμοποιούσαν το αίμα στα «τελετουργικά» τους. Σε πόλεις σε ολόκληρη τη Γαλλία και τη Γερμανία, ολόκληρες κοινότητες Εβραίων θανατώθηκα στην πυρά από υστερικούς χριστιανούς. Για οτιδήποτε, από επιδρομή ακρίδων έως επιδημία χολέρας, κατηγορούνταν οι Εβραίοι. Οι χριστιανοί πέθαιναν από πυρετό επειδή οι Εβραίοι βεβήλωσαν με κατάρες την όστια που μοιραζόταν στη θεία Λειτουργία. (Φυσικά, στην πραγματικότητα οι άνθρωποι πέθαιναν από πυρετό επειδή τα αστικά λύματα μόλυναν το σύστημα ύδρευσης τους.)

Οι Εβραίοι ήταν διάσημοι για τις γνώσεις τους στην ιατρική, αλλά και αυτό στράφηκε εναντίον τους, καθώς οι γνώσεις αυτές διαστρεβλώθηκαν σε γνώσεις αλχημείας και μαγείας. Το μόνο που χρειάστηκε ήταν να υποστηρίξει ένα μπουλούκι μεθυσμένων σε μια ταβέρνα ότι το μωρό κάποιου είχε παράλυτο χέρι επειδή η μαμή ήταν Εβραία. Ξέσπασαν αναταραχές που είχαν ως αποτέλεσμα τον θάνατο εκατοντάδων, και μερικές φορές χιλιάδων, Εβραίων.

Πασχίζοντας να καθαγιάσουν τον σκοπό τους, μερικά μάλλον παράλογα αντιεβραϊκά θεάματα αναπτύχθηκαν αυτήν την περίοδο. Αρκετές φορές στον μεσαιωνικό κόσμο, το Ταλμούδ, ιερό βιβλίο για τους Εβραίους, παραπέμφθηκε σε δίκη. Όχι οι Εβραίοι. Μόνο το βιβλίο. Φυσικά το Ταλμούδ έχανε πάντα τη δίκη και κατέληγε αμέσως στην πυρά σε ένα εξίσου συμβολικό τσίρκο. Αυτές οι ανοησίες κλιμακώθηκαν, και επιδεινώθηκαν πολύ την εποχή των Σταυροφοριών (από τον 11° έως τον 13° αιώνα), καθώς ο αντισημιτισμός άρχισε να εδραιώνεται περισσότερο στην ευρωπαϊκή κουλτούρα. Βέβαια στην Ισπανία δεν έκαιγαν το βιβλίο – έκαιγαν τους Εβραίους.

Τον 16ο αιώνα είχε γίνει σύνηθες το να εξαναγκάζονται οι Εβραίοι οποιασδήποτε πόλης να ζουν σε ξεχωριστή περιοχή που ονομαζόταν γκέτο. Η λέξη αυτή στη βενετική αργκό σημαίνει «η δική τους εβραϊκή συνοικία», που βρισκόταν κοντά στον χώρο απόρριψης υποπροϊόντων από τα χυτήρια μετάλλων- δηλαδή ghetto από τη βενετική λέξη gheta η οποία σημαίνει υπόλειμμα από επεξεργασία μεταλλεύματος. Η αντίστοιχη λέξη στα γερμανικά Judengasse και στα αραβικά mellah, αλλά όλοι οι όροι αναφέρονται στην ίδια φυλακή: ένα τμήμα αποκομμένο από την υπόλοιπη πόλη, στο οποίο επιτρεπόταν να ζουν οι Εβραίοι.

Στα γκέτο οι Εβραίοι αναγκάζονταν να υπομένουν κάθε είδους εξευτελισμό. Έπρεπε να φορούν ειδικά ρούχα ή σήματα, έπρεπε να έχουν ειδικές άδειες για να ταξιδέψουν, και να υπομένουν άλλα δεινά, όπως να αποφεύγουν τις συναναστροφές κατά τις διάφορες χριστιανικές εορτές, ιδιαίτερα το Πάσχα, όταν οι χριστιανοί τιμούσαν τη σταύρωση του Χριστού για την οποία κατηγορούσαν ανοιχτά τους Εβραίους.

Κατά τους πρώτους αιώνες της μετοίκησης, πολλοί Εβραίοι έμποροι απέκτησαν πλούτο. Όμως τον 12° αιώνα, καθώς επιδεινωνόταν η καταπίεση των Εβραίων, οι χριστιανοί είχαν αρχίσει να ψηφίζουν νόμους που απαγόρευαν στους Εβραίους να συμμετέχουν στη φυσιολογική οικονομική ζωή. Απαγορευόταν π συμμετοχή τους στις διάφορες ισχυρές συντεχνίες, καθεμία από τις οποίες είχε τον έλεγχο συγκεκριμένου επαγγέλματος. Εάν κάποιος δεν συμμετείχε στη συντεχνία, δεν μπορούσε να εργαστεί ως υφασματέμπορος, ξυλουργός, χτίστης ή οινέμπορος. Οι λιγότερο εύποροι Εβραίοι έγιναν τεχνίτες, όπως χρυσοχόοι ή αργυροχόοι, παράγοντας και πουλώντας τα δικά τους έργα. Πολλοί άλλοι έγιναν μικροί πλανόδιοι έμποροι. Για εκείνους που είχαν ένα μικρό κεφάλαιο και απορρίπτονταν από τις συντεχνίες δεν υπήρχαν πολλές επιλογές ώστε να κερδίσουν τα προς το ζην. Το γεγονός ότι ήταν έμποροι διευκόλυνε τη μετάβασή τους στον κλάδο των ενεχυροδανειστών και των τοκογλύφων.

Κατά την περίοδο αυτή πραγματοποιήθηκαν πολλοί μαζικοί διωγμοί Εβραίων από πόλεις, δουκάτα και ολόκληρες χώρες. Η χειρότερη ήταν η εκδίωξη όλων των Εβραίων από την Ισπανία από τους μανιώδεις αντισημίτες Φερδινάνδο και Ισαβέλλα το 1492. Αποτελεί τραγική ειρωνεία το γεγονός ότι πολλοί από αυτούς τους Εβραίους διέφυγαν στο κοντινότερο καταφύγιο, την ισλαμική Βόρεια Αφρική, όπου κατά τις μετέπειτα αντισημιτικές σταυροφορίες από την πλευρά των μουσουλμάνων οι κοινότητες αυτές εξολοθρεύτηκαν και εκεί. Όμως αυτό συνέβη σχεδόν παντού στην Ευρώπη. Οι Άγγλοι το έκαναν δύο φορές.

Οι Εβραίοι ως τοκογλύφοι

Οι περισσότεροι αντισημίτες του 20° αιώνα επαναλαμβάνουν συνεχώς ότι οι Εβραίοι είναι «παγκόσμιοι τραπεζίτες» που ελέγχουν την παγκόσμια οικονομία και ακολουθούν τον ανισόρροπο μύθο της Κου Κλουξ Κλαν για τους «πέντε Εβραίους τραπεζίτες» που ελέγχουν τα πάντα εκτός από τις επί πληρωμή τουαλέτες στα αεροδρόμια, θα αναφερθούμε πολύ περισσότερο σε αυτούς τους ισχυρισμούς στο Κεφάλαιο 15, αλλά είναι σημαντικό να γνωρίζουμε την πηγή τους.

Η πρώιμη Καθολική Εκκλησία, βασισμένη σε ένα μικρό χωρίο του ευαγγελιστή Λουκά σχετικά με τον δανεισμό χρημάτων από καθαρή χριστιανική γενναιοδωρία, θεώρησε ότι έπρεπε να απαγορεύσει τη λεγόμενη τοκογλυφία, δηλαδή την αποκόμιση κέρδους από τον δανεισμό χρημάτων. Όμως οι άνθρωποι, είτε βασιλιάδες, είτε πανδοχείς, εξακολουθούσαν να χρειάζονται χρήματα.

Ωστόσο, οι Εβραίοι δεν πρόλαβαν να φθάσουν στην Κοιλάδα του Ρήνου και άρχισαν να τοποθετούν μηχανήματα αυτόματης ανάληψης. Ήδη από τον 6° μ.Χ. αιώνα Εβραίοι εκδιωχθέντες από την Ιουδαία και σπρωγμένοι έξω από τη Μέση Ανατολή άρχισαν να μεταναστεύουν στη Δυτική Ευρώπη. Κατά τους πρώτους αυτούς ήρεμους αιώνες δεν υπήρχε καμία οργανωμένη μορφή αντισημιτισμού στην Ευρώπη. Οι δύο θρησκείες, ο χριστιανισμός και ο ιουδαϊσμός, συχνά αντιμετώπιζαν η μία την άλλη με δυσπιστία και απέχθεια. Όμως, πέραν του γεγονότος αυτού, οι βασιλείς των αρχών του Μεσαίωνα αντιμετώπιζαν πολύ σημαντικά προβλήματα σε σχέση με τη γη τους ώστε να ανησυχούν για την ένταση μεταξύ θρησκειών.

Οι Εβραίοι εργάζονταν παράλληλα με τους χριστιανούς σε κάθε επάγγελμα, από κτίστες έως εργάτες ή γεωργοί. Επειδή μπορούσαν να βασίζονται στη βοήθεια και την υποστήριξη της εβραϊκής κοινότητας η οποία είχε διασκορπιστεί σε ολόκληρο τον κόσμο, πολλοί Εβραίοι έγιναν έμποροι. Όμως, μετακινούνταν συνεχώς, αγοράζοντας και πουλώντας χωρίς να υποβάλλονται σε οποιονδήποτε ειδικό φόρο ή οποιαδήποτε επιβάρυνση απλώς και μόνο επειδή ήταν Εβραίοι. Ο πάπας Γρηγόριος Α’ τον 6° αιώνα απαγόρευσε τον αναγκαστικό προσηλυτισμό των Εβραίων, καθώς και οποιαδήποτε προσπάθεια να παρεμποδιστεί η ελεύθερη άσκηση της λατρείας τους.

Επέκταση της κατηγορίας στη σημερινή εποχή

Πρόσφατα, σημειώθηκε έντονη αναγέννηση του αντισημιτισμού και των θεωριών συνωμοσίας που κατηγορούν τους Εβραίους στην Ευρώπη, τη Ρωσία και τη Μέση Ανατολή. Αυτό εξακολουθεί να αποτελεί παγκόσμιο φαινόμενο. Στις ΗΠΑ δεν είναι δύσκολο να ανακαλύψει κανείς τη μονομανία με τους Εβραίους σε πολλές από τις «εναλλακτικές θεωρίες συνωμοσίας» που διατυπώνουν, για παράδειγμα, οι Truthers, οι οποίοι πιστεύουν ότι τα γεγονότα της 11ns Σεπτεμβρίου 2001 ήταν μια αγριότητα που διαπράχθηκε από την κυβέρνηση. Πολλοί κοινοί ηγέτες που έχουν συσχετιστεί με ομάδες οι οποίες υποστηρίζουν την ανωτερότητα της λευκής φυλής, όπως ο David Duke της Κου Κλουξ Κλαν, έχουν μεταπηδήσει ή επεκταθεί στον αντισημιτισμό, στους ραδιούργους Εβραίους τραπεζίτες και στην άρνηση του Ολοκαυτώματος, θεωρία που αποκτά επικίνδυνα μεγάλη δημοτικότητα.

Print Friendly, PDF & Email