Σύγχρονοι… αφανείς ήρωες

γράφει στο peripteron.eu ο Βαγγέλης Πάλλας, ∆ηµοσιογράφος – Ερευνητής – Αναλυτής IFJ / SPJ

Είναι κάποιοι άνθρωποι που χαράζουν μια πορεία στην ζωή τους. Επιμένοντας να ακολουθούν αξίες που μπορεί να μην εκτιμούνται πια. Κάποιοι μπορεί να τους βλέπουν «μικρούς» να ζηλεύουν την αναγνώριση τους και την δύναμή τους… ΑΦΑΝΕΙΣ ΗΡΩΕΣ… είναι οι περήφανοι άνθρωποι, που δεν ζητούν αναγνώριση, δεν ζητούν χάρες, δεν θυσιάζονται για τα εύκολα… Αυτοί οι άνθρωποι κινούνται στον πυρήνα των γεγονότων, γιατί αυτός τους ενδιαφέρει…

Οι αφανείς ήρωες είναι θεματοφύλακες ιδεών και ιδανικών, ακόμη και όταν αυτά καταπατώνται… Στους δύσκολους καιρούς είναι εκεί, όταν χρειασθεί να τα ξανα θυμίσουν… Σύγχρονοι ήρωες της καθημερινότητας… Οι άνθρωποι που κάνουν τον κόσμο ένα καλύτερο μέρος… Οι θαρραλέοι ήρωες της καθημερινότητας λειτουργούν ως ιδανικό παράδειγμα για τους άθλους που μπορεί να πετύχει ο «απλός άνθρωπος».

ΣΚΙΑΔΑΣ ΑΝΤΩΝΗΣ

Η νύχτα της 26ης Σεπτεμβρίου έχει μείνει για πάντα χαραγμένη στη μνήμη του Παριανού ψαρά κ. Αντώνη Σκιαδά. «Ακόμη με κυνηγούν εκείνες οι στιγμές. Κυρίως για αυτούς που δεν προλάβαμε να σώσουμε», λέει και απορρίπτει τον χαρακτηρισμό του ήρωα. «Ο ήρωας είναι κάτι πολύ πιο μεγάλο από αυτό που συνέβη. Εγώ απλώς έκανα ό,τι θα έκανε ο καθένας για να σώσει τον συνάνθρωπό του.
Ο καπετάν Αντώνης με το συνονόματό του καϊκι ήταν ο πρώτος που έφτασε στον τόπο του ναυαγίου, αψηφώντας τους κινδύνους από τα 9-10 Μπωφόρ που επικρατούσαν στην περιοχή. Οι 78 ναυαγοί που σώθηκαν χάρη σε αυτόν, πολλές φορές θέλησαν να τον ευχαριστήσουν που τους έσωσε τη ζωή. «Σήμερα αν τύχαινε κάτι παρόμοιο το ίδιο θα έκανα, αν και εύχομαι ποτέ ξανά να μην συμβεί τέτοια τραγωδία» λέει ο ίδιος.

ΑΚΙΡΑ – ΚΑΜΠΟΖΗ

Ο Aki Ra ήταν ένα μιικρό αγόρι όταν στρατολογήθηκε διά της βίας από τους Ερυθρούς Χμερ για να μετατραπεί σε παιδί-στρατιώτη. Μέχρι το 1983, είχε «στρώσει» μπόλικα ναρκοπέδια και είχε δώσει πολυάριθμες μάχες για λογαριασμό τους. Και όταν απελευθερώθηκε από την καταναγκαστική θητεία, αποφάσισε να καθαρίσει μόνος του τη χώρα από τα αναρίθμητα ναρκοπέδια! Χωρίς ειδικά εργαλεία, προστατευτικά μέσα και εκπαίδευση, με τη βοήθεια του μαχαιριού τσυ ο Aki Ra απάλλασσε τη χώρα του στα κρυφά -αρχικά από τις ενεργές νάρκες, και κατόπιν έκανε το σπίτι του μουσείο, με τους τουρίστες να συρρέουν για να απολαύσουν την πλούσια συλλογη των αφοπλισμένων ναρκών. Με εισιτήριο ένα δολάριο, το Μουσείο Ναρκών της Καμπότζης είχε γεννηθεί. Ο ίδιος ίδρυσε κατόπιν τη ΜΚΟ Cambodian Self Help Demining (CSHD) και έχει πια κυβερνητική άδεια αλλά και τη συνδρομή του ΟΗΕ για να συνεχίσει το έργο ζωής. Όσα μάλιστα παιδιά βρήκε τραυματισμένα ή εγκαταλειμμένα στα χωριά που επισκέφτηκε για τις επιχειρήσεις του τα υιοθέτησε, και σήμερα 29 παιδιά ζουν στο κέντρο που ίδρυσε γι’ αυτά, το Cambodia Landmine Relief Center.

ΕΝΤΓΚΑΡ ΛΙΡΕΝΣ ΝΤΟΚΤΟΡΟΥ

Μυρωμένος με τον χαρακτηρισμό του «εξέχοντος αριστερού» ανάμεσα στους σύγχρονους Αμερικανούς συγγραφείς, ο Έντγκαρ Λόρενς Ντόκτοροου, που άφησε την τελευταία του πνοή την περασμένη Τρίτη, σε ηλικία 84 ετών, χαράκτηκε στη μνήμη των αναγνωστών του ως ο «επικός ποιητής» της ξεχασμένης αμερικανικής αριστεράς. Ο ίδιος δεν ήθελc ποτέ να τον αποκαλούν πολιτικό συγγραφέα: «Η αρχή μου είναι ότι η η γλώσσα της πολιτικής δεν μπορεί να αγκαλιάσει την σύνθετη φύση της λογοτεχνίας, η οποία, ως τρόπος σκέψης είναι διαισθητική, μεταφυσική, μυθική».
Ο Ντόκτοροου αποτύπωσε στο χαρτί, με στορyή σχεδόν πατρική, το χαμένο κόσμο του εβραϊκού Μπρονξ της δεκαετίας του 1930, όπου και μεγάλωσε. Όμως, όπως έκανε με το χαρακτηρισμό του στρατευμένου πολιτικά συγγραφέα, απέρριψε την ιδέα ότι το έργο του είναι στον πυρήνα του αυτοβιογμαφικό: «Κάθε βιβλίο αποτελεί μία πράξη σύνθεσης», παρατηρούσε το 1989, «και αν τύχει να χρησιμοποιήσεις μνήμες ή άλλα υλικάι από το μυαλό σου, αυτά λειτουργούν όπως οι άλλες πηγές. Πρέπει να τα συνθέσεις. Και η σύνθεση δεν ενδιαφέρεται για την προέλευση των πηγών σου. Έτσι, όταν έχεις, τελειώσει, όλα όσα γράφεις είναι αυτοβιογραφικά και τίποτα από αυτά που γράφεις αυτοβιογραφικό δεν είναι».

DOC HENDLEY – ΗΠΑ

Η έλλειψη πόσιμου νερού και οι συνεπαγόμενες ασθένειες σκοτώνουν κάθε χρόνο περισσότερα παιδιά από το AIDS, την ελονοσία και τη φυματίωση μαζί. Οι φρικιαστικές στατιστικές του μολυσμένου νερού είναι που ώθησαν τον Hendley, ο οποίος εργαζόταν ως μπάρμαν, να συγκεντρώσει κονδύλια για τον καθαρισμό του νερού σε παγκόσμια κλίμακα. Από το 2004, η Μη­Κυβερνητική Οργάνωσή του Wine to Water έχει αφήσει το στίγμα της σε Σουδάν, Ινδία, Kaμπότζη, Ουγκάντα, Αιθιοπία, Περού, Νότια Αφρική και Κένια, προσφέροντας βιόσιμες πρωτοβουλίες για πόσιμο νερό εγκαθιστώντας συστήματα καθαρισμού και εκπαιδεύοντας τους ντόπιους στη λειτουργία τους. Χιλιάδες πηγάδια έχουν ανοιχτεί σιις χώρες αυτές, με τον Doc Hendley να κάνει πράγματι τη διαφορά στις ζωές των ανθρώπων …

Υπάρχουν κάποιοι επιστήμονες, οι οποίοι με τις εφευρέσεις και τις ανακαλύψεις τους έσωσαν εκατομμύρια ανθρώπους… Πόσες από αυτές τις προσωπικότητες γνωρίζουμε σήμερα;

ALFRENT SONER – ΟΦΘΑΛΜΙΑΤΡΟΣ

Ο οφθαλμολόγος, Άλφρεντ Σόμερ, έσωσε περίπου 7 εκατομμύρια ζωές, παρατηρώντας ότι τα παιδιά που είχαν έλλειψη της βιταμίνης Α, ήταν πιο εκτεθειμένα στον κίνδυνο της τύφλωσης. Από την συγκεκριμένη παρατήρηση, ξεκίνησε μία ολόκληρη έρευνα που παγίωσε όσες τροφές περιέχουν αυτή τη βιταμίνη στα γεύματα μίας πλήρους διατροφής. Οι τροφές αυτές κοστίζουν ελάχιστα και θεωρούνται η μεγαλύτερη ασπίδα για την πρόληψη της παιδικής τύφλωσης.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΥΚΟΥΜΙΑΛΟΣ – Ο ΤΥΦΛΟΣ ΨΑΡΑΣ

Έvα καθηλωτικό ντοκιμαντέρ για έvαv άνθρωπο που καθημερνά δίνει μαθήματα ζωής σε όλους εμάς, που κάvουμε λες και μας έχουν ρίξει σε κανένα πηγάδι. Ο Τυφλός Ψαράς είναι ένα ντοκιμαντέρ του Στρατή Βογιατζή και της Θέκλας Μαλάμου που παρουσιάστηκε στο φετινό Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης αποσπώvτας, μάλιστα, το βραβείο κοιvού της διοργάvωσης. Είναι το πρώτο από τη σειρά ντοκιμαντέρ με τίτλο Ξεχωριστοί Άvθρωποι, κομμάτι της εργασίας του Caravan Prooject και της πολιτιστικής δράσης Ένας Άλλος Κόσμος Είναι Εδώ. Στο ντοκιμαντέρ ηαρακολοuθσύμε τη ζωιi του Γιάννη Κουκούμιαλου, ενός ψαρά από την Λαγκάδα της Xioυ, που όvτας τυφλός και χωρίς χέρι, ψαρεύει στη θάλασσα τα τελευταiα 70 χρόνια της ζωής του. Ο Γιάννης Κουκούμιαλος έχασε την όραση και το χέρι του, στην ηλικία των έντεκα χρόνων από εναπομείvουσα vάρκη του πολέμου του 1940. Respect.. “Μ’ αρέσει αυτή η δουλειά, vα ‘μαι πεταχτός, να’ μαι σβέλτος, τέτοια πράγματα .. Για να μην υπάρχει ποτέ…

ΚΑΡΛ ΛΑΝΤΣΤΑΪΝΕΡ – ΙΑΤΡΟΣ

Με το έργο ενός Αυστριακού γιατρού, του Καρλ Λάντσταϊνερ, τουλάχιστον ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι γλίτωσαν από τον θάνατο, καθώς ο ίδιος το 1901 ανακάλυψε ότι το ανθρώπινο αίμα χωρίζεται σε τέσσερις ομάδες, ανοίγοντας τον δρόμο στις μεταγγίσεις. Ανάμεσα στους αφανείς ήρωες της επιστήμης, και πολλές γυναίκες. Οι Αμερικανίδες ερευνήτριες, Περλ Κέντρικ και Γκρέις Έλντερινγκ, την εποχή της Μεγάλης Ύφεσης στις Ηνωμένες Πολιτείες, προσέφεραν το έργο τους δωρεάν, για να παρασκευάσουν το εμβόλιο κατά του κοκκύτη, της νόσου που σκότωνε 6000 παιδιά κάθε χρόνο.

ΡΩΜΗ

Η μαθήτρια βασανίζεται από έναν φρικτό πονοκέφαλο. Βγαίνει από την αίθουσα και πηγαίνει στην τουαλέτα. Έπειτα από λίγο επιστρέφει Κάθεται στη θέση της, στο τελευταίο θρανίο, και βάζει το κεφάλι της ανάμεσα στα χέρια της. Η καθηγήτρια, που έχει παρακολουθήσει τις κινήσεις της, αποφασίζει να τη νουθετήσει με μια ανατριχιαστική παρατήρηση: «Εάν σε είχαν στο Άουσβιτς, θα ήσουν πιο προσεκτική». Η μαθήτρια ξεσπάει σε κλάματα. Αλλά κάποιοι συμμαθητές της δεν μένουν αδιάφοροι, αποφασίζουν να την υπερασπιστούν: «Είστε ρατσίστρια», λένε ήρεμα στην καθηγήτρια τους. Η καθηγήτρια αντικρούει την κατηγορία και επιμένει: «Δεν είμαι αντισημίτρια, αλλά στα σχολεία μας δεν υπάρχει πια η πειθαρχία που υπήρχε κάποτε». Η Εβραία μαθήτρια και οι συμμαθητές της απειλούν ότι θα αποχωρήσουν από το μάθημα. Την επομένη οι γονείς της επισκέπτονται τη διευθύντρια για να διαμαρτυρηθούν, εκείνη τους ζητά γραπτή αναφορά και διατάζει διοικητική εξέταση. Στην απολογία της η καθηγήτρια επιχειρεί να δικαιολογήσει την πράξη της. Και το κάνει με μια εξίσου ανατριχιαστική δήλωση: «Αναφέρθηκα στο Άουσβιτς ως υπόδειγμα οργάνωσης, ως ένα μέρος στο οποίο βασίλευε η τάξη».

Το επεισόδιο καταγράφηκε τον περασμένο Οκτώβριο σε ένα λύκειο της Ρώμης. Τρεις μήνες μετά, η εβραϊκή κοινότητα της ιταλικής πρωτεύουσας κάλεσε την καθηγήτρια σε μια συνάντηση με τη μαθήτρια, τη μητέρα της και τη διευθύντρια του σχολείου. Εκείνη ανταποκρίθηκε στην πρόσκληση, αλλά επέμενε. Δεν έχει αντισημιτικά αισθήματα, δεν ήθελε να προσβάλει τη μαθήτρια, ήθελε μόνο να πει ότι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης υπήρχε πειθαρχία και τάξη. Η συζήτηση τελείωσε κάπου εκεί. Τι μπορείς να πεις σε έναν άνθρωπο που σκέφτεται έτσι; Πόσο μπορείς να επιμείνεις; Πώς να του εξηγήσεις ότι μια τέτοια άποψη είναι ένα από τα πολλά πρόσωπα της κοινοτοπίας του κακού; Βρίσκεται λίγους μήνες πριν από τη σύνταξη, δεν θα έπρεπε να ξέρει, να έχει έστω υποψιαστεί κάτι; Δεν θυμάται, δεν έχει ακούσει τίποτε;

Είναι ασφαλώς θλιβερό, αλλά τελικά μπορεί να μην έχει και τόση σημασία. Ή μάλλον έχει πολύ περισσότερη σημασία κάτι άλλο. Το επισήμανε ο διευθυντής του Εβραϊκού Μουσείου, το οποίο -διαβάζουμε στη Repubblica – επισκέφθηκε η τάξη της μαθήτριας πριν από δύο ημέρες. «Οι αληθινοί ήρωες είστε εσείς που αποφασίσατε να μη μείνετε σιωπηλοί απέναντι στη μισαλλοδοξία, που επιλέξατε την αλληλεγγύη από την αδιαφορία». Ο διευθυντής του μουσείου υπενθύμισε στην ουσία κάτι που ο ζόφος μας κάνει να ξεχvάμε. Απέναντι σε κάθε κήρυγμα μίσους θα υπάρχουν πάντα εκείνοι που θα υπερασπίζονται τον ορθό λόγο, εκείνοι που δεν θα σηκώνουν το γάντι της βίας αλλά θα αντιστέκονται με στάση ζωής. Απέναντι σε κάθε Χρυσή Αυγή, σε κάθε τραμπουκισμό, σε κάθε ύβρη θα υψώνεται ένα τείχος προστασίας της ανεκτικότητας, θα υπάρχουν νέοι άνθρωποι που θα υπερασπίζονται το αυτονόητο. Και, ναι, αυτή η νέα γενιά μπορεί και να “ναι καλύτερη από την προηγούμενη.

BETTY MAKONI – ΖΙΜΠΑΜΠΟΥΕ

Παρά το γεγονός ότι βιάστηκε στα 6 της και ορφάνεψε στα 9, η Makoni κατάφερε κάπως να παραμείνει δυνατή και να τελειώσει το σχολείο πουλώντας φρούτα. Το 1999 ίδρυσε λοιπόν το Girl Child Network (GCN) σε απάντηση των τεράστιων διαστάσεων που έχει πάρει το πρόβλημα της σεξουαλικής κακοποίησης στη χώρα. Με δραστηριότητες ακόμα και μέσα στα σχολεία, το κέντρο προσπαθεί να πληροφορήσει και να ενθαρρύνει τα κορίτσια να μιλήσουν για την κακοποίηση, την ίδια ώρα που λειτουργεί ξενώνες για τα θύματα και σχολικές δομές για τα παιδιά. Εξαιτίας μάλιστα του γεγονότος ότι η παιδική κακοποίηση φτάνει μέχρι και τα ανώτατα κλιμάκια της κοινωνίας της Ζιμπάμπουε, η Makoni έχει γίνει στόχος της κρατικής αυθαιρεσίας, ακόμα και δολοφονικών αποπειρών. Μέχρι σήμερα έχει σώσει περισσότερα από 7.000 παιδιά από την κακοποίηση, την παιδική εργασία, τους καταναγκαστικούς γάμους, την πορνεία και τους βιασμούς …

ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ (1928 – 1957)

Ήρωας του ελληνοκυπριακού αγώνα κατά των άγγλων δυναστών στη μεγαλόνησο.

Γεννήθηκε στο χωριό Λύση Αμμοχώστου στις 22 Φεβρουαρίου 1928. Με την αποφοίτησή του από το γυμνάσιο μετέβη στην Ελλάδα για να σπουδάσει στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Μπήκε τελικά στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών και παράλληλα μελετούσε για να εγγραφεί στη Φιλοσοφική. Υπηρέτησε στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα ως Ανθυπολοχαγός πεζικού και μετά εττέστρεψε στην Κύπρο, όπου εργάστηκε ως οδηγός ταξi.

Στις 20 Ιανουαρίου 1955 έγινε η πρώτη συνάντηση του Αυξεντίου με τον Γεώργιο Διγενή – Γρίβα, που ήταν αρχηγός της Ε.Ο.ΚΑ (Εθνική Οργάνωση Κυπρίων Αγωνιστών) και μπήκε στον αγώνα κατά των Άγγλων. Την άνοιξη του ιδίου χρόνου συμμετείχε στις επιθέσεις κατά της Ηλεκτρικής Εταιρείας και του Ραδιοφωνικού Σταθμού της Λευκωσίας.
Πολύ γρήγορα διακρίθηκε για τις ηγετικές του ικανότητες και του δόθηκε η θέση του υπαρχηγού της Ε.Ο.Κ.Α, της μεγαλύτερης απελευθερωτικής οργάνωσης στο νησί, με κύριο στόχο την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Κατά τη διάρκεια της σύντομης αντιστασιακής του δράσης έλαβε τα ψευδώνυμο «Ζήδρος», «Ρήγας». «Αίαντας», «Άρης», «Μόστρας» και «Ζώτος».

Οι Άγγλοι κατακτητές έκαναν πολλές προσπάθειες για να τον συλλάβουν και τον επικήρuξαν με 5.000 λίρες. Ο Αυξεντίου πάντα τους ξέφευγε και ποτέ δεν έχασε το κουράγιο του. Μια φορά μεταμφιέστηκε σε καλόγερο και κέρασε τους άγγλους διώκτες του χωρίς να τον αναγνωρίσουν. Στις 10 Ιουνίου του 1955 βρήκε την ευκαιρία να παντρευτεί την αγαπημένη του Βασιλική στο μοναστήρι του Αχειροποιήτου.

Στις 12 Δεκεμβρίου 1955 ο Αυξεντίου και όλη η ιεραρχία της ΕΟΚΑ παγιδεύτηκαν από τους Βρετανούς στο όρος Τρόοδος, κοντά στο χωριό Σπίλη. Ο Αυξεντίου, όχι μόνο οδήγησε τους συντρόφους του σε ασφαλές μέρος, αλλά άφησε τους Άγγλους να αλληλοπυροβολούνται και να έχουν πολλά θύματα.

Στα τέλη Φεβρουαρίου 1957 οι αγγλικές δυνάμεις ασφαλείας έλαβαν την πληροφορία από ένα βοσκό ότι ο Αυξεντίου και η ομάδα του κρύβονται σε μια σπηλιά πλησίον της Μονής Μαχαιρά στο όρος Τρόοδος. Αμέσως, απόσπασμα από 60 στρατιώτες έφθασε εκεί το απόγευμα της 2ας Μαρτίου. Περικύκλωσε τη σπηλιά και κάλεσε τον Αυξεντίου να παραδοθεί. Ο επικεφαλής του βρετανικού αποσπάσματος, ανθυπολοχαγός Μίντλετον, πλησίασε την είσοδο της σπηλιάς και φώναξε: «Ρίξε τα όπλα σου και παραδώσου, αλλιώς θα επιτεθούμε». Κάποιος απάντησε: «Καλά παραδινόμαστε». Τέσσερις άνδρες βγήκαν έξω, όχι και ο Αυξεντίου. Ο Μίντλετον τον κάλεσε και πάλι να παραδοθεί, αλλά έλαβε την υπερήφανη απάντηση «Μαλών λαβέ».

Αμέσως, τέσσερις στρατιώτες όρμησαν μέσα στην σπηλιά. Ο Αυξεντίου τους υποδέχτηκε με καταιγιστικά πυρά. Οι τρεις Βρετανοί οπισθοχώρησαν έντρομοι, ο τέταρτος, ένας δεκανέας, έπεσε νεκρός. Ο Μiντλετον ζήτησε ενισχύσεις, οι οποίες κατέφθασαν αμέσως με ελικόπτερα. Η μάχη συνεχίσθηκε για 10 ώρες, χωρίς αποτέλεσμα για τους επιτιθέμενους. Μπροστά στο αλύγιστο θάρρος του Αυξεντίου και αφού χρησιμοποίησαν όλων των ειδών τα όπλα, οι Βρετανοί έρριψαν στη σπηλιά βόμβες πετρελαίου. Τεράστιες φλόγες κάλυψαν το σπήλαιο, για να τυλίξουν σε λίγο το κορμί του Αυξεντίου.
Η μάχη τελείωσε στις 2 το βράδυ της 3ης Μαρτίου 1957. Το πτώμα του ηρωϊκού πατριώτη βρέθηκε απανθρακωμένο και τάφηκε την επομένη στις Κεντρικές Φυλακές Λευκωσίας, στο χώρο που είναι γνωστός σήμερα ως «Τα Φυλακισμένα Μνήματα». Ο Γρηγόρης Αυξεντίου ήταν μόλις 29 ετών.

ΓΚΡΕΪΣ ΕΛΝΤΕΡΙΝΓΚ & ΠΕΡΛ ΧΕΝΤΡΙΚ – HΠΑ

Το 1934, και οι δύο γυναίκες προχωρούν σε μία μεγάλης έκτασης, μελέτη στην οποία συμμετείχαν 5800 παιδιά. Τα αποτελέσματα ήταν θεαματικά, και μέχρι το 1943, το εμβόλιο των δύο προσωπικοτήτων κυκλοφορούσε στις Ηνωμένες πολιτείες, ενώ μέχρι το 1960 το ποσοστό εμφάνισης του κοκκύτη κατάφερε να μειωθεί σε λιγότερο από 5% σε σύγκριση με το ποσοστό του 1934.

ΔΟΚΤΩΡ ΤΖΙΜ – ΙΑΤΡΟΣ

Τον τίτλο του «Ήρωα της Χρονιάς» σε διαγωνισμό που διεξάγει το CNN διεκδικεί ένας γιατρός διαφορετικός από τους άλλους. Ο ίδιος ντυνόταν σαν άστεγος, περπατούσε σε σοκάκια και κάτω από γέφυρες στο Πίτσμπεργκ. Περίπου τρεις φορές την εβδομάδα τα βράδια ανακάτευε τα μαλλιά του, φορούσε το παλιά του ρούχα και κατέβαινε στους δρόμους. Δεν επρόκειτο για τρέλα, όπως πολλοί γείτονες του αρχικά θεώρησαν.

Αντιθέτως, οι πράξεις του μυστηριώδη γιατρού είχαν έναν ιδιαίτερα καλό σκοπό. Με τον τρόπο αυτό ήθελε να επικοινωνήσει και να φροντίσει όλους όσοι δεν είχαν πρόσβαση σε ιατρική περίθαλψη. Δεν μπορούσε και ακόμα δεν μπορεί να πιστέψει πως σε τόσο αναπτυγμένες κοινωνίες, υπάρχουν ασθενείς σε αυτή την κατάσταση.

«Πραγματικά σοκαρίστηκα με το πόσοι άρρωστοι άνθρωποι βρίσκονται στους δρόμους. Είναι σαν να είμαστε στον Τρίτο Παγκόσμιο πόλεμο», ανέφερε εμβρόντητος. Νέοι, γέροι, άνθρωποι ψυχικά ασθενείς, παιδιά, που έχουν φύγει από το σπίτι τους, γυναίκες, που έχουν κακοποιηθεί, και βετεράνοι είναι μερικοί από τους άστεγους.

Για 23 ολόκληρα χρόνια ο Δρ. Τζιμ παρέχει περίθαλψη στους ανθρώπους αυτούς με θέληση, υπομονή και περίσσεια αγάπη. Η ιδέα του ονομάστηκε «Operation Safety Net» έγινε πρόγραμμα της πόλης. Από το 1992 η ομάδα μετρά πάνω από 10.000 εθελοντές, οποιοι εχουν βρει στεγη σε περιπου 1.200 άτομα.

Στους δρόμους υπάρχει ένα εξοπλισμένο βανάκι, που φροντίζει για την υγεία εκείνων που δεν μπορούν να έχουν αυτό το αγαθό. Σήμερα, ο Δρ. Τζιμ «τρέχει» μια ακόμα ιδέα. Μια κερδοσκοπική κίνηση με τον τίτλο «Street Medicine lnstitute», που στηρίζει κοινότητες ξεκινήσουν τα δικά τους προγράμματα.

RUSHRA BASNET – ΝΕΠΑΛ

Η Pushpa Basnet ήταν φοιτήτρια ακόμα στο Τμήμα Κοινωνικών Λειτουργών του Νεπάλ όταν επισκέφτηκε τις γυναικείες φυλακές του Κατμαντού για μια πανεπιστημιακή εργασία. Η θέα των παιδιών που ζούσαν πίσω από τα κάγκελα δίπλα στις έγκλειστες μητέρες τους την ώθησε να μαζέψει κονδύλια και να ιδρύσει ξενώνα και προγράμματα ανακούφισης των παιδιών. Η ΜΚΟ Early Development Center (ECDC) προσφέρει σχολικά μαθι1ματα, γεύματα, ιατρική περίθαλψη ιωι χώρο για να ζήσουν και να αναπτυχθούν τα παιδιά, την ίδια ώρα που εκπαιδεύει τις κρατούμενες μητέρες τους σε χειροτεχνίες, για να είναι σε θέση να τα συνδράμουν οικονομικά. Περισσότερα από 100 παιδιά έχουν βοηθηθεί από τη ΜΚΟ της Basnet, που λειτουργεί εντελώς αυτόνομα …

ΝΕΣΤΟΡΑΣ ΚΟΚΚΑΛΗΣ – ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ

Στις 15 Ιουλίου 1999 ο 19χρονος στρατιώτης Νέστορας Κόκκαλης αφόπλισε τον Αλβανό κακοποιό Αρμπίν Σούφα. Δευτερόλεπτα αργότερα ο κακοποιός έπεφτε νεκρός από πυρά αστυνομικών και η περιπέτεια των ομήρων στο λεωφορείο του ΚΤΕΛ Κιλκίς έπαιρνε αίσιο τέλος.

«’Ημουν σίγουρος πως ο Αλβανός κακοποιός δεν επρόκειτο να παραδοθεί στην Αστυνομία και ότι ήταν αποφασισμένος να ρίξει τις χειροβομβίδες, λέει ο Νέστορας Κόκκαλης, που συχνά σκέπτεται τις ώρες αγωνίας που έζησε στο λεωφορείο του τρόμου. «Είχα καταφέρει να κερδίσω την εμπιστοσύνη του Αλβανού, καθώς συνομιλούσα συχνά μαζί του. Το απόγευμα της Πέμπτης άρχισε να γίνεται φανερό πως ο Αλβανός έχανε τις δυνάμεις του. Είχε εξαντληθεί από την αϋπνία, τα πολλά τσιγάρα που κάπνιζε και τους καφέδες. Όταν αντιλήφθηκα ότι μισοκοιμόταν,σε συνεργασία με έναν άλλο επιβάτη όρμησα πάνω στον Αλβανό, τον χτύπησα στο στήθος και ακινητοποίησα το αριστερό του χέρι. Ένας άλλος επιβάτης, ο Τάσος Καραγιάννης, τον έπιασε από το δεξί. Ταυτόχρονα σχεδόν, ελεύθερος σκοπευτής πυροβόλησε και σκότωσε τον Αλβανό. Αμέσως πέταξα από το λεωφορείο τη χειροβομβίδα που ήταν απασφαλισμένη και έσκασε έξω. Αυτό ήταν όλο και όλο. «Ήρωας δεν νιώθω. Απλώς, έκανα κάτι που θεώρησα σωστά», απαντά.

JORGE MUNOZ – ΗΠΑ

Ο Jorge Munoz έφτασε στη Νέα Υόρκη τη δεκαετία του ’80 με το καθεστώς του παράνομου μετανάστη. Όταν πήρε την πολυπόθητη υπηκοότητα το 1987, έβαλε σκοπό να βοηθήσει όσους ήταν στη θέση του: τις ορδές των εξαθλιωμένων και «λαθραίων» εργατών που κοιμόνταν κάτω από γέφυρες και στερούνταν τα βασικά για να στέλνουν τα χρήματα στα σπίτια τους. Ξεκίνησε λοιπόν να μαγειρεύει αρκετό φαγητό για να θρέψει όσους εργάτες μπορούσε στο Κουίνς, ενώ από το 2004 όλοι πλέον γνωρίζουν ότι κάθε μέρα στις 9:30 το βράδυ θα τους περιμένει ένα ζεστό πιάτο φαϊ σε προκαθορισμένο σημείο του νεοϋρκέζικου διαμερίσματος, είτε έχει καλό καιρό είτε βρέχει είτε χιονίζει. Ο άνθρωπος που έχει θρέψει περισσότερους από 70.000 συνανθρώπους του χρηματοδοτεί την επιχείρηση από το πενιχρό του υστέρημα: ο ίδιος εργάζεται ως οδηγός σχολικού λεωφορείου! Πώς να μην του απονείμει μετάλλιο ο πρόεδρος Ομπάμα τον Αύγουστο του 2010 για την ανθρωπιστική του δράση;

ΕΝΤΟΥΑΡΝΤ ΤΖΕΝΕΡ – Μ.ΒΡΕΤΑΝΙΑ

Περίπου 530 εκατομμύρια άνθρωποι χρωστούν τη ζωή τους στον ‘Εντουαρντ Τζένερ, ο οποίος στα τέλη του 18ου αιώνα ανακάλυψε ότι οι αγρότες που έρχονταν σε επαφή με αγελάδες δεν προσβάλλονταν από ευλογιά. ο Βρετανός γιατρός υποψιάστηκε ότι η ανοσία των ανθρώπων σχετιζόταν με το γεγονός ότι τα βοοειδή είχαν προσβληθεί από από κάποια παρόμοια νόσο. Λίγο καιρό αργότερα, ο Τζένερ παρασκεύασε το πρώτο εμβόλιο κατά της ευλογιάς, και θεωρήθηκε ο “πατέρας της Ανοσολογίας”. Η ανακάλυψη του θεωρείται ότι έσωσε περισσότερες ζωές σε σχέση με οποιαδήποτε άλλη ανακάλυψη.

EUGENE & MINHEE CHO – ΗΠΑ

Το ζευγάρι ήξερε βέβαια για τις τεράστιες ανισότητες που ταλανίζουν τον κόσμο, όταν τις αντίκρισε ωστόσο από πρώτο χέρι σκέφτηκε να κάνει κάτι γι’ αυτό: ίδρυσε λοιπόν τη ΜΚΟ One Day’s Wages στη βάση της δωρεάς ενός ημερομισθίου υπέρ όσων το έχουν ανάγκη. Το 2009 το ζευγάρι δώρισε στον οργανισμό το ετήσιο εισόδημά του για να δείξουν στον κόσμο ότι δεν απαιτούν κάτι από αυτούς που δεν έχουν ήδη κάνει και οι ίδιοι, γεγονός που θα άλλαζε το κλίμα: μέχρι σήμερα, το σωματείο έχει χρηματοδοτήσει περισσότερα από 40 projects στον πλανήτη, από ιατρική περίθαλψη και χορήγηση τροφής μέχρι εκπαιδευτικά προγράμματα και καθαρό νερό …

NARAYANAM KRISHNAN – ΙΝΔΙΑ

Ο πολυβραβευμένος νεαρός σεφ Krishnan παράτησε τη λαμπρή και πολλά υποσχόμενη καριέρα του όταν είδε έναν άντρα να τρέφεται από τα σκουπίδια έξω από το εστιατόριο όπου εργαζόταν. Παραιτήθηκε αμέσως και μέσα σε έναν χρόνο είχε ιδρύσει το Akshaya Trust, με σκοπό να θρέψει και να φροντίσει όσους έχουν ανάγκη στην επαρχία της Ινδίας όπου ζει. Ο ίδιος έχει αναλάβει την κουζίνα: μαγειρεύει τρία λαχταριστά γεύματα την ημέρα, ενώ όσες μερίδες περισσέψουν τις παίρνει μαζί του για να τις μοιράσει σε όσους δεν έχουν ακούσει για το κέντρο του. Ο Krishnaπ κοιμάται πλέον στην κουζίνα του σωματείου, καθώς κάθε διαθέσιμο ποσό θέλει να πηγαίνει στον ωραίο αγώνα του. Μέχρι σήμερα έχει σερβίρει περισσότερα από 1,2 εκατομμύρια γεύματα στους αναξιοπαθούντες συμπολίτες του …

ΚΥΡΙΤΣΑΚΗΣ ΝΙΚΟΣ – ΧΑΝΙΑ

Στις 20 Απριλίου 2000 η σφοδρή νεροποντή πλημμύρισε τον χείμαρρο που περνούσε κοντά στο χωριό Έλος Ινναχωρiου Χανίων. Τα νερά που φούσκωσαν επικίνδυνα είχαν παρασύρει τόνους λάσπης και είχαν πλημμυρίσει αρκετά μαγαζιά και σπίτια του χωριού. Στα δύο καφενεία του χωριού επτά άτομα κινδύνευσαν να πνιγούν στις λάσπες του χειμάρρου. Ο καλός άγγελός τους εκείνη την ημέρα λεγόταν Νίκος Κυριτσάικης. Έτρεξα στην πλατεία αμέσως. Γινόταν ο χαμός. Όλη η πλατεία είχε γίνει θάλασσα. Πάω στο πρώτο όπου ήταν τρία άτομα πάνω σε ένα παράθυρο, μια γιαγιά και δύο σαραντάρηδες.

Δεν μπορούσαν να βγουν γιατί το νερό ήταν ενάμιση μέτρο. Πήρα την γιαγιά στην αγκαλιά μου και τα άλλα δύο άτομα τα τράβηξα έξω. Υπήρχε άλλο ένα καφενείο, το οποίο από αριστερά και δεξιά ήταν περικυκλωμένο από τον χείμαρρο. Πάω να δω τι γίνεται και βλέπω από μακριά πέντε άτομα μέσα. Ο χείμαρρος είχε περικυκλώσει το καφενείο, το νερό έμπαινε μέσα και είχαν ανέβει πάνω στα τραπέζια. Δεν μπορούσαν να βγουν από την πόρτα γιατί είχε κλείσει από τη λάσπη και τα ξύλα, το ίδιο και τα παράθυρα. Έσπασα ένα παράθυρο και άρχισα να τους τραβάω έξω. Δύο τουρίστες Γερμανούς και δύο παππούδες από το χωριό. Μετά βοήθησα την απομάκρυνση των παιδιών από το σχολείο. Εκείνη την ώρα δεν σκέφθηκα τίποτα. Έκανα αυτό που έλεγε η καρδιά μου».

MARK GOLD – RIBANGOK – ΤΑΫΛΑΝΔΗ

Οργώνοντας την Ινδία το 1979, ο Gold συνάντησε μια γυναίκα που έπασχε από μια φριχτή μόλυνση στο αυτί. Την πήγε για βοήθεια, πλήρωσε 1 δολάριο για τα αντιβιοτικά της και άλλα 30 δολάρια για να της αγοράσει ένα ακουστικό βοήθημα. Ήταν η στιγμή που συνειδητοποίησε ότι μπορείς να κάνεις πολλά για τον άλλο με σχεδόν τίποτα! Επιστρέφοντας στις ΗΠΑ, έστειλε επιστολές σε 100 φίλους του, με τις οποίες τους ζητούσε δωρεές για το επόμενο ταξίδι του. Μέχρι σήμερα, ο Marc έχει κάνει 22 ανθρωπιστικές αποστολές σε 67 χώρες και έχει συγκεντρώσει ποσά 600.000 δολαρίων! Έχει αγοράσει για τον κόσμο τα πάντα: από ποδήλατα και μερίδες ρύζι μέχρι ραπτομηχανές, κουνουπιέρες και … σχολεία! Ως ιδρυτής πια του 100 Friends Project οργώνει παραγκουπόλεις, νοσοκομεία και ορφανοτροφεία ικανοποιώντας τις τρέχουσες ανάγκες …

RAZAJAN – ΑΦΓΑΝΙΣΤΑΝ

Σύμφωνα με τον ΟΗΕ, περισσότερα από 185 καταγεγραμμένα περιστατικά συνέβησαν το 2012 από εφόδους σε σχολεία από ένοπλες ομάδες που αντιτίθενται στην εκπαίδευση των κοριτσιών. Η Razia Jan ακούει καθημερινά για επιθέσεις με βιτριόλι, ακόμα και για δηλητηριάσεις κοριτσιών για να μην πάνε σχολείο. Παρά τις σχεδόν καθημερινές απειλές, η ίδια ανοίγει τις πύλες του σχολείου της, Zabuli Education Center, κάθε σχολική μέρα, προσφέροντας ευκαιρία για δωρεάν γνώση σε 354 κοπέλες από 7 γειτονικές κοινότητες. Τα δίδακτρα μάλιστα για έναν ολόκληρο χρόνο κοστίζουν 300 δολάρια, χρήματα που μαζεύει μέσω δωρεών από τη ΜΚΟ της, Razia’s Ray of Hope …

ΝΙΚΟΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ – ΣΧΟΛΗ ΚΑΤΑΔΥΣΕΩΝ

Τα ευρωπαϊκά μέσα ενημέρωσης τον αποκάλεσαν ήρωα, μετά τις μαρτυρίες 35 τουριστών ότι τους έσωσε από βέβαιο θάνατο όταν το τσουνάμι χτύπησε το νησί Koh Phi- Phi, 45 χιλιόμετρα από το Πουκέτ. «Δεν έκανα τίποτε περισσότερο από αυτό που θα έκανε ο καθένας για να σώσει τους ανθρώπους για τους οποίους είχε την ευθύνη, αλλά και τους άλλους συνανθρώπους του», απαντάει ο 33χρονος Νίκος Ιωαννiδης, που δεν δέχεται τον τίτλο του ήρωα αλλά του συνανθρώπου. Όσοι όμως του χρωστούν τη ζωή τους, περιγράφουν με λεπτομέρειες τον ηρωισμό του. Αφού οδήγησε στον λόφο τους ανθρώπους που θα συνόδευε για κατάδυση (διατηρούσε σχολή καταδύσεων στο νησί). Άρχισε να βουτάει στα νερά και να βγάζει ανθρώπους που ζητούσαν απεγνωσμένα βοήθεια.

Φρίκη. Δεν σταμάτησε εκεί ο Νίκος Ιωαννίδης. «Πήραμε σχοινιά και ό,τι άλλο θα μπορούσε να μας χρησιμεύσει και ξεκινήσαμε να βοηθήσουμε τραυματίες και άλλους επιζώντες. Φρίκη … Αρχίσαμε να μεταφέρουμε τραυματίες πάνω σε πόρτες που επέπλεαν. Επιλέξαμε ένα υψηλό σημεlο, ένα μεγάλο μπαρ που είχε μικρότερες ζημιές. Ήταν διαδρομή 5 λεπτών πριν από το τσουνάμι και τώρα εμείς την κάναμε σε 40 λεπτά, για να περάσουμε ανάμεσα από χαλάσματα, παγίδες και πλήθος εμποδίων. Πρέπει να μεταφέραμε περίτιου 40 τραυματίες. Κάποιοι όμως πέθαναν στη διαδρομή, μην αντέχοντας στα βαριά τραύματά τους.

Σε αυτό το σημείο, από μας και άλλους συγκεντρώθηκαν περίπου 600 άνθρωποι, τραυματίες και μη. Μόλις νύχτωσε σταματήσαμε. Στο σκοτάδι δεν μπορούσαμε να προσφέρουμε καμιά βοήθεια, αν και ακούγαμε εκκλήσεις για βοήθεια, στα ταϊλανδέζικα, τα αγγλικά, τα γαλλικά… Το πρώτο ελικόπτερο για βοιήθεια, έκανε την εμφάνισή του ύστερα από έξι ώρες…».

Ο ΙΕΡΕΑΣ ΤΗΣ ΣΠΙΝΑΛΟΓΚΑ

Το τελευταίο διάστημα γίνεται πολύς λόγος για το νησί της Σπιναλόγκα, με αφορμή το βιβλίο με τίτλο «Το νησί», της αγγλίδας Vίctorίa Hίslop, το οποίο έγινε σήριαλ στην ελληνική τηλεόραση. Ένα από τα ιστορικά στοιχεία που πληροφορούμαστε είναι ότι οι χανσενικοί που κατοικούσαν στη Σπιναλόγκα ήταν οργισμένοι με τον Θεό, για το λόγο ότι η ασθένειά τους ήταν μια μεγάλη και αφόρητη δοκιμασία. Ένας Γεραπετρίτης παπάς τόλμησε να τους επισκεφθεί κάποτε και να λειτουργήσει στον Άγιο Παντελεήμονα, που υπήρχε και ρήμαζε στο νησί, συντροφιά με τους νέους του κατοίκους. Λένε πως στην πρώτη Λειτουργία δεν πάτησε ψυχή.

Οι λεπροί άκουγαν πεισμωμένοι από τα κελιά τους την ψαλμωδία, κι άλλοτε την σκέπαζαν με τα βογκητά τους κι άλλοτε με τις κατάρες τους. Ο ιερέας όμως ξαναπήγε. Στην δεύτερη τούτη επίσκεψη ένας από τους ασθενείς πρόβαλε θαρρετά στο κατώφλι του ναού.

– Παπά, θα κάτσω στην Λειτουργία σου μ’ έναν όρο όμως. Στο τέλος θα με κοινωνήσεις. Κι αν ο Θεός σου είναι τόσο παντοδύναμος, εσύ μετά θα κάμεις την κατάλυση και δεν θα φοβηθείς τη λέπρα μου.
Ο ιερέας έγνευσε συγκαταβατικά. Στα κοντινά κελιά ακούστηκε η κουβέντα κι άρχισαν να μαζεύονται διάφοροι στο πλάι του ναού, εκεί που ήταν ένα μικρό χάλασμα, με λιγοστή θέα στο ιερό. Παραμόνευσαν οι χανσενικοί στο τέλος της Λειτουργίας κι είδαν τον παπά δακρυσμένο και γονατιστό στην Ιερή Πρόθεση να κάνει την κατάλυση.
Πέρασε μήνας. Οι χανσενικοί τον περίμεναν. Πίστευαν πως θα ‘ρθει τούτη τη φορά ως ασθενής κι όχι ως ιερέας. Όμως ο παπάς επέστρεψε υγιής και ροδαλός κι άρχισε με ηθικό αναπτερωμένο να χτυπά την καμπάνα του παλιού ναϊσκου.
Έκτοτε και για δέκα τουλάχιστον χρόνια η Σπιναλόγκα είχε τον ιερέα της. Οι χανσενικοί αναστύλωσαν μόνοι τους της εκκλησία και συνάμα αναστύλωσαν και την πίστη τους. Κοινωνούσαν τακτικά και πάντα κρυφοκοίταζαν τον παπά τους την ώρα της κατάλυσης, για να βεβαιωθούν πως το “θαύμα της Σπιναλόγκα” συνέβαινε ξανά και ξανά.
Το 1957, με την ανακάλυψη των αντιβιοτικών και την ίαση των λεπρών, το λεπροκομείο έκλεισε και το νησί ερημώθηκε. Μόνο ο ιερέας έμεινε στο νησί ως το 1962, για να μνημονεύει τους λεπρούς μέχρι 5 χρόνια μετά το θάνατό τους.
Ιδού, λοιπόν, ένας σύγχρονος αθόρυβος ήρωας, που δεν τιμήθηκε για το έργο του από κανέναν, και που -αν προσέξατε- δεν παραθέσαμε το όνομά του γιατί απλά δεν το γνωρίζουμε! Όσο κι αν έψαξα δεν μπόρεσα να το βρω. Το γνωρίζει όμως -σίγουρα- ο Θεός! Κι αυτό μας αρκεί!

ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ ΗΡΩΕΣ

Περιπτώσεις ανθρώπων όπως της κας. Παφλιωτέλλη-Τσούτσου ιδρύτριας και επί 25χρόνια Προέδρου του Εργαστηρίου «Παναγία Ελεούσα» του Νομού Αιτωλοακαρνανίας για άτομα με νοητική υστέρηση αλλά και το παράδειγμα του ψυχιάτρου κ. Στέλιου Κυμπουρόπουλου ιδρυτή του Οργανισμού Ανεξάρτητης Διαβίωσης Ελλάδας «i-living» και αντιπρόεδρο του ΔΣ του Ευρωπαϊκού Δικτύου για την Ανεξάρτητη Διαβίωση σίγουρα θα μας εμπνεύσουν προκειμένου να δούμε τη ζωή με διαφορετική ματιά.

Προ ολίγων ημερών η Ένωση «Μαζί για το Παιδί» βράβευσε τόσο την κα. Παφλιωτέλλη-Τσούτσου όσο και τον κ.Κυμπουρόπουλο σε μια προσπάθεια να τιμήσει τους «αφανείς πρωταγωνιστές».Το έργο ζωής που επιτελούν είναι σπουδαίο καθώς στο επίκεντρο τους βρίσκεται ο άνθρωπος ως μοναδική ολιστική οντότητα και οι ανάγκες του.

Η κα. Παφλιωτέλλη Τσούτσου ιδρύτρια του Εργαστηρίου «Παναγία Ελεούσα» στην Αιτωλοακαρνανία αφιέρωσε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της (πάνω από 50 χρόνια) ως εθελόντρια στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων των παιδιών με νοητική υστέρηση και συνοδές αναπηρίες (κινητικές, αισθητηρίων οργάνων, λόγου, αυτισμό, ελαφρές ψυχικές διαταραχές, σύνδρομο Down). Επί 25 χρόνια διετέλεσε Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου αμισθί.Το Εργαστήρι «Παναγία Ελεούσα» ιδρύθηκε το 1990 και παρέχει υπηρεσίες σε άτομα εκπαιδεύσιμα και ασκήσιμα με νοητική υστέρηση και συνοδές αναπηρίες, (κινητικές, αισθητηρίων οργάνων, λόγου, ελαφρές ψυχικές διαταραχές, αυτισμό, σύνδρομο Down κ.λ.π.,) άνω των 15 ετών από όλο το νομό Αιτωλοακαρνανίας, εντελώς δωρεάν. Μάλιστα, το Εργαστήρι «Παναγία Ελεούσα» απέκτησε την ευρωπαϊκή διάκριση ποιότητας EQUASS Excellence από την Ευρωπαϊκή Πλατφόρμα E.P.R. που εδρεύει στις Βρυξέλλες ενώ βραβεύθηκε και από την Ακαδημία Αθηνών για την προσφορά στην κοινωνία. Για την κα. Παφλιωτέλλη Τσούτσου το Εργαστήρι «Παναγία Ελεούσα» είναι ένα έργο ζωής πολλών ανθρώπων που έχουν ευαισθητοποιηθεί όπως της τοπικής κοινωνίας, των εθελοντών, της εκκλησίας, της πολιτείας και των εργαζομένων.

O κ. Στέλιος Κυμπουρόπουλος είναι ψυχίατρος, συνιδρυτής του Οργονισμού Αvεξάρτητης Διαβίωσης Ελλάδας «ί-Ιίνίηg» και αντιπρόεδρος του ΔΣ του Ευρωπαϊκού Δικτύου για την Ανεξάρτητη Διαβίωση.Ο i-living – Οργανισμός Ανεξάρτητης Διαβίωσης Ελλάδος ιδρύθηκε το 2014 με σκοπό νο αναδείξει τη φιλοσοφία της ανεξάρτητης διαβίωσης και στην Ελλάδα, μια φιλοσοφiα που υφίσταται αρκετές δεκαετίες στην υπόλοιπη Εuρωπαϊκή ‘Ενωση. Είναι μία νεοσύστατη εταιρία μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, που απαρτίζεται από ανθρώπους με βαριά αναπηρία. Βασικός σκοπός της εταιρίας μας είναι η προώθηση της ιδέας της Ανεξάρτητης Διαβίωσης (Α.Δ.) στην Ελλάδα, καθώς επίσης η προώθηση και εφαρμογή των δικαιωμάτων των ατόμων με αναπηρία (ΑμεΑ), με ειδικότερη εστίαση στο άρθρο 19 της σχετικής σύμβασης του ΟΗΕ. Για τον κ. Κυμπουρόπουλο «μία τέτοια επίτευξη δεν είναι εύκολη διαδικασία, αφού χρειάζεται να επενδυθεί χρόνος σε πολιτικό επίπεδο, σε κοινωνικό επίπεδο καθώς καθώς και στον πληθυσμό μεταξύ των ατόμων με αναπηρία ώστε να γίνει κατανοητό η αναγκαιότητα που υπάρχει στην εφαρμογή της ανεξάρτητης διαβίωσης για τη βελτίωση της ποιότητας ζωής».

 

1.ΟΡΙΣΜΟΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΗΡΩΑ

1. Ο καθημερινός άνθρωπος που προσπαθεί να αποβάλει τον εγωισμό του και στέκεται δίπλα σε ανθρώπους χωρίς να αποβλέπει σε προσωπικό συμφέρον. ii. Άνθρωποι που ξεπερνούν τον εαυτό τους και ανταπεξέρχονται σε δύσκολες καταστάσεις παραμερίζοντας τις προσωπικές τους ανάγκες. Μερικοί σύγχρονοι ήρωες είναι: • Ο Μαθητής • Η Μητέρα (κυρίως της υπαίθρου και η εργαζόμενη) • Ο Εργαζόμενος • Ο Έλληνας φορολογούμενος • Τα Προσφυγόπουλα • Οι Εθελοντές Μ.Κ.Ο. • Οι Γονείς που φροντίζουν Α.Μ.Ε.Α./Ηλικιωμένους • Οι Γυναίκες της υπαίθρου • Οι Άνθρωποι που μάχονται με ανίατες ασθένειες

2.ΜΑΘΗΤΗΣ

Ένας ήρωας που αγωνίζεται σε καθημερινή βάση είναι ο μαθητής που “παλεύει” με τα φροντιστήρια και τις υποχρεώσεις του στο σχολείο.

3.ΜΗΤΕΡΑ

Η εργαζόμενη συνήθως μητέρα αναλαμβάνει όχι μόνο τις δουλειές του σπιτιού αλλά και κατά κύριο λόγο την ανατροφή των παιδιών.

4.Τραγούδι για την εργαζόμενη μητέρα: «Είμαι η Μαίρη Παναγιωταρά»

5. ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΣ

Στη σημερινή εποχή οι απαιτήσεις των εργοδοτών από τους εργαζόμενους αυξάνονται με αποτέλεσμα αυτοί να πιέζονται. Αυτό επηρεάζει την προσωπική τους ζωή, παραμερίζοντας τις υποχρεώσεις τους και την διαπαιδαγώγηση των παιδιών του.

6.ΕΛΛΗΝΑΣ ΦΟΡΟΛΟΓΟΥΜΕΝΟΣ

Είναι ένας ήρωας της σύγχρονης κοινωνίας που ο μισθός του παραδίδεται στο κράτος μέσω φόρων, καθώς καθημερινά αγωνίζεται να ανταπεξέλθει στις κάθε φύσεως οικονομικές του υποχρεώσεις.

7.ΓΟΝΕΙΣ ΜΕ ΠΑΙΔΙΑ Α.Μ.Ε.Α.

Ήρωες ονομάζονται και αυτοί που αγωνιούν καθημερινά για το παιδί τους που πάσχει από κάποια αναπηρία. Είναι πάντα εκεί για τα παιδιά ή για τους ηλικιωμένους γονείς, όποτε τους χρειάζονται, και πραγματικά πρέπει να λέγονται ήρωες από όλους μας.

8.ΑΝΙΑΤΕΣ ΑΣΘΕΝΕΙΕΣ

Άνθρωποι ανά τον κόσμο αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα υγείας όπως ο καρκίνος ή και η νευρική ανορεξία καθώς επίσης και άλλα πιο σοβαρά που δεν υπάρχει κάποια θεραπεία. Αυτοί είναι οι λεγόμενοι «ήρωες της ζωής».

9.ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΗΣ ΥΠΑΙΘΡΟΥ/ ΧΩΡΙΣ ΚΑΜΙΑ ΣΤΗΡΙΞΗ

Χωρίς στήριξη και επαρκή μέσα, αυτές οι γυναίκες κάνουν το αδύνατο δυνατό για να έχουν τα απαραίτητα για να ζήσουν και να αναθρέψουν σωστά τα παιδιά τους. Μάχονται με τα στοιχεία της φύσης, καλλιεργούν τη γη ,εκτρέφουν ζώα, κάνουν βαριές δουλειές και ζουν μια σκληρή ζωή μέσα στην ανέχεια αδιαμαρτύρητα.

10.ΠΡΟΣΦΥΓΟΠΟΥΛΑ ΚΑΙ ΕΘΕΛΟΝΤΕΣ

• Οι πρόσφυγες και τα προσφυγόπουλα λόγω των συνεχών πολέμων στην Χώρα τους αναζητούν μια καλύτερη ζωή σε γειτονικές χώρες, που όμως δεν γίνονται αποδεκτοί.

• Υπάρχουν όμως και κάποιοι, που είναι πρόθυμοι να τους βοηθήσουν. Αυτοί είναι οι εθελοντές. Είναι άνθρωποι που δεν περιμένουν κάποιο αντάλλαγμα, και ότι κάνουν, το κάνουν από αγάπη για τους ανθρώπους γύρω τους.

 

 

 

 

 

 

 

Print Friendly, PDF & Email