Η επανάσταση της αξιοπρέπειας…
γράφει στο peripteron.eu ο Βαγγέλης Πάλλας, ∆ηµοσιογράφος – Ερευνητής – Αναλυτής IFJ / SPJ
Δεν ξέρω πια που να κοιτάξω τους ανθρώπους… Μέχρι χθες ακόμα τους κοίταζα στα μάτια..Έψαχνα το βλέμμα και το ακολουθούσα προς τα μέσα… Το βλέμμα Έσπασε σε πολλές γυάλινες ψηφιδούλες. .Πάνω τους διαθλάται η ψυχή και φεύγει δεξιά και αριστερά ..Ελάχιστοι σε κοιτάζουν ίσα στα μάτια αμήχανοι σαν να θέλουν να κρύψουν κάτι..ίσως και να κρύβουν…
Άρχισα λοιπόν και εγώ να τους κοιτώ στα ρούχα..ξεκινώ από κάτω από τα παπούτσια τις κάλτσες ..Προχωρώ προς τα πάνω το πουλόβερ το μπουφάν …Είναι ζεστά και αρκετά τώρα που δυνάμωσε το κρύο;..θα μου πεις ..ποιο πουλόβερ να είναι αρκετά ζεστό για τόσο κρύο που έπιασε έξω και μέσα μας…
Ένα άγνωστο κουβαράκι που όλο τυλίγεται …Ο άστεγος που γίνεται ένα με την βροχή στα πεζοδρόμια ..Ο μετανάστης που λουφάζει σαν τρομαγμένο πουλί στην στάση όταν κάποιος κοιτώντας τον αυστηρά αρχίζει να παρλάρει… Συζητήσεις που αρχίζουν που δεν τελειώνουν δρόμοι που χάνονται πριν καν ανοίξουν …Πολύωρες συναντήσεις σε πολύβουους τόπους και την ίδια στιγμή σε τόπους ησυχίας με έναστρους ουρανούς και απέραντες θάλασσες …Ένα κουβαράκι που τυλίγεται απ άκρη σ άκρη σ όλη την πατρίδα……
Άνθρωποι που πασχίζουν ν αποφασίσουν με χίλιους τρόπους να βγουν από τους τέσσερις τοίχους του σπιτιού τους και να δώσουν μιαν απάντηση σ αυτό που μπροστά τους ορθώνεται ακόμα και με την μορφή μοίρας..Και για να βγεις από το σπίτι σου υπάρχουν τόσοι τρόποι όσες και οι ανάσες σου… .Είναι αυτό που γίνεται όταν ενώ όλα είναι εναντίον σου εσύ μπαίνεις γυμνός στην παλαίστρα να παλέψεις… .Έχει αυτή η ιστορία διακύμανση στην εξαθλίωση..βρίσκεις τρόπο να επινοείς τρόπους και ευκαιρίες… τρόπους να αντιστέκεσαι …Να ορμάς με αντοχή και δύναμη στη ζωή που παλεύει να κρατηθεί….
Σε ποιόν αγώνα πρέπει να στρατευθούμε όταν δεν μπορούμε να τα κάνουμε όλα ταυτόχρονα; …Κατορθώματα ανθρώπων με μοναδικά όπλα την επιμονή και το τσαγανό …Άνθρωποι χωρίς μούσκουλα και γραμμώσεις που ξέρουν να γεμίζουν τα κενά με γέλια και όνειρα… Που δεν μιλούν σαν τους ξερόλες λαλίστατους προφέσορες που σήμερα κοιτούν και περιγράφουν από πάνω τα γεγονότα από την βόλεψη τους… .Σαν άνθρωποι που ήρθαν σ αυτό τον κόσμο όχι για να χειροκροτήσουν ούτε για να εξυπηρετήσουν ..αλλά για να φωτίσουν όμορφα τα σκοτάδια τους με αγάπη με έρωτα με ποίηση με μουσική …Που κάθονται τις Κυριακές στο τραπέζι και πίνοντας φτηνό κρασί σε απλά ποτήρια συζητούν χωρίς να κουνούν σημαίες …Άνθρωποι αληθινοί όχι ξεφτέρια ..Άνθρωποι που μιλούν χωρίς να διαφημίζουν …Αυτοί είναι οπαδοί της ζωής όχι του κέρδους ούτε της ουτοπίας …Και τα έργα τους είναι οι εξεγέρσεις ..οι εξεγέρσεις της επανάστασης της αξιοπρέπειας… Της πιο δύσκολης απ όλες τις άλλες επαναστάσεις…
Λοιπόν ναι πρέπει να αναρωτηθούμε με ποίον θα συνδεθούμε για να διεξάγουμε έναν αγώνα που δεν αποτελεί πολυτέλεια κυρίως όταν ορισμένες από αυτές τις συνεργασίες βλάπτουν σημαντικά τους αγώνες που διεξάγονται δίπλα μας….
Κάτω από την σάρκα των ανθρώπων έχω δει να υπάρχουν κρατήρες …και ξέρεις τι γίνεται; …Ένας ξεμιτά ένας αρχίζει και τραβά άλλους εκατό..Ένας αλλάζει και τραβά πολλούς …..Έτσι γίνεται η ανθρωποαλυσίδα ..Λες αυτό το κουβαράκι να τυλίγεται τώρα ;..λες;…
