Σαν… Παραμύθι…
γράφει στο peripteron.eu ο Βαγγέλης Πάλλας, ∆ηµοσιογράφος – Ερευνητής – Αναλυτής IFJ / SPJ
Τελευταία, με προβληματίζει με ποιο τρόπο οι άνθρωποι μετράνε τους άλλους ανθρώπους και τους δίνουν ρόλους στη ζωή τους. Όλοι μας έχουμε κάποιες αρχές, κριτήρια βάσει των οποίων διαλέγουμε τους ανθρώπους που έχουμε δίπλα μας.
Γνώρισα ανθρώπους που αγαπήθηκαν, εκτιμήθηκαν αλλά μισήθηκαν. Μπόρεσαν και έγιναν το κέντρο του κόσμου για τους άλλους, ζούσαν για τις ιδέες τους, όχι από τις ιδέες τους. Αλλά είναι και οι «άλλοι» άνθρωποι που παριστάνουν τους καλούς και φιλικούς σε όλους για να μπορούν να τους ελέγχουν.
Μπήκαν στη ζωή μας άνθρωποι που κάρφωσαν μαχαίρια δίκοπα στην καρδιά μας, μας είδαν να σπαράζουμε και τότε μας είπαν «Εμείς είμαστε οι φίλοι σου» σκουπίζοντας τα δάκρυα μας.Ο γιατρός μου, με συμβούλεψε ότι ο κόσμος δεν ενδιαφέρεται για σοβαρά θέματα… Γράψε μου είπε καλύτερα ένα παραμύθι, πάντα άρεσαν τα παραμύθι στους ανθρώπους… Έτσι αποφάσισα να σας πω ένα παραμύθι…
Μια φορά κι ένα καιρό ήταν μια όμορφη γειτονιά, σε κάποια γωνιά του κόσμου. Οι κάτοικοι ήταν περήφανοι γι’ αυτή. Πίστευαν ότι ζούσαν στην πιο όμορφη γειτονιά του κόσμου – κι ακόμα το πιστεύουν. Όλα φαίνονταν τέλεια. Ήταν τόσο ευτυχισμένοι που αγνοούσαν τι συνέβαινε στον υπόλοιπο κόσμο, παρόλο που ο υπόλοιπος κόσμος δεν τους αγνοούσε. Υπήρχε όμως κάτι σ’ αυτή την πόλη που έκανε τους κατοίκους της να ντρέπονται και να μην το πολυσυζητούν δημοσίως. Αυτό το κάτι ήταν μια ψυχιατρική κλινική, που φιλοξενούσε όλους αυτούς που μες στη τρέλα τους αμφισβητούσαν την ευτυχία των υπολοίπων. Πραγματικά τρελοί… Το χειρότερο απ’ όλα ήταν ότι ανέβαιναν πάνω στους τοίχους της κλινικής και χάλαγαν τον κόσμο με τις φωνές τους. Λέγανε πράγματα ακατανόητα που δύσκολα θα μπορούσαν να μεταφραστούν στη γλώσσα των κατοίκων.
Κάπου-κάπου αυτοί οι τρελοί δραπέτευαν. Θυμάμαι μια φορά που είχαν κλειστεί σε μια σχολή. Από κει φώναζαν τα όνειρα τους και τραγούδαγαν τους ύμνους, που έσκιζαν τα αυτιά των ευτυχισμένων. Πολλοί θα αναρωτιέστε τι απέγιναν όλοι αυτοί οι δραπέτες όταν τους πιάσανε. Πώς τους τιμώρησαν; Έχετε ακούσει που λένε ότι η ίδια θεραπευτική αγωγή μπορεί να έχει διαφορετικά κι αντιφατικά αποτελέσματα; Κάπως έτσι έγινε κι δω. Άλλους τους επέστρεψαν στην κλινική να συνεχίσουν τη θεραπεία τους, άλλους – που ήταν σε χειρότερη κατάσταση – τους έκλεισαν στην απομόνωση για παραδειγματισμό. Η μεγαλύτερη, όμως επιτυχία των γιατρών ήταν αυτοί που σωφρονίστηκαν. Όσο κι αν σας φαίνεται απίστευτο, κατάφεραν να κλείσουν τα μάτια τους και να δουν την «ευτυχία» που έχαναν τόσο καιρό, κι έτσι αφέθηκαν ελεύθεροι.
Αυτή η ψυχιατρική κλινική ήταν το αρχαιότερο κτίριο της γειτονιάς. Η αλήθεια είναι πως κάθε γειτονιά του κόσμου είχε μια τέτοια κλινική. Ακόμα και σήμερα… Κι πάντα υπήρχαν – και υπάρχουν – αρκετοί πρόθυμοι γιατροί που προσπαθούν να τους θεραπεύσουν με τις συμβουλές τους.
Τέτοιες κλινικές υπάρχουν σε όλο τον κόσμο… Χρειάζονται…
Πόσο θέλω αλήθεια, να τους μοιάσω. Να γίνω όπως και αυτοί. Αγέρωχοι στην κορφή της πορείας. Να παίρνω αποφάσεις, να αρπάζω με τη βία αυτό που μου ανήκει. Όλα αυτά κι άλλα πολλά ακόμη, στριφογυρνάνε στο μυαλό μου και αναρωτιέμαι αν θα πρέπει να γράφω παραμύθια.
…Εμείς είμαστε οι πρωταγωνιστές. Δεν θα μας αναφέρουν τα ΜΜΕ. Είμαστε εμείς που σημαδέψαμε την πορεία του κόσμου. Είμαστε οι αθόρυβοι και αβλαβείς..Η ελπίδα του κόσμου…
Ανοίγω το παράθυρο του μυαλού μου, και τρέχω στην βιβλιοθήκη μου. Ανοίγω το παράθυρο της μνήμης. Για όλους αυτούς που περάσανε από την αριστερά και μάθανε να διαβάζουν. Όλα αυτά που δεν θέλω να ξεχάσω (Μ. Ασία, Αντίσταση, Εμφύλιος, Δικτατορία, Μεταπολίτευση, Κύπρος).
Ησύχασε λαέ μου, τώρα που πέφτουν οι μάσκες για φορά πολλοστή, τώρα που κατοχυρώθηκαν τα δικαιώματα και οι ανάγκες σου με τρόπο «μοντέρνο» και ηλεκτρονικό, όλα καλά θα πάνε λαέ μου. Με διατάξεις, μονοσήμαντες και αμετάκλητες θα ορίζεται σε ποιο παγκάκι θα ξεχειμάζεις, παγκάκι και όνειρο…
Ελάτε να γιορτάσουμε στις πλατείες την έλευση της κανονικότητας, απλώστε το χέρι να πάρετε μερίσματα κοινωνικής ευεργεσίας, να λέτε ευχαριστώ, να σκύβετε το μέτωπο και να στέλνετε τα παιδιά σας σε τόπους άλλους, να ανασάνουν. Ρίξτε στη σόμπα βιβλία να καούν για να ζεσταθείτε. Σφίχτε τα δόντια και παρακολουθήστε με σύνεση τα αστικά συστημικά κανάλια…
Ωρίμασε λαέ μου …Αυτή θα είναι τώρα η ζωή σου, με οφειλές ρυθμισμένες, δάνεια αφημένα στην τύχη των funds, εορταστικές γαλοπούλες, νοσοκομεία με ηρωϊκό προσωπικό, κλειστές βιβλιοθήκες λόγο μεταποίησης.
Δεν περνάμε και τέλεια, λαέ μου. Περάσαμε στην υποτέλεια, εκεί που οι διαχωριστικές γραμμές, έχουν συμπτυχτεί σε μία. Όπου ένα σινάφι από τα εγχώρια αστικά ΜΜΕ και από την άλλη πλευρά οι επικριτές της κατάστασης, σε ένα συνονθύλευμα.
…Τα σύνορα που πέρασα δεν είχανε φρουρό, μόνο λίγα γεράκια διψασμένα στα γόνατα μου αράξανε ζητώντας μου νερό, και πώς να τα χορτάσω τα καημένα… σε πολιτεία βρέθηκα ου ‘ψαχνα για καιρό στου ονείρου μου τον χάρτη…
Πώς να σωπάσω λαέ μου… Όταν βλέπω αγέρωχους, καμαρωτούς και οραματιστές να καμαρώνουν τα νιάτα που παρελαύνουν. Αυτοί οι άνθρωποι, είναι οι ίδιοι οι άνθρωποι που συνηγορούν στην παραπαιδεία και επιμένουν στις πολιτικές που στέλνουν στην ανεργία. Κάνουν δηλώσεις για το μήνυμα της επαιτίου, για τους αγώνες του έθνους, για την ελευθερία. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που συνηγορούν με την πολιτική να κοπεί το ΕΚΑΣ, από τις συντάξεις των ζωντανών…
Πρέπει να γράψω για όλα αυτά που βλέπω, για τους δαίμονες στα μάτια των ανθρώπων που μοιάζουν κατατρεγμένοι. Πρέπει να γράψω για το ταγκό των μελλοθανάτων στα στρατόπεδα των ναζί τους Βάγκνερ που τρύπησαν το μυαλό σου. Σε τελική ανάλυση αυτό που ονομάζουμε αξιοπρέπεια δεν είναι παρά η ικανότητα του να κατανοείς πότε πρέπει να μιλάς και πότε πρέπει να σιωπά. Υπάρχει και άλλος δρόμος, δύσβατος και δίχως εγγυήσεις, είναι ο δρόμος του Μαρξ, του Σορελ, του Λενιν, του Μαο…
Υπομονή λαέ μου, μέχρι να έρθει ένας άλλος λαός, με κύτταρο διαφορετικό, κοπής παλιάς, με γονίδιο αντιδραστικό, ένας λαός ενοχλητικός, από αυτούς που προκαλούν πάντα αναταραχές, ένας κάποιος λαός τελωσπάντων που βγαίνει τσάρκα στο Γιουσουρούμ και τα πάντα παίρνουν φωτιά στο πέρασμα του.
Εσύ λαέ μου… Μείνε άπραγος και πράος και κοίτα τα πάντα να γκρεμίζονται στο όνομα του καπιταλισμού. Μείνε στο παγκάκι σου, μείνε ακίνητος καλέ μου λαέ, γιατί τίποτα δεν αλλάζει…
…Κάτσε στ’ αυγά σου και στο σύστημα θα βρεις παρηγοριά, τ’ αστέρια θα ‘ναι πάντα μακριά. Μες το καβούκι του κανείς δεν κινδυνεύει απ’ τη φωτιά, τα κάστανα είναι κρύα είναι καλά…
