Η Τουρκία θα πνιγεί στα νερά της «Γαλάζιας Πατρίδας»

γράφει στο peripteron.eu ο Αντιστράτηγος (ε.α) Δημήτριος Μπονώρας, Επίτιμος Υπαρχηγός ΓΕΣ, Πρώην Γενικός Επιθεωρητής Στρατού, ΜΑ στις «Ευρωπαϊκές και Διεθνείς Σπουδές» του ΕΚΠΑ

H Τουρκία ακολουθεί μια έντονη αναθεωρητική πολιτική στην Ανατολική Μεσόγειο αλλά και στην ευρύτερη Μέση Ανατολή που έρχεται να αμφισβητήσει τη διεθνή τάξη που έχει προκύψει μετά το τέλος του 2ου ΠΠ.

Η τουρκική πολιτική έχει εστιάσει στην ανάδειξη της Τουρκίας ως ενός ακόμα πόλου του πολυπολικού κόσμου που αναδύεται μετά το τέλος του ψυχρού πολέμου.

Για την υλοποίηση αυτού το στόχου, η πολιτική ελίτ της χώρας ακολουθεί μια στρατηγική προσέγγισης και ενοποίησης όλων των τουρκογενών κρατών της Κεντρικής Ασίας. Ήδη υφίσταται ο «Οργανισμός Τουρκικών Κρατών» που επιδιώκει την εμβάθυνση της συνεργασίας των τουρκογενών κρατών της Κεντρικής Ασίας. Ο στρατηγικός στόχος της Τουρκίας είναι η δημιουργία ενός ενοποιημένου πολιτικού, οικονομικού και πολιτιστικού χώρου όπου η Τουρκία θα είναι ο αναμφισβήτητος ηγέτης. Θέτοντας τον εαυτό της ως ηγέτη των τουρκογενών κρατών, ελπίζει ότι θα κερδίσει μια θέση στην κατανομή της παγκόσμιας ισχύος αναβαθμίζοντας τη θέση της ως ένας παγκόσμια αναγνωρίσιμος πόλος.

Στην ίδια κατεύθυνση κινείται και το σχέδιο της «Γαλάζιας Πατρίδας» για τον έλεγχο της Ανατολικής Μεσογείου. Η επιτυχία του σχεδίου αυτού θα καταστήσει την Τουρκία κλειδοκράτορα του παγκόσμιου θαλασσίου άξονα Ειρηνικός- Σουέζ- Μεσόγειος-Ατλαντικός διαμέσου του οποίου διακινείται το συντριπτικό ποσοστό των εμπορευμάτων του παγκοσμίου εμπορίου. Δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι η Μεσόγειος αποτελεί ζωτικό τμήμα της παγκόσμιας στρατηγικής ανάπτυξης υποδομών που υιοθέτησε η κινεζική κυβέρνηση το 2013 γνωστή ως «Belt and Road Initiative-BRI». Στην περίπτωση που η «Γαλάζια Πατρίδα» πετύχει τους σκοπούς της, η Τουρκία θα γίνει προνομιακός συνομιλητής με την Κίνα Ταυτόχρονα, ακολουθεί μια δική της ατζέντα καθώς θεωρεί ότι η γεωστρατηγική της θέση, οι πολυάριθμες Ένοπλες Δυνάμεις και το δημογραφικό της μέγεθος τής δίνουν το δικαίωμα να έχει έναν διακριτό ρόλο και αυτονομία μέσα στην ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφαλείας. Επιπρόσθετα, θεωρεί ότι οι παράγοντες ισχύος τής δίνουν τη δυνατότητα του ισότιμου συνομιλητή με τις ΗΠΑ. Έτσι προσπαθεί να μετατρέψει την είσοδο της Σουηδίας της και Φιλανδίας στο ΝΑΤΟ από τούρκο/νατοϊκό πρόβλημα σε διμερές πρόβλημα ΗΠΑ και Τουρκίας.

Για να μπορέσει να καθιερωθεί ως το κομβικό κράτος στην περιοχή που περικλείει το πεντάγωνο με κορυφές την Κεντρική Ασία – τον Καύκασο – τα Βαλκάνια – τη Βόρεια Αφρική – τη Μέση Ανατολή και να υλοποιήσει τις παραπάνω φιλοδοξίες χρειάζεται να έχει ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις γιατί μόνο με τη χρήση σκληρής ισχύος μπορεί να επεμβαίνει στις παραπάνω περιοχές αφού στερείται ήπιας ισχύος που την προσφέρει κυρίως η οικονομία.

Ο δημογραφικός παράγοντας σε συνδυασμό με το υψηλό ποσοστό του ΑΕΠ για την άμυνα επιτρέπει στην Τουρκία να συντηρεί πολυάριθμες ένοπλες δυνάμεις. Η ισχυρή Πολεμική Αεροπορία και Πολεμικό Ναυτικό την κάνουν να αισθάνεται ότι μπορεί με την «απειλή χρήσης βίας» να πετύχει τους πολιτικούς στόχους που απορρέουν από την τουρκική «μεγάλη ιδέα» της «Γαλάζιας Πατρίδας» αλλά και από τον τουρκικό επεκτατισμό στον Καύκασο και στην Κεντρική Ασία.

Από την άλλη πλευρά, το ΝΑΤΟ χρειάζεται την Τουρκία γιατί αποτελεί μια πολύτιμη δεξαμενή άντλησης στρατιωτικών δυνάμεων στο πλαίσιο της διαδικασίας «συγκρότηση δύναμης» (force generation) και όχι γιατί έχει μια ηγετική περιφερειακή αξία.

Θεωρώ ότι είναι προς το συμφέρον του ΝΑΤΟ, η Τουρκία να έχει έναν πολυάριθμο Στρατό Ξηράς αλλά ατροφικό Πολεμικό Ναυτικό και Πολεμική Αεροπορία. Έτσι στο πλαίσιο της νατοϊκής διαδικασίας «συγκρότησης δύναμης», η Τουρκία να μπορεί να συνεισφέρει μόνο μονάδες του Στρατού Ξηράς. Δυνάμεις της Πολεμικής Αεροπορίας και του Πολεμικού Ναυτικού μπορούν να συνεισφέρουν οι άλλες χώρες του ΝΑΤΟ.

Με τον τρόπο αυτό περιορίζονται οι περιφερειακές, αν όχι παγκόσμιες, φιλοδοξίες της Τουρκίας και ταυτόχρονα γίνεται απόλυτα εξαρτημένη για την άμυνα της από το ΝΑΤΟ και τις μεγάλες χώρες της Δύσης.

Βεβαίως, υπάρχει το επιχείρημα ότι η Τουρκία θα στραφεί σ’ άλλους για την προμήθεια πολεμικών πλοίων και μαχητικών αεροσκαφών. Το αντεπιχείρημα είναι ότι στην περίπτωση αυτή, η Τουρκία πρέπει να απαντήσει στο δίλημμα, πρέπει να εγκαταλείψει τη Δύση και το στρατόπεδο των ελεύθερων και δημοκρατικών χωρών, μένοντας μόνη της ή πρέπει να ενταχθεί στο στρατόπεδο των αυταρχικών κρατών. Το τελευταίο θα φέρει την κατάρρευση όλων των προσπαθειών που έχει καταβάλει ο τουρκικός λαός από την ίδρυση του τουρκικού κράτος και αφορά στην ένταξη του στον φιλελεύθερο κόσμο.

Η στέρηση από την Τουρκία συγχρόνων οπλικών συστημάτων μπορεί στην αρχή να φαίνεται ότι έχει αρνητικό αντίκτυπο πάνω στην Τουρκία. Όμως, σε βάθος χρόνου θα λειτουργήσει ευεργετικά για τον τουρκικό λαό καθώς θα τον κρατήσει στο φιλελεύθερο και δημοκρατικό στρατόπεδο. Σε διαφορετική περίπτωση θα ναυαγήσει μέσα στα «γαλάζια νερά» του μεγαλοϊδεατισμού του.

Print Friendly, PDF & Email