Από τους Gastarbeiter στους Zeitarbeiter

Μια γρή­γο­ρη βόλτα στο δια­δί­κτυο θα σας ανοί­ξει πύλες ανα­ζή­τη­σης ερ­γα­σί­ας στη Γερ­μα­νία και μέσα από αυτές, σε­λί­δες ολό­κλη­ρες που δια­φη­μί­ζουν τον σχε­τι­κά χα­μη­λό στα­τι­στι­κά αριθ­μό ανέρ­γων, τις ευ­και­ρί­ες στην αγορά ερ­γα­σί­ας, αλλά και τη γρή­γο­ρη ανέ­λι­ξη στην κα­ριέ­ρα σας, εάν φυ­σι­κά πλη­ρού­νται οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις. Αγ­γε­λί­ες εται­ρειών βρί­σκο­νται σε όλες τις πλατ­φόρ­μες, ανα­ζη­τώ­ντας ερ­γά­τες όλων των ει­δι­κο­τή­των, αλλά και χωρίς καμία εξει­δί­κευ­ση. Σπά­νια θα βρεί­τε – αν βρεί­τε – αγ­γε­λία για για­τρό ή πο­λι­τι­κό μη­χα­νι­κό. Θα βρεί­τε όμως χι­λιά­δες για ερ­γά­τες, με εμπει­ρία σε το­μείς δου­λειάς ή όχι. Εάν βά­λε­τε τώρα και τις αγ­γε­λί­ες ανα­ζή­τη­σης προ­σω­πι­κού στην ελ­λη­νι­κή εστί­α­ση που δρα­στη­ριο­ποιεί­ται στη χώρα, τότε θα νο­μί­σει κα­νείς ότι η Γερ­μα­νία είναι ένας ερ­γα­σια­κός πα­ρά­δει­σος, που στην κυ­ριο­λε­ξία σε πα­ρα­κα­λούν να πας να δου­λέ­ψεις και να κερ­δί­σεις υψηλά με­ρο­κά­μα­τα και ποιο­τι­κό τρόπο δια­βί­ω­σης.

Στην Ελ­λά­δα μας είναι γνω­στός ο όρος Gastarbeiter. Για όσους δε το γνω­ρί­ζουν, ση­μαί­νει «φι­λο­ξε­νού­με­νος ερ­γά­της» και με αυτόν τον όρο πε­ρι­γρά­φου­με τους ερ­γά­τες από το εξω­τε­ρι­κό, οι οποί­οι δού­λευαν στις φά­μπρι­κες της Γερ­μα­νί­ας, κά­νο­ντας κατά κύριο λόγο τις πιο βρώ­μι­κες και επι­κίν­δυ­νες δου­λειές, ανε­ξαρ­τή­τως υπη­κο­ό­τη­τας. Ο όρος αφορά κυ­ρί­ως τα χρό­νια προ της συν­θή­κης Σέν­γκεν, της ενο­ποί­η­σης της ΕΕ κ.λπ. Σή­με­ρα έχου­με έναν άλλο όρο, αυτόν του Zeitarbeiter, «ερ­γά­της χρό­νου», ή Leiharbeiter, «δα­νει­κός ερ­γά­της», που ενώ έχει γίνει γνω­στός και εξαι­ρε­τι­κά δη­μο­φι­λής στους ερ­γο­δό­τες τις τε­λευ­ταί­ες δε­κα­ε­τί­ες, ο Γερ­μα­νός νο­μο­θέ­της τον ει­σή­γα­γε στο Ερ­γα­τι­κό Δί­καιο ήδη από το μα­κρι­νό έτος 1972. Τι ση­μαί­νει αυτό; Αυτό ση­μαί­νει ότι ανήκω στο ερ­γα­τι­κό δυ­να­μι­κό μιας εται­ρεί­ας, που το μο­να­δι­κό έργο που «πα­ρά­γει» είναι να με νοι­κιά­ζει σε άλλες εται­ρεί­ες για χρο­νι­κό διά­στη­μα που αυτή με χρειά­ζε­ται. Κατά κα­νό­να λι­γό­τε­ρο από 9 μήνες, γιατί αν ξε­πε­ρα­στεί αυτό το όριο, τότε ο «ερ­γά­της χρό­νου» θα πρέ­πει να πάρει τον ίδιο μισθό που παίρ­νει και ο απευ­θεί­ας ερ­γα­ζό­με­νος του μι­σθω­τή.

Όλες αυτές οι αγ­γε­λί­ες λοι­πόν που θα δείτε στις πύλες προ­σφο­ράς ερ­γα­σί­ας, σε ό,τι αφορά τη Γερ­μα­νία, έρ­χο­νται από αυτές τις εται­ρεί­ες. Αν πάμε τώρα μια βόλτα στην ιστο­σε­λί­δα της Budesagendur fur Arbeit, τον «δικός μας» αντί­στοι­χο ΟΑΕΔ, θα δείτε πως δια­φη­μί­ζει αυτή την κα­τά­στα­ση ερ­γα­σί­ας ως ιδα­νι­κή για αυ­τούς που θέ­λουν «να γε­φυ­ρώ­σουν το χάσμα» ανά­με­σα σε δύο δου­λειές και να εμπλου­τί­σουν το βιο­γρα­φι­κό τους. Πα­ρα­κά­τω εξη­γεί τον όρο, τα γε­νι­κά δι­καιώ­μα­τα, τις υπο­χρε­ώ­σεις και στο τέλος έρ­χε­ται το «καλό». Εκεί δη­λα­δή που ανα­φέ­ρε­ται στους με­τα­νά­στες – γιατί ας μην ξε­γε­λιό­μα­στε, αυτές οι εται­ρεί­ες ζουν πί­νο­ντας κατά κύριο λόγο το αίμα των με­τα­να­στών. Πα­ρα­θέ­τω αυ­το­λε­ξεί τη με­τά­φρα­ση: «Ως με­τα­νά­στης, μπο­ρεί­τε να επω­φε­λη­θεί­τε ιδιαί­τε­ρα από την προ­σω­ρι­νή ερ­γα­σία. Τα προ­σό­ντα που απο­κτή­θη­καν στο εξω­τε­ρι­κό είναι συχνά δύ­σκο­λο να εκτι­μη­θούν από τους ερ­γο­δό­τες. Η προ­σω­ρι­νή ερ­γα­σία σας δίνει την ευ­και­ρία να δο­κι­μά­σε­τε τις ικα­νό­τη­τες και τις γνώ­σεις σας – στην κα­λύ­τε­ρη πε­ρί­πτω­ση, με την προ­ο­πτι­κή μιας με­τα­γε­νέ­στε­ρης μό­νι­μης θέσης στον μι­σθω­τή. Ταυ­τό­χρο­να, μα­θαί­νε­τε Γερ­μα­νι­κά πιο γρή­γο­ρα και μπο­ρεί­τε να εξοι­κειω­θεί­τε με τη γερ­μα­νι­κή εται­ρι­κή κουλ­τού­ρα».

Αν τώρα πάτε και στις ιστο­σε­λί­δες αυτών των εται­ρειών, θα δείτε και άλλα «ιδα­νι­κά» πράγ­μα­τα να συμ­βαί­νουν. Ωραίο το όνει­ρο; Ξυ­πνή­στε τώρα. Ερ­γά­της χρό­νου ση­μαί­νει στην κυ­ριο­λε­ξία χα­μη­λό­μι­σθος, κάτω από τα στα­τι­στι­κά όρια της φτώ­χειας, πε­ρι­φε­ρό­με­νος, χωρίς κα­νέ­να δι­καί­ω­μα συν­δι­κα­λι­σμού ή γε­νι­κό­τε­ρα δυ­να­τό­τη­τα αντί­δρα­σης στα «θέλω» του αφε­ντι­κού. Οι εται­ρεί­ες εκ­μί­σθω­σης ερ­γα­τών, εκ­με­ταλ­λευό­με­νες και «βο­λι­κά κενά» της ερ­γα­τι­κής νο­μο­θε­σί­ας, έχουν με­τα­τρέ­ψει τους ερ­γά­τες σε σύγ­χρο­νους σκλά­βους. Και αν νο­μί­ζε­τε πως τε­λειώ­σα­με εδώ, κά­νε­τε λάθος! Οι εται­ρεί­ες εκ­μί­σθω­σης ερ­γα­τών δια­χω­ρί­ζουν το προ­σω­πι­κό τους σε δύο κα­τη­γο­ρί­ες: Τους μό­νι­μους και αυ­τούς που έρ­χο­νται με τρί­μη­νες συμ­βά­σεις, είτε από τις χώρες της ΕΕ είτε εκτός. Οι μό­νι­μοι συ­νή­θως έχουν μια βα­σι­κή γνώση της γλώσ­σας, σπίτι όπου δια­μέ­νουν με φί­λους ή τις οι­κο­γέ­νειές τους, υπο­τυ­πώ­δη γνώση των δι­καιω­μά­των τους, έχουν στή­σει ένα δί­κτυο επι­κοι­νω­νί­ας με τις εδώ υπάρ­χου­σες κοι­νό­τη­τες της χώρας από όπου έρ­χο­νται. Οι επο­χια­κοί όμως είναι αυτοί που φέρ­νουν τα με­γά­λα κέρδη και είναι εξ ορι­σμού τα με­γά­λα θύ­μα­τα.

Σας πα­ρα­θέ­τω τη μαρ­τυ­ρία συ­να­δέλ­φου Κρο­ά­τη, ο οποί­ος πριν λίγες βδο­μά­δες ολο­κλή­ρω­σε το δεύ­τε­ρο τρί­μη­νο σε δύο δια­φο­ρε­τι­κές εται­ρεί­ες, σε δύο δια­φο­ρε­τι­κές χώρες. Ο Εμίλ και η γυ­ναί­κα του είχαν μια κα­ντί­να και δρα­στη­ριο­ποιού­νταν στο χώρο του street food. Οι δου­λειές πή­γαι­ναν καλά και απο­φά­σι­σαν να αγο­ρά­σουν την πρώτη τους κα­τοι­κία. Δυ­στυ­χώς όμως ήρθε ο COVID. Εμει­ναν άνερ­γοι για σχε­δόν ένα έτος, χωρίς κα­νέ­να έσοδο και με τα χρέη να συσ­σω­ρεύ­ο­νται. Μη βλέ­πο­ντας φως στο τού­νελ, υπέ­γρα­ψαν τα πρώτα συμ­βό­λαιά τους με την εται­ρεία «Tommato», η οποία προ­σφέ­ρει ερ­γα­σία στην Ολ­λαν­δία. Αυτός και άλλοι συ­μπα­τριώ­τες του φορ­τώ­θη­καν στο λε­ω­φο­ρείο που μί­σθω­σε η εται­ρεία και βρέ­θη­καν στο Αμ­στερ­νταμ. Εκεί το ωρο­μί­σθιό τους ήταν 10 ευρώ την ώρα. Δού­λευαν συχνά 12ωρα, λαμ­βά­νο­ντας 2 ευρώ την ώρα για την υπε­ρω­ρία. Κατά τη διάρ­κεια της ερ­γα­σί­ας δεν είχαν κα­νέ­να δι­καί­ω­μα, να κά­νουν μι­σά­ω­ρο διά­λειμ­μα, να στα­μα­τή­σουν για να πάνε τουα­λέ­τα ή να πιουν νερό! Η εται­ρεία τούς υπο­σχέ­θη­κε στέγη, η οποία με­τα­φρά­ζε­ται στο μυαλό του απλοϊ­κού αν­θρώ­που ως δω­ρε­άν, αλλά όχι! Ηταν δια­με­ρί­σμα­τα τριών ή πε­ρισ­σό­τε­ρων δω­μα­τί­ων, τα οποία χρε­ώ­νο­νται με το κε­φά­λι για 400 ευρώ μη­νιαία. Αυτός και η γυ­ναί­κα του πλή­ρω­ναν 800 ευρώ το μήνα για ένα δω­μά­τιο και τους κοι­νό­χρη­στους χώ­ρους, συν 200 ευρώ το κε­φά­λι για τη με­τα­φο­ρά προς και από το ερ­γο­στά­σιο.

Ο μι­σθός που έπαιρ­ναν ήταν πε­ρί­που στα 1.200 ευρώ το άτομο, από τα οποία αφαι­ρού­νταν τα 600 ευρώ από την εται­ρεία εκ­μί­σθω­σης, ως έξοδα δια­βί­ω­σης. Δη­λα­δή για τα απα­νω­τά 12ωρα, ο Εμίλ πλη­ρώ­νο­νταν με 600 ευρώ τον μήνα! Και αφού έληξε το συμ­βό­λαιο με την «Tommato», ο Εμίλ με την γυ­ναί­κα του υπέ­γρα­ψαν εκ νέου συμ­βό­λαιο ερ­γα­σί­ας, στη Γερ­μα­νία αυτήν τη φορά, με την εται­ρεία «MS», καθώς είχαν ακού­σει πως εδώ υπήρ­χαν «κα­νό­νες» και «δι­καιο­σύ­νη», «γρή­γο­ρη απευ­θεί­ας επαγ­γελ­μα­τι­κή απο­κα­τά­στα­ση» για τους ερ­γά­τες χρό­νου κ.λπ. Κάπως έτσι ο Εμίλ βρέ­θη­κε στη δική μου ομάδα ερ­γα­σί­ας και υπό την ευ­θύ­νη μου. Αυτός και η γυ­ναί­κα του λαμ­βά­να­νε στα χαρ­τιά 1.100 ευρώ τον μήνα, εκ των οποί­ων έκα­στος πλή­ρω­νε 300 ευρώ για κοι­νό­χρη­στη στέγη συν 200 ευρώ το κε­φά­λι για έξοδα με­τα­φο­ράς από και προς το ερ­γο­στά­σιο. Και πάλι λοι­πόν αυτός ο άν­θρω­πος έπαιρ­νε 600 ευρώ τον μήνα, αλλά αυτήν τη φορά είχε …μι­σά­ω­ρο διά­λειμ­μα, χρόνο για τουα­λέ­τα και νερό. Εχο­ντας ζήσει τα χει­ρό­τε­ρα στο Αμ­στερ­νταμ, το Αου­γκ­σμπουργκ του φαι­νό­ταν πα­ρά­δει­σος! Σε αυτό το ση­μείο να σας ενη­με­ρώ­σω πως ένα δια­μέ­ρι­σμα τριών δω­μα­τί­ων πλή­ρως ανα­και­νι­σμέ­νο στην πε­ριο­χή που έμενε ο Εμίλ κο­στί­ζει μη­νιαία 600 ευρώ κατά μέσο όρο. Ου­σια­στι­κά, οι τέσ­σε­ρις ερ­γά­τες που συ­στε­γά­ζο­νταν στο δια­μέ­ρι­σμα πλή­ρω­ναν τον μισθό των άλλων δύο.

Στη Γερ­μα­νία από την κρίση του 2010 έως σή­με­ρα υπο­λο­γί­ζε­ται από τις αρ­μό­διες υπη­ρε­σί­ες πως έχουν με­τα­να­στεύ­σει 160.000 Έλ­λη­νες. Κά­ποιες χι­λιά­δες επέ­στρε­ψαν, αλλά ο αριθ­μός αυτών που δια­μέ­νουν στη χώρα πα­ρα­μέ­νει στα­θε­ρός, μιας και έρ­χο­νται συ­νε­χώς και νέοι Ελ­λη­νες οι­κο­νο­μι­κοί με­τα­νά­στες. Σύμ­φω­να με τις αρ­μό­διες υπη­ρε­σί­ες, από τους 160.000 Ελ­λη­νες μόνο το 27% έχει ολο­κλη­ρώ­σει την Τρι­το­βάθ­μια Εκ­παί­δευ­ση, που ση­μαί­νει πως το υπό­λοι­πο 63% οδεύ­ει στο χω­νευ­τή­ρι τη φά­μπρι­κας ή στην ελ­λη­νι­κή εστί­α­ση, το οποίο είναι ένα άλλο με­γά­λο ζή­τη­μα. Η συ­ντρι­πτι­κή πλειο­ψη­φία δεν γνω­ρί­ζει τη γλώσ­σα ή δεν μπο­ρεί να ανα­γνω­ρί­σει την όποια εξει­δί­κευ­ση δια­θέ­τει, με απο­τέ­λε­σμα να μένει επ’ αό­ρι­στον απα­σχο­λού­με­νος ως Zeitarbeiter.

Οι Ελ­λη­νες ερ­γά­τες χρό­νου μαρ­τυ­ρούν πως συχνά δου­λεύ­ουν βδο­μά­δες χωρίς ρεπό και όταν αυτό τους δί­νε­ται, ει­δο­ποιού­νται την τε­λευ­ταία στιγ­μή, με το εν­δε­χό­με­νο κι αυτό να ακυ­ρω­θεί. Γί­νο­νται κα­θη­με­ρι­νά δέ­κτες προ­σβο­λών και υπο­τί­μη­σης, ενώ πάντα κά­νουν τις βα­ρύ­τε­ρες και πιο βρώ­μι­κες δου­λειές. Είναι υπο­χρε­ω­μέ­νοι να κά­νουν υπε­ρω­ρί­ες όταν τους ζη­τη­θεί και ο φόβος «παρέα» με το στρες είναι μό­νι­μος σύ­ντρο­φός τους. Και ο φόβος αυτός αγ­γί­ζει όλους τους ερ­γά­τες χρό­νου, ανε­ξαρ­τή­τως φυλής, κουλ­τού­ρας, μόρ­φω­σης.

Με όλα τα πα­ρα­πά­νω επι­χει­ρώ να ανοί­ξω ένα μικρό πα­ρά­θυ­ρο στις κλει­στές κοι­νω­νί­ες των Ελ­λή­νων νέων με­τα­να­στών στη Γερ­μα­νία και να φω­τί­σω έναν κόσμο και έναν χώρο που δεν είναι ευ­ρέ­ως γνω­στός ούτε καν στους Έλ­λη­νες που έχουν ζήσει επί δε­κα­ε­τί­ες στην ξε­νι­τιά. Το θέμα όμως είναι πολύ με­γά­λο και πο­λυ­διά­στα­το, και αυτά που σή­με­ρα δια­βά­ζε­τε είναι μόνο η κο­ρυ­φή του πα­γό­βου­νου…

Δια­δρο­μές προς την “απα­σχό­λη­ση” Πε­ρί­που κάθε πέμ­πτος μα­κρο­χρό­νια άνερ­γος βρί­σκει δου­λειά ως προ­σω­ρι­νός – Zeitarbeiter. Αλλά λι­γό­τε­ρο από το 10% κα­τα­φέρ­νουν να μπουν σε μια “κα­νο­νι­κή δου­λειά” (Institut für Arbeitsmarkt- und Berufsforschung herausgefunden Ιν­στι­τού­το Έρευ­νας για την Απα­σχό­λη­ση)

Η Deutsche Welle ανα­φέ­ρε­ται στο θέμα σε πρό­σφα­το άρθρο της με τίτλο Zeitarbeiter – οι­κο­νο­μι­κοί σκλά­βοι; (σσ. zeitarbeiter κατά λέξη «προ­σω­ρι­νοί» … «απα­σχο­λή­σι­μοι»), μι­λά­ει για «ανε­πι­θύ­μη­τες εξε­λί­ξεις» με εται­ρεί­ες (στον τομέα της εφο­δια­στι­κής και του εμπο­ρί­ου πε­ρισ­σό­τε­ρο) που «βρή­καν ευ­και­ρία με τις τε­ρά­στιες δυ­να­τό­τη­τες εξοι­κο­νό­μη­σης χρή­μα­τος από τους zeitarbeiter και ξε­σά­λω­σαν» …μειώ­νο­ντας (σ.σ προ­φα­νώς απο­λύ­ο­ντας) το μό­νι­μο προ­σω­πι­κό τους.
Ανα­φέ­ρει με­τα­ξύ άλλων την πτω­χευ­μέ­νη αλυ­σί­δα φαρ­μά­κου -φαρ­μα­κεί­ων «Schlecker», η οποία με «πρα­κτι­κές που απα­γο­ρεύ­ο­νται από το νόμο» απο­λύ­ει υπαλ­λή­λους αντι­κα­θι­στώ­ντας τους με zeitarbeiter και πλη­ρώ­νο­ντας 30% μι­σθούς, με τον Volker Enkerts, πρό­ε­δρος των ερ­γο­δο­τών της πε­ριο­χής να πα­ρα­δέ­χε­ται πως «κάτι τέ­τοια μας πάνε στη λί­θι­νη εποχή» (sic!!).
Αυτές οι πε­ρι­πτώ­σεις δεν είναι λίγες 900.000 είναι σή­με­ρα κα­τα­με­τρη­μέ­νες (σσ. άγνω­στη προ­φα­νώς η μαύρη ερ­γα­σία) ενώ τα «άπει­ρα» γρα­φεία δα­νεί­ζουν τους υπαλ­λή­λους τους σε άλλες εται­ρεί­ες σαν ερ­γα­ζό­με­νους για μικρό χρο­νι­κό διά­στη­μα (μια μέρα ή μια βδο­μά­δα) με βάση την πο­λι­τι­κή «η γερ­μα­νι­κή οι­κο­νο­μία να μπο­ρεί να αντι­δρά ευ­έ­λι­κτα στα οι­κο­νο­μι­κά σκα­μπα­νε­βά­σμα­τα) και αυτές οι πε­ρι­πτώ­σεις «αντι­προ­σω­πεύ­ουν το 34% του “όγκου πω­λή­σε­ων”» (!!), μια και οι απα­σχο­λή­σι­μοι «δεν απαι­τούν ει­δι­κή εκ­παί­δευ­ση, κα­θα­ρί­ζουν ερ­γο­τά­ξια, γε­μί­ζουν ράφια, με­τα­φέ­ρουν πα­λέ­τες σε απο­θή­κες και -κατά συ­νέ­πεια, τους δεί­χνουν ελά­χι­στο σε­βα­σμό… δεν τους δί­νουν καν ση­μα­σία».

Ο Rainer, εκ­παι­δευ­μέ­νος ερ­γο­δη­γός, δου­λεύ­ει για λο­γα­ρια­σμό ενός μι­κρού γρα­φεί­ου προ­σω­ρι­νής απα­σχό­λη­σης πάνω από ένα χρόνο. Τον δά­νει­σαν σε μια κα­τα­σκευα­στι­κή …14 ώρες σκλη­ρή σω­μα­τι­κή δου­λειά κάθε μέρα 7 μέρες τη βδο­μά­δα -χω­ρίς επαγ­γελ­μα­τι­κή ασφά­λεια και όλα αυτά με πέντε ευρώ την ώρα
(σσ.)
Επει­δή το νού­με­ρο φαί­νε­ται «ικα­νο­ποι­η­τι­κό» να θυ­μί­σου­με πως από το 2014 έχει θε­σπι­στεί κα­τώ­τα­το ωρο­μί­σθιου 8,50€ για 7ωρη ερ­γα­σία +υπε­ρω­ρί­ες -στη συ­νέ­χεια έγινε 9,19€, οπότε τα 5,00€ του Rainer είναι κάτω από το μισό του υπο­τι­θέ­με­νου κα­τώ­τα­του
Σύμ­φω­να με πρό­σφα­τα στοι­χεία ~1.000 ευρώ χρειά­ζο­νται για νοίκι + πάγια έξοδα σπι­τιού… – δείτε και Μι­σθός: Πόσα χρή­μα­τα βγά­ζουν οι ερ­γα­ζό­με­νοι στη Γερ­μα­νία κατά μέσο όρο; + Πόσο ελ­κυ­στι­κοί είναι οι μι­σθοί στη Γερ­μα­νία;
Αυτά (συ­νε­χί­ζει ο Rainer) κα­τέ­στη­σαν δυ­να­τά με τη λε­γό­με­νη σύμ­βα­ση έργου, με την οποία μπο­ρούν να πα­ρα­καμ­φθούν πολ­λές νο­μι­κές απαι­τή­σεις … «η αυ­το­ε­κτί­μη­σή μου είναι πλέον μη­δε­νι­κή», λέει πε­ρι­γρά­φο­ντας τα συ­ναι­σθή­μα­τά του. Επι­πλέ­ον, πολύ δύ­σκο­λα μπο­ρεί να συ­ντη­ρή­σει την οι­κο­γέ­νειά του με τη δου­λειά αυτή αλλά … προ­σπα­θεί να βρει και καμιά επι­δό­τη­ση, έστω και προ­σω­ρι­νή.
Ο ο 47χρο­νος Peter είναι «βοη­θη­τι­κός» ως ερ­γά­της απο­θή­κης… να είχα του­λά­χι­στον καμιά υπε­ρω­ρία! Λέει. Αλλά που; «Αν απαι­τή­σω, οτι­δή­πο­τε θα απο­λυ­θώ», πα­ρα­πο­νιέ­ται –«πολ­λοί συ­νά­δελ­φοι απο­λύ­θη­καν όταν τόλ­μη­σαν να αντι­στα­θούν».

Τα συν­δι­κά­τα, κυ­ρί­ως η IG-Metall (σσ. κυ­ρί­αρ­χη ομο­σπον­δία με­τάλ­λου στη Γερ­μα­νία, η με­γα­λύ­τε­ρη της χώρας και της Ευ­ρώ­πης, «κοι­νω­νι­κός εταί­ρος» κατά τα άλλα, που οι ανα­λυ­τές των γερ­μα­νι­κών ερ­γα­σια­κών σχέ­σε­ων τον θε­ω­ρούν ση­μα­ντι­κό πα­ρά­γο­ντα στις εθνι­κές δια­πραγ­μα­τεύ­σεις»), έχουν τεκ­μη­ριώ­σει πολ­λές πε­ρι­πτώ­σεις σχε­τι­κά με αυ­τούς τους ερ­γα­ζό­με­νους που κα­λού­νται προ­κα­τα­βο­λι­κά να πα­ραι­τη­θούν από τα δι­καιώ­μα­τά τους.
Οι ημέ­ρες ασθέ­νειας ανα­δια­μορ­φώ­νο­νται σε ημέ­ρες άδειας, για πα­ρά­δειγ­μα, ή χρη­σι­μο­ποιού­νται ως δι­καιο­λο­γία για να μην κα­τα­βλη­θούν τα σπά­νια μπό­νους.

Η Anne Rosner από την ομάδα συμ­φε­ρό­ντων προ­σω­ρι­νής απα­σχό­λη­σης (IGZ) διευ­θύ­νει η ίδια ένα πρα­κτο­ρείο και «ενο­χλεί­ται από εται­ρεί­ες που δεν ακο­λου­θούν τους κα­νό­νες του παι­χνι­διού»: «Μας σπρώ­χνουν συ­νε­χώς στη βρώ­μι­κη γωνιά και αυτό είναι άδικο γιατί υπάρ­χουν κυ­ρί­ως θε­τι­κά πα­ρα­δείγ­μα­τα».
Η Rosner το δι­καιο­λο­γεί με το ότι τα δύο τρίτα των προ­σω­ρι­νών ερ­γα­ζο­μέ­νων θα μπο­ρού­σαν να ερ­γά­ζο­νται πα­νεύ­κο­λα σε εξει­δι­κευ­μέ­νες και καλές δου­λειές (!!) – ως υπάλ­λη­λοι γρα­φεί­ου, τε­χνι­κοί μη­χα­νι­κής ή μη­χα­νι­κοί για το­μείς όπως οι χρη­μα­το­πι­στω­τι­κές υπη­ρε­σί­ες, το εμπό­ριο ή η αυ­το­κι­νη­το­βιο­μη­χα­νία.
«Το 70% των zeitarbeiter είναι τόσο ικα­νο­ποι­η­μέ­νοι που θέ­λουν να μεί­νουν στα γρα­φεία προ­σω­ρι­νής απα­σχό­λη­σής τους», ανα­φέ­ρει η Anne (σσ. προ­φα­νώς κά­νο­ντας την ανά­γκη φι­λο­τι­μία…).

«Θα έπρε­πε να είχα στα­μα­τή­σει μετά από κήλη δί­σκου, αλλά ως προ­σω­ρι­νός ερ­γα­ζό­με­νος είχα μια δεύ­τε­ρη ευ­και­ρία», λέει εν­θου­σια­σμέ­νος ο πρώην μη­χα­νι­κός αυ­το­κι­νή­των Roland Seiberlich, ο οποί­ος δου­λεύ­ει τώρα σε κλαρκ κλπ ανυ­ψω­τι­κά μι­σθω­μέ­νος από γρα­φείο…
Ο υπάλ­λη­λος γρα­φεί­ου Sascha Eisenhut βλέ­πει επί­σης πλε­ο­νε­κτή­μα­τα στην προ­σω­ρι­νή ερ­γα­σία. «Μπο­ρείς να πας σε δια­φο­ρε­τι­κές εται­ρεί­ες με βάση την αγα­πη­μέ­νη σου πε­ριο­χή», επί­σης –αν είσαι καλός έχεις την ευ­και­ρία να ανα­λά­βεις εσύ την επι­χεί­ρη­ση στην οποία σε δά­νει­σαν»…

πηγή: atexnos.gr