Άνθρωποι και ποντίκια

γράφει στο peripteron.eu ο Βαγγέλης Πάλλας, Δημοσιογράφος – Ερευνητής – Αναλυτής IFJ/SPJ

«ΠΕΙΡΑΜΑΤΑΝΘΡΩΠΟΙ»
Μαρτυρίες από την Ελλάδα αλλά και μια μεγάλη έρευνα που διεξάγεται στην Ε.Ε. αποκαλύπτουν ότι πειράματα σε ανθρώπους γίνονται παντού – και στη χώρα μας. Έναντι πενιχρής χρηματικής αμοιβής ή με την προσδοκία ότι θα βελτιωθεί η υγεία τους, άνθρωποι που ανήκουν στο λεγόμενο περιθώριο προσφέρουν το σώμα τους. Πάντοτε στο όνομα της προόδου της επιστήμης …

Εθελοντές, επιστημονικά «θηράματα» ή η κινητήρια δύναμη της ιατρικής έρευνας; Πάντως όχι ακτιβι­στές που θυσιάζονται προς όφελος της επιστήμης. Δεν δίνονται έτσι, όλοι κάτι περιμένουν: Οι πά­σχοντες, τη θεραπεία. Οι θανατοποινίτες να γλι­τώσουν την αγχόνη, αξιοποιώντας την «παράταση» που μπορεί να τους δώσει ο καρκίνος ή το ΑIDS! Οι άποροι ή οι μετανάστες, χρήματα …

Μέχρι τώρα ξέραμε για πειράματα σε ζώα. Πλέον, ο ό­ρος πειραματάνθρωπος» καθιερώθηκε και με τη βούλα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι ο άνθρωπος που προσφέρει τον οργανισμό του στην υπηρεσία της ιατρικής, με την πενιχρή υπόσχεση χρηματικής αμοιβής και την ακόμη πενιχρότερη ότι θα βελτιωθεί η υγεία του. Συχνά, η χειροτέρευσή του έρχεται με ρυθμούς καλπασμού.

Κάποιοι λένε ότι ο κύριος σκοπός της επιστήμης είναι η πρόοδος της ανθρώπινης γνώσης – με οποιοδήποτε κό­στος. Και κάποιοι άλλοι μιλούν για εγκλήματα, για ανθρώ­πους «ζόμπι» και εμπορευματοποίηση του ανθρώπινου πόνου. Είναι οι ίδιοι που θέτουν το θέμα στη βάση οικονομι­κών συμφερόντων κι ενός ανηλεούς ανταγωνισμού μεταξύ μεγάλων φαρμακοβιομηχανιών ανά τον κόσμο.

Από την Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο Στρα­σβούργο έχει ξεκινήσει, σύμφωνα με πληροφορίες, μια με­γάλη έρευνα γύρω από το θέμα, η οποία και αναμένεται να ολοκληρωθεί το ερχόμενο έτος. Μια καλή ευκαιρία να δημοσιοποιηθούν επίσημα στοιχεία για τους «πειραμα­τάνθρωπους», που βρίσκονται στα συρτάρια της Ε.Ε.

«Οι πόρτες είναι κλειστές και τα στόματα δύσκολα α­νοίγουν. Ή βρισκόμαστε προ συγκλονιστικών αποκαλύψεων για ανθρώπους-ζόμπι ή το θέμα – δημόσια τουλάχιστον – θα μείνει ως έχει», μας λέει χαρακτηριστικά ένας εκ των ελλήνων ευρωβουλευτών που δραστηριοποιείται κυρίως σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Ευρωκοινοβούλιο (και που για ευνόητους λόγους κρατά την ανωνυμία του) .

Βεβαίως, οι πλέον γνωστοί πειραματάνθρωποι υπήρξαν, κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου οι ε­βραίοι, οι μαύροι, οι ισπανόφωνοι, οι ομοφυλόφιλοι, οι αθίγγανοι και οι ρώσοι αιχμάλωτοι. Που γλίτωσαν από τους θαλάμους αερίων των ναζιστών, αλλά όχι και από τον δό­κτορα Μένγκελε, τον «Άγγελο του θανάτου».

Το όνομά της είναι Μπέρι Ναχμία. Για τον Μένγκελε όμως ήταν η «Γκορίλα». Ψηλή, με δυνατή κράση και νέα. Η «Γκορίλα» είχε παλέψει επάξια με δυο άγρια σκυλιά που έβαλαν να την κατασπα­ράξουν. Πρώτης τάξεως πειραματόζωο για τον Μένγκελε. Το ενδιαφέρον του είχε επικεντρωθεί στα όμορφα χέρια της. «Ήθελε να μου τα κόψει για να τα κάνει μούμια», θυμάται σήμερα η πρόεδρος των Ομήρων Ισραηλιτών Ελλάδος.

Η ίδια γλίτωσε στο παρά πέντε, όχι όμως και οι υπόλοιποι του Άουσβιτς. «Μία επιλογή είχαμε. Να πεθάνουμε από τα ηλεκτροφόρα σύρματα ή από τον Μένγκελε. Στις ωοθήκες των κοριτσιών έβαζαν σπέρμα πιθήκου για να δουν τι θα βγει. Στους άντρες αφαιρούσαν τους όρ­χεις», θυμάται.

Η μοναδική επιζήσασα από τα πειράματα του Μένγκελε που βρίσκεται στην Ελλάδα είναι μια 70χρονη γυναίκα που ζει πλέον στο Εβραϊ­κό Γηροκομείο Θεσσαλονίκης. «Της έχουν κατα­σπαράξει την κοιλιά», μας είπαν γι’ αυτήν άνθρωποι που την έχουν γνωρίσει. Τι ακριβώς της έχουν κάνει ίσως και να μην το μάθουμε ποτέ. Από τότε που γύρισε από το Άουσβιτς δεν έχει μιλήσει σε κανέναν γι’ αυτό.

Τη δεκαετία του ’80 η κοινή γνώμη της Γερ­μανίας συγκλονίζεται από το βιβλίο του γνω­στού γερμανού δημοσιογράφου Γκίντερ Βάλ­ραφ με τίτλο Το πρόσωπο του Τούρκου. Ήταν η πρώτη δημόσια και τεκμηριωμένη με στοιχεία αναφορά για την «επαγγελματική» δραστηριό­τητα των περισσότερων μεταναστών εκείνης της περιόδου.

Ο Βάλραφ, για να διαπιστώσει ιδίοις όμμα­σι πώς λειτουργεί το σύστημα, μεταμφιέστηκε σε τούρκο μετανάστη. Παρουσιάστηκε για πειραματάνθρωπος στα εργαστήρια της LAB της New Ulm, όπου ήδη υπήρχαν 2.800 «συνεργά­τες» απ’ όλες τις φυλές. Υπέγραψε μια δήλωση και του χορήγησαν συνδυασμό βαρβιτουρικών και φενιντοΐνης. Μόλις πήρε τα χάπια, παρου­σίασε διαταραχές της όρασης, ημικρανία και αιμορραγία από τα ούλα. Εγκατέλειψε. Όχι όμως και οι υπόλοιποι, γιατί έπρεπε να επιστρέ­ψουν την προκαταβολή. Ξαναδοκίμασε σε άλλη εταιρεία. Ο μισθός ήταν 2.500 μάρκα για 15 η­μέρες για να δοκιμάσει ένα διουρητικό, το Masperinon. Όμως, το συμβόλαιο ανέφερε ότι σε περίπτωση ανάκλησης της συνεργασίας, η ε­ταιρεία δικαιούνταν να ζητήσει αποζημίωση. Με όλα τα στοιχεία στα χέρια του, προέβη στις αποκαλύψεις μέσω του βιβλίου του.

Συνεχίζεται