Άνθρωποι… χωρίς πρόσωπο

γράφει στο peripteron.eu ο Βαγγέλης Πάλλας, ∆ηµοσιογράφος – Ερευνητής – Αναλυτής IFJ / SPJ

Πίσω από τις στημένες ειδήσεις των συστημικών ΜΜΕ υπάρχει μια πραγματικότητα που τρομάζει όποιον έχει το κουράγιο να την αντιμετωπίσει… Η κοινωνία της κρίσης είναι εδώ μπροστά μας …δεν είναι μόνο η Κλιματική κρίση ούτε η Πανδημία …αλλά ούτε σκηνοθετημένη αδράνεια της εξουσίας που προσπαθεί να κάνει το άσπρο μαύρο… Μπορεί να κρύβονται όλα αυτά κάτω από το χαλί αλλά έρχεται η στιγμή και αποκαλύπτονται…

Όσο θα υπάρχουν άνθρωποι αναρωτιέμαι ακατάπαυστα πως γίνεται να ξεχνάμε;..Πώς γίνεται να αφήνουμε πίσω μας όσα συνέβησαν και όσα θα συμβούν και να προχωράμε χωρίς αναμνήσεις..Λες και κάποιος μας αποσυνδέει από την πρίζα και όταν μας επανασυνδέσει βρισκόμαστε ξανά στο μηδέν …Μέσα σε αυτή την κοινωνική αναταραχή υπάρχουν άνθρωποι που αναδύονται στην επιφάνεια του κοινωνικού υπονόμου..πιστεύοντας ότι είναι νικητές… .Είναι οι άνθρωποι χωρίς πρόσωπο… .είναι αυτοί που πνίγονται στα λύματα και νομίζουν ότι τελικά επιπλέουν είναι αυτοί που έχουν μαζέψει όλα τα έπαθλα αλλά έχουν χάσει ολόκληρο το σύμπαν..είναι αυτοί ..που μεγαλώνουν παιδιά και καταναλώνουν θρησκευτικές εικόνες…

Τους θαυμάζουμε ..τους χλευάζουμε ..τους ωραιοποιούμε και τους θάβουμε ενώ είναι εδώ αλλά δεν βρίσκονται πουθενά..Υπάρχουν στα πεζοδρόμια αλλά χάνονται στα γήπεδα..είναι αυτοί που φλέγονται από πάθη αλλά βουλιάζουν στην πεζή καθημερινότητα …είναι αυτοί που είχαν όνειρα ζωντανά αλλά ξεθώριασαν ..είναι αυτοί που καίνε τις σκιές του παρελθόντος αλλά συντηρούνε τους σκελετούς του σήμερα..είναι αυτοί που πνίγονται από τον καπνό των άλλων αλλά αναπνέουν από τη ζωή των άλλων…

Πρόκειται για τη σκοτεινή πλευρά του κόσμου που σε τρομάζει το μέγεθος της ..όταν συνειδητοποιείς ότι πρόλαβε να σημαδέψει σαν στάμπα ανεξίτηλη ακόμη και τη ζωή των παιδιών..Πρόκειται για μια εικόνα που φαντάζει παντοδύναμη μέσα σε ένα σύστημα δήθεν τυφλό ανεξέλεγκτο και εκδικητικό..Συνεχείς ειδήσεις εξελίξεις που τρέχουν και άλλοτε μας προσπερνούν άλλοτε μας παρασύρουν ..άλλοτε μας καθηλώνουν ..Μια ποικιλία συναισθημάτων μας κατακλύζει και σκέψεις που μας κάνουν να αναζητούμε μια σανίδα όχι σωτηρίας τόσο ..όσο ελπίδας..

Αλλά εμείς προχωράμε στο δρόμο και συναντούμε τους ανθρώπους χωρίς πρόσωπο..είναι αυτοί που σε συναντούν στο δρόμο και σε προσπερνούν γιατί απλά βιάζονται να τελειώσουν μια δουλειά που δεν θέλουν ν αρχίσει ποτέ..

Τους ακούμε αλλά δεν ξέρουμε τίποτα παραπάνω γι αυτούς ..Ζουν ανάμεσα μας αλλά κανείς δεν τους έχουν δει..δεν τους έχουν αγγίξει..δεν τους έχουν μυρίσει κινούνται σαν εξωγήινα όντα μιας τηλεοπτικής εκπομπής όμως έχουν σάρκα και οστά …Πολλοί άνθρωποι βρίσκονται στο χείλος της κοινωνικής κατάρρευσης..κανείς δεν θα κτυπήσει την πόρτα πολλών ηλικιωμένων για να τους ρωτήσουν πως περνούν… Υπάρχουν άνθρωποι που δεν θα ακολουθήσουν στο τραπέζι το μεσημέρι για φαγητό …δεν έχουν .Κάποιοι άλλοι έχουν αλλά δεν έχουν κανένα για συντροφιά ..δεν έχουν φίλους ή δεν τους θυμάται κανείς..η μοναξιά τους είναι αβάσταχτη….

Έχω συναντήσει ανθρώπους που αναζητούσαν τις φουρτούνες στην ζωή τους κι όταν αυτές δεν υπήρχαν φρόντιζαν να τις δημιουργούν μόνοι τους..ψυχές γεμάτες εγωισμό…

Όλοι αυτοί οι Άνθρωποι χωρίς πρόσωπο είναι οι επίτιμοι προσκεκλημένοι σε κάθε πολιτική αντιπαράθεση… οι αγανακτισμένοι της πλατείας..της γειτονιάς..της πολυκατοικίας και της κάθε λαίκής αγοράς… ..Είναι τα αγαπημένα παιδιά των ρεπορτάζ και τα αποπαίδια τους ταυτόχρονα …τα λατρεμένα τέκνα των κυβερνήσεων και τα θύματα των διαδηλώσεων..είναι οι φιλήσυχοι πολίτες που τους σπάσανε τα αυτοκίνητα και οι υπερχρεωμένοι πελάτες των τραπεζών που τους κλέψανε τα σπίτια τους… ..Είναι όλοι μαζί και ο καθένας χώρια……