Τη δημοσιογραφία μην την κλαίς…
γράφει στο peripteron.eu ο Βαγγέλης Πάλλας, Δημοσιογράφος – Ερευνητής – Αναλυτής IFJ/SPJ
Το να πεθαίνεις για μια ιδέα ακούγεται καλό, αλλά γιατί να μην αφήσεις την ιδέα να πεθάνει για σένα; Wyndham Levis, 1915-1991, συγγραφέας
Όσο περισσότερο εξουσιάζονται οι άνθρωποι, όσο πιο καταπιεσμένοι γίνονται, όσο πιο καταπιεσμένοι είναι τόσο πιο ανήσυχοι γίνονται. Το ίδιο συμβαίνει και με τους δημοσιογράφους… γι αυτό μην τους πυροβολείτε. Ζούμε σε καιρούς αβεβαιότητος και ανασφάλειας, είμαστε σε εποχή γενικής αστάθειας και ήδη έχουν φανεί τα πρόδρομα σημάδια.
Ας μη ξεχνάμε ότι πολλά ΜΜΕ είναι καπιταλιστικές επιχειρήσεις, με ότι αυτό σημαίνει: Λογοκρισία, απολύσεις ή διασυρμούς. Συνεπώς σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε να ενοχοποιούμε τους συναδέλφους για τις «αμαρτίες» των αφεντικών τους. Μιλώ γι’ αυτούς που έχουν αντισταθεί, έχουν ανεξαρτητοποιηθεί δημιουργώντας σχολή, ανεξάρτητης και ερευνητικής δημοσιογραφίας.. είναι αυτοί που έχουν κρατήσει ψηλά το επάγγελμα της αντικειμενικής δημοσιογραφίας.
Με την ευκαιρία να θυμίσουμε ότι η δημοσιογραφία, σήμερα όπως παρουσιάζεται δεν είναι αντικειμενική. Στοιχειώδης γνώση της ιστορίας της μας διδάσκει ότι η δημοσιογραφία, ως συνέπεια του διαφωτισμού, της έκρηξης των αστικών επαναστάσεων και της εφεύρεσης της τυπογραφίας, αποτελεί έκφραση ταξικών συμφερόντων. Δεν γεννηθήκαμε για να μαθαίνουμε τα νέα. Σε αυτό το ασφυκτικό περιβάλλον οι δημοσιογράφοι έρχονται να διαμορφώσουν ένα νέο τρόπο αναζήτησης της αληθείας… Αυτός είναι ο λόγος για να μην τους πυροβολείτε.
Η λογοκρισία, δε είναι η μοναδική πληγή της δημοσιογραφίας. Στημένα ρεπορτάζ, από ΜΜΕ που κατάντησαν χταπόδι, που τρέφεται με κρατικό χρήμα. Αυτό που λείπει είναι το ήθος. Μιλώ γι αυτούς τους δημοσιογράφους που ταυτίζονται με τους ιδιοκτήτες των συστημικών μέσων, με τα διάφορα οικονομικά συμφέροντα και αμείβονται αδρά έως και τοποθετούνται στη βουλή. Η ντροπή είναι ένα σακάκι που πολλοί δεν το έχουν φορέσει, αφού ποτέ δεν το αγόρασαν.
Τα fake news, o κιτρινισμός και η παραπληροφόρηση της καλής δημοσιογραφίας έχουν κυριαρχήσει σε όλο το φάσμα της κοινωνίας.
«Η Μπέλα Φρομ υπήρξε μια από τις καλύτερες ρεπόρτερ και τις πιο ωραίες πένες στην εφημερίδα “Vossische Zeitung”. Υπερασπίστηκε με πάθος, συγκρότηση και οξυδέρκεια τη δημοκρατία απέναντι στον ναζισμό και στους συντηρητικούς μεγαλοαστούς ευεργέτες του. Κάποια μέρα του 1932, στη διάρκεια μιας από τις περίφημες έρευνές της, εντόπισε ένα γλιστερό μεταξωτό σκουλήκι το οποίο παρίστανε τον συνάδελφό της σε κάποια άλλη εφημερίδα μεγάλης κυκλοφορίας να προσέρχεται σε μυστική συνάντηση με τον Χίτλερ, κάπου πλησίον της βερολινέζικης Wilhelmstraße. Αργότερα η Μπέλα Φρομ σημείωνε σχετικά με το γλιστερό μεταξωτό σκουλήκι στο ημερολόγιό της: “Θα ’θελα να ’ξερα τι θέλει αυτός εκεί.
Σίγουρα τίποτε που να σημαίνει οτιδήποτε καλό για τους αξιοπρεπείς ανθρώπους”. Θυμάμαι όλο και περισσότερο το γλιστερό μεταξωτό σκουλήκι και την αναφορά της Μπέλα Φρομ σε αυτό όσο βλέπω και ακούω τους εγχώριους “θαμώνες” στα σαλόνια και στους διαδρόμους της προπαγάνδας του φαιοκίτρινου συρφετού».
Τη δημοσιογραφία μην την κλαις.. ας αναλογιστούμε την ατομική μας ευθύνη, αν πραγματικά θέλουμε και επιθυμούμε, να δούμε ενημέρωση αντικειμενική θα πρέπει να στρέψουμε την ανάγνωσή της αλήθειας σε ανεξάρτητα και αντικειμενικά ΜΜΕ.
Εδώ θα πρέπει να προσθέσουμε ότι οι δημοσιογράφοι δεν είναι άμοιροι ευθυνών. Δεν διεκδικούν ως κλάδος την κατοχύρωση της αυτονομίας τους, όπως συμβαίνει σε ευρωπαϊκά και αμερικάνικα ΜΜΕ. Ακόμη και όταν βρίσκονται σε διευθυντικές θέσεις, δεν αρνούνται να θυσιάσουν ένα ρεπορτάζ ή έναν συντάκτη τους… είναι το σύμπτωμα της διαπλοκής στο τρίγωνο: ΜΜΕ – ΠΟΛΙΤΙΚΗ – ΕΞΟΥΣΙΑ – ΧΡΗΜΑ.
