Τα χρόνια της ματαιότητας
γράφει στο peripteron.eu ο Βαγγέλης Πάλλας, Δημοσιογράφος – Ερευνητής – Αναλυτής IFJ/SPJ
Έχω χαθεί είναι σίγουρο ..ξεχάστηκα το παραδέχομαι..κάπως έτσι αφέθηκα κάτι άλλο μου τράβηξε το ενδιαφέρον και άλλαξα πορεία… Η ζωή αρέσκεται να δημιουργεί μύθους κυρίως τους πιο ακραίους… άλλαξα πορεία και δρόμο αυτόν που παίρνω καθημερινά..Περίεργο είναι αυτό που συμβαίνει με την καθημερινότητα ..τώρα όπως έγιναν τα πράγματα οι υπάρχουσες πληγές μας πάτωσαν και το αίμα ρέει …Είμαστε ένας λαός πληγωμένος..πληγές από κατοχή..δικτατορίες και δημοκρατίες..η κατοχή έφερε διχασμό ..ξερονήσια..ξεριζωμό..εγκατάλειψη ..πόνο αδέλφια που μοιράστηκαν σε στρατόπεδα …βλέπεις την πραγματικότητα όμως την άλλη Μυρτώ δεν την βλέπεις..δεν την είδαν και όταν την ανακάλυψαν έκαναν πως δεν τη βλέπουν… ’Όπως μέσα έτσι και έξω ο κόσμος ..o Εξωτερικός κόσμος είναι αντανάκλαση του εσωτερικού κόσμου..για να γνωρίσεις τον κόσμο πρέπει να γνωρίσεις τον εαυτό σου… Για να τον αλλάξεις τον κόσμο πρέπει να αλλάξεις τον εαυτό σου….
Η ελευθερία στο μυαλό των ανθρώπων είναι κάτι σε συνάρτηση με κάτι άλλο..Έχουν συνηθίσει να εννοούν ελευθερία αυτό που τους επιτρέπεται …έχουν συνηθίσει να θεωρούν πως είναι ελεύθεροι ανάλογα με την αγοραστική τους δύναμη..την διαφύλαξη των αγαθών ..την ησυχία και πως δεν θα υπάρξουν φασαρίες …Ξέρεται πότε τελειώσαμε ως λαός ?..την ημέρα που μας δώσανε το χαρτί της ελευθερίας μας και δεν είδαμε στο τέλος της σελίδας τα ψιλά γράμματα του συμβολαίου που υπογράψαμε…
Όλοι ξέρουμε ποιοι φταίνε αλλά πια δεν έχουμε το κουράγιο να τους στήσουμε στον τοίχο ..διότι ακόμη και ο τοίχος των εκτελέσεων των εκτελεστών μας δόθηκε …αντιπαροχή… ..Αισιοδοξία και Ενοχές πάνε μαζί… Η λευτεριά στη σκέψη αργεί …δεν αντέχεται πλέον να αναπνέεις τις ανάσες μιας ανάπηρης πόλης ..μιας ανήμπορης χώρας με σιωπές που γίνονται κραυγές απόγνωσης… το πήρα απόφαση ..τα τιμολόγια που κόψαμε τα τελευταία 50 χρόνια ήταν με πίστωση και ο λογαριασμός άρχισε να έρχεται…
Ότι λάμπει δεν είναι χρυσός..τουλάχιστον για όλους..πίσω από τις στημένες ειδήσεις των ΜΜΕ υπάρχει μια πραγματικότητα που σε τρομάζει όποιον έχει το κουράγιο να την αντιμετωπίσει..Η κοινωνία της κρίσης είναι εδώ μπροστά μας..μπορεί να κρύβεται αλλά έρχεται η στιγμή και αποκαλύπτεται… όσο υπάρχουν άνθρωποι αναρωτιέμαι ακατάπαυστα πως γίνεται να ξεχνάμε..πως γίνεται να αφήνουμε πίσω μας όσα συνέβησαν και να προχωράμε χωρίς αναμνήσεις..χωρίς τίποτα..λες και κάποιος μας αποσυνδέει από την πρίζα και όταν μας επανασυνδέσει βρισκόμαστε ξανά στο μηδέν…
Πολλοί άνθρωποι βρίσκονται στο χείλος της κοινωνικής κατάρρευσης ..κανείς δεν θα κτυπήσει την πόρτα πολλών ηλικιωμένων για να τους ρωτήσουν πως περνούν..υπάρχουν άνθρωποι που δεν θα ακολουθήσουν στο τραπέζι το μεσημέρι για φαγητό… δεν έχουν …Κάποιοι άλλοι έχουν αλλά δεν έχουν κανένα για συντροφιά..δεν έχουν φίλους ή δεν τους θυμάται κανείς..η μοναξιά τους είναι αβάσταχτη…
Στα ορεινά χωριά της Πίνδου στα νησιά της άγονης γραμμής στις φτωχογειτονιές της Αθήνας στα προάστια των πόλεων διαμορφώνονται νησίδες απόλυτης ανέχειας..δεν υπάρχει ο 14ος μισθός γιατί δεν υπήρχαν ούτε οι προηγούμενοι..δεν υπάρχουν δάνεια πιστωτικές κάρτες έστω δανεικά από τον γείτονα..στα γκέτο οι πληθυσμοί των μεταναστών σέρνονται απελπισμένοι και προσπαθούν να δώσουν την εντύπωση ότι πίσω από τα θλιμμένα μάτια των παιδιών τους υπάρχουν ανθρώπινα πλάσματα …..Μαχαιριές όχι πισώπλατες οι άλλες αυτές που είναι ότι χειρότερο μπορεί να σου τύχει..γιατί στις πισώπλατες κάπως μπορείς να δικαιολογηθείς στον εαυτό σου..να πεις πως ναι δεν το περίμενα..δεν θα μπορούσα να το προβλέψω άρα δεν έχω μερίδιο ευθύνης..όταν όμως ο άλλος σε κοιτά στα μάτια και μπήγει το μαχαίρι βαθιά μέσα σου το μπορείς να πεις στον εαυτό σου..
Και όχι να πεις πως σήμερα δεν κουβεντιάζουν οι άνθρωποι λόγια άλλο τίποτα..άφθονα λόγια .. μα δεν συνομιλούν δεν λένε τίποτα δικό τους..προσωπικό..ιδιωτικό..ιδιαίτερο μόνο λόγια ξένα μηχανικά Δημοσιογραφικά..μεγάλοι τίτλοι εφημερίδων διαβάζοντας μόνο τα κεφαλαία γράμματα …ακούν επίσης τις ειδήσεις των 8 ..αλλά εντελώς απόντες απ τον εαυτό τους απ το παρελθόν τους το μέλλον τους και φυσικά το παρόν τους…
