Ένας άδειος… κόσμος
γράφει στο peripteron.eu ο Βαγγέλης Πάλλας, Δημοσιογράφος – Ερευνητής – Αναλυτής IFJ/SPJ
Η Ελλάδα ήταν πάντα ένα σταυροδρόμι πολιτισμών αλλά και σταυροδρόμι της δυστυχίας των κυνηγημένων των δυστυχισμένων όλου του κόσμου… Εδώ συναντιέται ανά αιώνες η Ιστορία για να μάθει να αγαπάει ή να μισεί …Υπάρχουν άνθρωποι που πλησιάζουν τη διαφορετικότητα που νοιάζονται να καταλάβουν τι συμβαίνει που κάποιος εγκαταλείπει το σπίτι του τη πατρίδα του για να αγγίξει λίγη γη από ελευθερία… Υπάρχουν και εκείνοι που φοβούνται… ..Άνθρωποι που τρέχουν να ξεφύγουν από κάθε είδους δυστυχία που απλώνεται στην πατρίδα τους πόλεμοι εμφύλιες σφαγές έλλειψη φαγητού νερού οι μισοί από αυτούς είναι παιδιά ..Πόλεμοι που τους υποκινούν και τους θρέφουν οι ίδιοι που θρέφουν μνημόνια σε πολλές χώρες
Πασπαλισμένους με θρησκευτικά και φυλετικά μίση για να υπάρχει φόβος —τρόμος μεταξύ των συνόρων να στήνονται φράχτες στρατόπεδα και στις νέες πατρίδες γίνεται τζόγος…
Ένας άδειος κόσμος …που δεν ξέρει τι θα πει να φοβάσαι τους φανατικούς γεμάτους μίσος στην πατρίδα σου που σφάζουν τις ..τις βόμβες των συμμάχων που πέφτουν πάνω στο σπίτι σου και τη φυγή για ένα καλύτερο μέλλον… .Ας μην γίνουμε κτήνη..Ας μην γίνουμε σαν εκείνα τα κλωνοποιημένα ανθρωπάκια που στάζουν χολή και μίσος …Είμαστε από τη φύση μας απροσάρμοστοι ζορμπάδες που ξέρουν να γράφουν στα παλιά τους παπούτσια …Είχαμε γονείς και παππούδες που όταν έφτιαχναν ένα φαί φωνάζανε το γείτονα να φάνε μαζί και να πει ένα κρασί μαζί μας …Αυτό ήταν η διαφορετικότητα του Έλληνα..του Έλληνα που πάντα μοιράζονταν ανάμεσα σε ήρωες και προδότες …Ανάμεσα στο μεγαλείο και τη μιζέρια… Πάντα υπερβολικοί στην αγάπη και στο μίσος… .Οι εφευρέτες της τραγωδίας και της κωμωδίας….
Όσο μεγαλώνουμε συνειδητοποιούμε ολοένα και περισσότερο την σήψη και το ψέμα του ανεπτυγμένου δυτικού κόσμου..Καπιταλισμός —αγορές —Τηλεόραση— ατομικότητα… Έτσι έχουμε ορίσει στο μυαλό μας το τρίπτυχο του συστήματος που μας περιβάλλει ….Αγορές που δημιουργούν την κατανάλωση Τηλεόραση που αποκοιμίζει και ατομικότητα που να καθιστά τους ανθρώπους ανίκανους να αντιδράσουν κρατώντας τους δέσμιους στο εγώ τους
Βλέπουμε μια κοινωνία παγιδευμένη σε πλαστά αδιέξοδα μια κοινωνία στην οποία η διαστροφή έχει γίνει μόδα ..μια κοινωνία που έχει χάσει πλήρως τους στόχους και τον προσανατολισμό της …και οι άνθρωποι μέσα σε όλο αυτό χαμένοι…..
Έρχεται όμως η στιγμή που οι άνθρωποι μετά από χρόνια διαρκούς προσπάθειας και ενώ τα έχουν κατακτήσει όλα αυτά αισθάνονται πιο δυστυχισμένοι από ποτέ… τι είναι αυτό που μας λείπει?…Ελευθερία…
…Σωτηρία θα πει να λυτρωθείς απ όλους τους σωτήρες αυτή ναι η ανώτατη λευτεριά η πιο υψηλή όπου με δυσκολία αναπνέει ο άνθρωπος… .Αντέχεις??..Νίκος Καζαντζάκης….
Φταίει το σύστημα..αυτή η φράση είναι ολόσωστη αξίζει όμως να σταθούμε στην ανάλυση της …Το σύστημα φτιάχτηκε από ανθρώπους και απευθύνεται σε ανθρώπους …είναι μια συνεχής αλληλεπίδραση όλων των ατόμων που θεωρούνται μέλη του… Μπορείς να το αλλάξεις ??..Μπορείς να αναλάβεις τις ευθύνες σου ?? ..μην περιμένεις κάποιον να αλλάξει κάτι… Γίνε εσύ η αλλαγή που επιθυμείς ..μέσα σου βρίσκονται οι απαντήσεις και όλες οι δυνάμεις για να φτάσεις εκεί που επιθυμείς….
Μην φοβάσαι ..ο φόβος είναι ο μεγαλύτερος εχθρός και το μεγαλύτερο όπλο ταυτόχρονα …αν τον έχεις εχθρό σου σε ακινητοποιεί..αν τον κατακτήσεις σε κάνει αήττητο …Ο Απόστολος Παύλος διατύπωσε πανέμορφα αυτή τη συμπαντική αρχή …Όλα φαίνονται όταν εκτεθούν στο φώς και οτιδήποτε εκτίθεται στο φώς γίνεται και το ίδιο φώς… .Σταμάτα λοιπόν να φοβάσαι….
Ο έσχατος ο μεγαλύτερος φόβος μας είναι ο θάνατος ..ο θάνατος των αγαπημένων μας και ο δικός μας …για όσους πιστεύουν ότι ο θάνατος είναι πραγματικός είναι ένας κενός τοίχος ..για όσους πιστεύουν ότι δεν είναι πραγματικός ο θάνατος είναι μια πόρτα σε μια άλλη ζωή… .Είτε σκεφτόμαστε το θάνατο ως τοίχο ή μια πόρτα δεν μπορούμε να αποφύγουμε τον πόνο που εμπεριέχει… ..Η γέννηση και ο θάνατος είναι τα βιβλία της ζωής μας..Η προοπτική του θανάτου φωτίζει τις αλλαγές της ζωής μας..
Αν εξετάσουμε λοιπόν το θάνατο σαν εκπλήρωση του νοήματος της ζωής σαν μια αναγκαιότητα που παίρνει νόημα μέσα από σχέσεις και συναισθήματα μέσα από την πράξη τον λόγο την επιστήμη και την ποίηση ίσως παρηγορηθούμε… .και κυρίως να προσέξουμε για να μη πούμε τα πικρά λόγια του ποιητή…
…Λυπούμαι γιατί άφησα να περάσει ένα πλατύ ποτάμι μέσα από τα δάχτυλα μου χωρίς να πιω ούτε μια στάλα….
Όλοι μας έχουμε πληγωθεί στη ζωή μας και ποιος δεν έχει άλλωστε …μας έχουν προδώσει μας έχουν ποδοπατήσει μας έχουν πονέσει!!!…Επιλέξαμε να συγχωρούμε …Όταν δεν συγχωρούμε όμως το ζούμε ξανά και ξανά..δεν ξεχνάμε …δεν προχωράμε παρακάτω …δεν επιτρέπουμε στον εαυτό μας να χαρεί και να ζήσει… .Τα μεγαλύτερα πράγματα συμβαίνουν όταν μένουμε σιωπηλοί..όταν τα βλέμματα μας και μόνο μπορούν να κοινωνήσουν την αγάπη μας τον πόνο μας τη χαρά μας την ελπίδα μας τα όνειρα μας… όταν μένουμε μόνοι μας μακριά από τη πολλή συνάφεια του κόσμου που λέει και ο Καβάφης και αφουγκραζόμαστε τη φωνή μας τις ανάγκες μας τις επιθυμίες μας τότε έχουμε την ευκαιρία της προσωπικής μας ανάπτυξης….
Ας χαμηλώσουμε λοιπόν τους ήχους για μια στιγμή …ας ακούσουμε τον ήχο του νερού της βρύσης που τρέχει το κρασί καθώς αισθησιακά αφήνεται να ριχτεί μέσα στο διάφανο ποτήρι το τριζόνι του μεσημεριού τους ήχους της θάλασσας ..τους κτύπους της καρδιά μας……
Αυτό που ζούμε όλοι μας είναι η απόλυτη εξάρτηση από μια τάξη πραγμάτων που μπορεί πλέον να κινείται χωρίς καν να την κουρδίζει κανένας… Το ίδιο σύστημα που οι άνθρωποι έφτιαξαν για να τακτοποιήσουν καλύτερα τη ζωή τους ..έγινε μια ανεξάρτητη δύναμη που ελέγχει τη ζωή τους …Μας έχουν αποκλείσει από την δυνατότητα να μπούμε σε καράβια για να εξερευνήσουμε άγνωστες Ηπείρους..δεν έχουμε την δυνατότητα να εξηγήσουμε ότι βλέπουμε με τον δικό μας τρόπο …οι εφευρέτες πέθαναν..οι τεχνίτες πέθαναν..οι φιλόσοφοι πέθαναν …έχουν αντικατασταθεί από υπαλλήλους με πτυχία μάστερ ή με εργάτες μαζικής παραγωγής…
Ψάχνουμε ένα ζωγράφο να μας ζωγραφίσει κάτι αναπάντεχο …ψάχνουμε να βρούμε ένα μεσσία που θα κηρύξει μια νέα θεωρία..κατασκευάσαμε πανύψηλα κτίρια φοβερές γέφυρες τεράστια τούνελ σκάψαμε τη γη και τι ανακαλύψαμε?..Πως είμαστε στην κυριολεξία άοπλοι σε οτιδήποτε μας σερβίρουν …Στο πάζλ της ζωή μας βάλαμε μια ανθρωπότητα που μετράει τέτοιου μεγέθους όπλα μαζικής καταστροφής που θα μπορούσαν να την αφανίσουν σε δευτερόλεπτα και ανακαλύπτουν πως αυτά τα όπλα τα έχουν στα χέρια τους παρανοίκοί που μπορεί να τα πατήσουν ανά πάσα στιγμή αν δεν είμαστε φρόνιμοι…
Δεν ήταν τα μνημόνια που κατέστρεψαν τις ζωές μας ..αυτό που κατέστρεψε τις ζωές μας είναι η απόσταση που φτιάξαμε μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που μάθαμε να είμαστε….
….Κάποτε μας είπανε να μείνουμε δούλοι να μην ξελασπώσουμε ποτέ και μείναμε με τα χέρια να κρύβουν το πρόσωπο μας..και μείναμε με τα δαχτυλίδια φορεμένα… Κάποτε μας είπανε ότι θα μείνουμε τυφλοί ..και μείναμε με φουλάρια να κρύβουν τις κόγχες μας….
Σε αυτό τον άδειο κόσμο ..ας κλείσουμε λίγο τις εικόνες κάθε είδους κι ας κοιτάξουμε με τα μάτια ..για να δούμε που υπάρχει ακόμα ζωή να τη προστατέψουμε ..γιατί σύντομα οι νεκροί θα πρέπει να θάψουν τους νεκρούς τους..Αλλά ίσως πριν από αυτό να υπάρχει μια ευκαιρία χαμόγελου ..πριν την αυλαία του άδειου κόσμου….
