Τουρκία: «το Κράτος είναι η Μαφία ή η Μαφία είναι το Κράτος;»

γράφει στο peripteron.eu ο Τζεμίλ Τουράν Μπαζιντί

Έχει προκύψει ένα νέο ερώτημα για την Τουρκία: «το Κράτος είναι η Μαφία ή η Μαφία είναι το Κράτος;». Είναι σαν να αναρωτιόμαστε αν «η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα;». Ας το δούμε πιο απλά: Το τουρκικό κράτος έχει αποκτήσει δύναμη που όμως τη χρησιμοποιεί όπως η Μαφία.

Όταν ο Ερντογάν ήρθε στην εξουσία προσπάθησε να έχει πολύ καλές σχέσεις με όλους και υποσχόταν πως θα λύσει ένα προς ένα τα προβλήματα της Τουρκίας. Ο κεμαλιστικός στρατός, ο απλός στρατιώτης ήταν πάνω από όλα. Άλλωστε κάθε δέκα χρόνια έκανε ένα στρατιωτικό πραξικόπημα… Ο Ερντογάν έπρεπε να «κερδίσει» αυτόν τον στρατό γι’ αυτό έκανε ανοίγματα προς την Ευρωπαϊκή Ένωση. Με την Ε.Ε. στο πλευρό του θα έδειχνε πιο δυνατός. Όταν έγινε ο μοναδικός «ιδιοκτήτης» της εξουσίας, όταν ένιωσε ότι πατάει γερά στα πόδια του, ότι τους είχε όλους μαζί του, ότι ήταν ο «Σουλτάνος» τότε άρχισε να πετάει από πάνω του τα βαρίδια: πρώτα πρώτα αυτούς που συμμάχησαν μαζί του, τους φιλελεύθερους, μετά τους Κούρδους και τους γκιουλενιστές και τώρα τους αρχιμαφιόζους. Ο Ερντογάν επί σειρά ετών χρησιμοποιούσε ανθρώπους του υποκόσμου για τις «δουλειές» του.

Έγραψα στις 10 Φεβρουαρίου του 2014 ένα άρθρο με τον τίτλο «Οι Ταλιμπάν της Μέσης Ανατολής», όπου ανέφερα ότι το τουρκικό κράτος βοηθά με όπλα την αλ Νούσρα. Και τώρα ο ηγέτης της Μαφίας, Πεκέρ, περιγράφει αυτό το γεγονός με όλες τις λεπτομέρειες. Ο Σεντάτ Πεκέρ, που το ψευδώνυμό του είναι «Reis», το οποίο έχει προστεθεί στο όνομά του με δικαστική απόφαση, καταγγέλλει ότι τα όπλα μεταφέρθηκαν στην αλ Νούσρα, στη Συρία, μέσω της οργάνωσης SADAT που ιδρύθηκε από τον αρχηγό ασφαλείας του Ερντογάν. Είπε ακόμη ότι «το αργό πετρέλαιο που έλαβε σε αντάλλαγμα ο Τούρκος πρόεδρος πήγε στην ομάδα του γαμπρού του, Μπεράτ Αλμπαϊράκ». Τότε, εξαιτίας των αποκαλύψεων αυτού του σκανδάλου οδηγήθηκαν στη φυλακή δημοσιογράφοι, βουλευτές, εισαγγελείς, δικαστές και στρατιώτες.

Όταν κατακάθισε κάπως ο κουρνιαχτός αποφασίστηκε από το τουρκικό κράτος να βοηθηθούν οι Τουρκμένοι του Μπαϊρμπουτσάκ στη Συρία, που πολεμούσαν εναντίον του Άσαντ. Το φορτίο είχε τα πάντα: drones, όπλα, αλεξίσφαιρα, ασύρματους… Την ευθύνη για τη μεταφορά αυτού του πολεμικού υλικού ανέλαβε ο Πεκέρ, ώστε να μη φαίνεται πουθενά το επίσημο κράτος. Ανάθεση ήταν ουσιαστικά.

Ο αρχιμαφιόζος λέει πως ξαφνιάστηκε όταν κατά την παράδοση άκουσε να του μιλούν αραβικά: «Κατάλαβα ότι τα όπλα δεν πήγαιναν στους Τουρκμένους αλλά στην Αλ Νούσρα», δηλαδή σε αυτούς που πολεμούσαν τους Τουρκμένους.

Ο Πεκέρ έκανε κι άλλες αποκαλύψεις για παρόμοια φορτία. «Χρησιμοποιούσαν το όνομά μου κι έστελναν όπλα παντού. Διάφορες αποστολές οργανώνονταν από τον στρατό, από τη SADAT (σ.σ.: αμυντική ομάδα ασφαλείας, με επικεφαλής σύμβουλο του Ερτογάν), και χρησιμοποιούσαν το όνομά μου. Με αυτόν τον τρόπο δεν φαίνεται η ΜΙΤ».

Ο Πεκέρ κατηγόρησε επίσης στον Ερντογάν επειδή δεν βοηθάει τους Παλαιστίνιους, όπως έκανε με άλλους. «Γιατί να εξαπατούμε τους ίδιους μας τους εαυτούς; Όταν υπήρχε πρόβλημα στο Αζερμπαϊτζάν, στείλατε τα SİHA (σ.σ.: οπλισμένο, μη επανδρωμένο αεροπλάνο). Όταν υπήρχε πρόβλημα στο Κατάρ, δημιουργήσαμε στα εδάφη του μια στρατιωτική μονάδα. Τώρα υπάρχει η SOCAR [κρατική εταιρεία πετρελαίου] στο Αζερμπαϊτζάν και πολλές επενδύσεις στο Κατάρ. Και τα πήγατε παντού καλά. Όμως για την Παλαιστίνη τι κάνατε; Εάν είμαστε μαζί με τους αδερφούς μας, στείλτε 10 SİHA εκεί. Αφού δεν μπορείτε να το κάνετε, τι βγαίνετε μπροστά στο τζαμί και φωνάζετε;»

Ο Τούρκος αρχιμαφιόζος θα απασχολήσει για καιρό ακόμη τα μέσα, αλλά φοβόμαστε πως στο τέλος δεν θα έρθει καμία κάθαρση και δεν θα υπάρξει δικαίωση. Το βαθύ κράτος θα εξακολουθήσει τις δραστηριότητές του. Εκείνος που δείχνει να κινδυνεύει είναι ο Ερντογάν, επειδή γνωρίζει ότι με ανάλογη υπόθεση έχασε και η Τσιλέρ τη δύναμή της.

Ας θυμηθούμε το Σουσουρλούκ, στις 3 Νοεμβρίου 1996: μία θωρακισμένη Μερσεντές, που έτρεχε με μεγάλη ταχύτητα, καρφώθηκε σ’ ένα φορτηγό. Στα συντρίμμια βρέθηκαν, εκτός από τους νεκρούς, εξοπλισμός υποκλοπών και μυστικών επιχειρήσεων, όπλα, ναρκωτικά, χρήματα και αποκαλυπτικά έγγραφα. Οδηγός ήταν ο Χουσεΐν Κοτσαντάγκ, υποδιευθυντής Ασφαλείας στην Κωνσταντινούπολη και πρώην διευθυντής ειδικών επιχειρήσεων στις κουρδικές επαρχίες. Σκοτώθηκε, όπως και η ερωμένη του, η αεροσυνοδός Γκόντσα Ους. Νεκρός ήταν κι ένας τρίτος επιβάτης. Το όνομά του δεν ήταν γνωστό, αλλά σύντομα αποκαλύφθηκε ότι επρόκειτο για τον καταζητούμενο Αμπντουλάχ Τσατλί.

Ο Τσατλί ήταν στέλεχος των Γκρίζων Λύκων και -σύμφωνα με ομολογία του υπαρχηγού της ΜΙΤ Μεχμέτ Εϊμούρ- συνεργάτης της τουρκικής μυστικής υπηρεσίας, με μεγάλη δράση στο εξωτερικό, όπου συχνά ταξίδευε με διπλωματικό διαβατήριο! Είχε συλληφθεί στην Ελβετία για κατοχή μεγάλης ποσότητας ναρκωτικών, απ’ όπου δραπέτευσε με την παρέμβαση Τούρκων πρακτόρων.

Είναι ενδεικτικό ότι ο καταζητούμενος για πολλές δολοφονίες Τσατλί κηδεύθηκε με την τουρκική σημαία. Παρέστησαν ανώτατα στελέχη της ΜΙΤ και η τότε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Τανσού Τσιλέρ, η οποία φέρεται να δήλωσε τα εξής αποκαλυπτικά: «Εμείς τιμούμε με σεβασμό αυτούς που πυροβολούν εν ονόματι του κράτους»!

Στο δυστύχημα του Σουσουρλούκ, όμως, υπήρξε και ένας επιβάτης που επέζησε. Ήταν ο Εντίπ Σεντάτ Μπουτσάκ, βουλευτής, αρχηγός μιας ισχυρής παρακρατικής ομάδας στις κουρδικές επαρχίες και σύμφωνα με πολλές μαρτυρίες υπεύθυνος για πλήθος δολοφονιών. Ας σημειωθεί ότι η θωρακισμένη Μερσεντές συνοδευόταν και από υπηρεσιακό αυτοκίνητο της ασφάλειας, στο οποίο επέβαιναν τρεις αστυνομικοί.

Οι αποκαλύψεις που προέκυψαν από το δυστύχημα στο Σουσουρλούκ προκάλεσαν μείζονα πολιτική κρίση, η οποία οδήγησε τότε στην κατάρρευση της κυβέρνησης Τσιλέρ και στον τραυματισμό του κύρους των ενόπλων δυνάμεων. Παρ’ όλα αυτά, οι ελεγχόμενοι από τους στρατηγούς κρατικοί και παρακρατικοί μηχανισμοί δεν σταμάτησαν τις βρόμικες δουλειές.

Τελικώς είναι γεγονός πως οι πολιτικοί χάνουν πάντα όταν συγκρούονται τα συμφέροντά τους με τη μαφία, και μένει να δούμε αν αυτή η διαπίστωση θα ισχύσει και στην περίπτωση του Ερντογάν… Πάντως αυτές οι αποκαλύψεις θα είναι οι σταγόνες που ξεχείλισαν το ποτήρι που έχει γεμίσει ως επάνω με την ανεργία, το υψηλό κόστος ζωής, τη φτώχεια και την πανδημία.