Το μέλλον δε θα ΄ρθει απο μονάχο του… Μαγιακόφσκι
γράφει στο peripteron.eu ο Βαγγέλης Πάλλας, Δημοσιογράφος – Ερευνητής – Αναλυτής IFJ/SPJ
Προκαλεί πραγματικά απορία αλλά και θυμό ο ανεπαρκής προγραμματισμός.αλλά και η έλλειψη ευαισθησίας και η αναλγησία με την οποία οι κυβερνώντες διαχειρίζονται την κατάσταση οδηγώντας την κοινωνία σε ένα φαύλο κύκλο αλλεπάλληλων πισωγυρισμάτων και τους πιο ευαίσθητους τομείς της οικονομίας και της παραγωγής στην αβεβαιότητα και την ανασφάλεια…
Εύλογα μπορεί κανείς να αναρωτηθεί εάν τελικά η πανδημία αποδείχθηκε ένα απρόσμενα χρήσιμο εργαλείο στα χέρια συντηρητικών κρατούντων και της καθεστηκυίας τάξης ανά τον κόσμο σε μια εποχή που τα αδιέξοδα του υπάρχοντος κοινωνικοοικονομικού συστήματος πολλαπλασιάζονται οι αντιθέσεις οξύνονται και οι κοινωνικές και ιδεολογικές ζυμώσεις βρίσκονται σε εξέλιξη σε μια προσπάθεια δημιουργίας πεδίων αντίστασης σε ανελεύθερες πολιτικές που περιορίζουν κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα και αναζήτησης τρόπων για δημιουργία των προϋποθέσεων για ριζοσπαστικές προοδευτικές διεξόδους…
Τελικά..είναι παράξενοι πως οι άνθρωποι γαντζώνονται από καταστάσεις που τους καθόριζαν σε περασμένο χρόνο ακόμα και αν όλα δείχνουν πως δεν θα επιστρέψουν σε αυτές ποτέ… Είναι Δύσκολο να μην αγωνιάς όταν σφίγγει η θηλειά της πραγματικότητας στο λαιμό σου ή στον λαιμό των ανθρώπων που αγαπάς… Αφού στους καιρούς που ζούμε τα όρια μεταξύ ψέμματος και αλήθειας έχουν γίνει ασαφή…
Διανύουμε μια περίοδο στην οποία η κοινωνία έχει ολοένα και περισσότερο την ανάγκη για ένα ρήγμα προς μια νέα εποχή ηθικής και πνευματικής ανάτασης… Εκατό τριάντα χρόνια από την γέννηση του Ιταλού στοχαστή και πολιτικού ΑΝΤΟΝΙΟ ΓΚΡΑΜΣΙ… γίνεται πάλι επίκαιρη η αναφορά του για την <<Εποχή των τεράτων >> μια περίοδο που το παλιό πεθαίνει και κάτι καινούργιο πασχίζει να γεννηθεί… Στην ιστορία της ανθρωπότητας κάθε φορά που τα πράγματα βρίσκονται στο μεταίχμιο από μια παλιά προς μια νέα ιστορική φάση η κυοφορία ήταν δύσκολη επώδυνη και ενίοτε μακρά σε διάρκεια… Μαθαίνουμε σιγά-σιγά να παίζουμε τον ρόλο στο Θεατρικό έργο της διασταύρωσης αυτών των βλεμμάτων… Η κουρτίνα μεταξύ της πραγματικότητας των ψεμάτων και του ρόλου που παίζει ένα βλέμμα… θα μπορούσε να είναι το εμβαδό της ειλικρίνειας που θα χρειαστούμε για το ξεπέρασμα…
Ούτε βέβαια θα πρέπει να αναμένεται ότι η ελπίδα θα αναγεννηθεί νομοτελειακά… από μόνη της… Για να θυμηθούμε τον ΜΑΓΙΑΚΟΦΣΚΙ… <<Το μέλλον δε θα ‘ρθει από μονάχο του έτσι νέτο σκέτο αν δεν πάρουμε μέτρα κι εμείς…>>. Η Ιστορία διδάσκει πως τα πράγματα φεύγουν προς τα εμπρός όταν η συνειδητοποίηση και η αποφασιστικότητα παραμερίζουν το φόβο και τη μεμψιμοιρία…
Βρισκόμαστε σήμερα μπροστά σε μια τέτοια κρίσιμη ιστορική καμπή… Τοπικά και παγκόσμια… Μια καμπή στην οποία χρειαζόμαστε πρώτα και κύρια να πιστέψουμε στις δυνάμεις μας… Να αντιληφθούμε ότι το άνοιγμα μιας νέας σελίδας βρίσκεται και στα δικά μας χέρια… Να φύγουμε προς τα εμπρός…
… ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣΩ ΟΥΤΕ ΝΑ ΔΙΩΞΩ ΕΝΑ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΕΡΘΕΙ ΕΝΑ ΑΛΛΟ ΑΛΛΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΦΟΡΕΣ ΠΟΥ ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΕΝΑΣ ΠΟΛΙΤΗΣ ΜΕ ΛΟΓΙΚΗ ΚΑΙ ΕΓΝΟΙΑ ΘΑ ΤΑ ΕΚΑΝΕ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ..Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΚΟΙΤΑΕΙ ΤΗΝ ΠΑΡΤΗ ΤΟΥ ΚΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΟΙΟ ΑΠΟΚΑΡΔΙΩΤΙΚΟ…
