Το χρονικό… της καθημερινότητας
Επιμέλεια: Βαγγέλης Πάλλας, Δημοσιογράφος – Ερευνητής – Αναλυτής AEJ/IFJ
«…Μιλήσαμε για οράματα, μας είπαν ρομαντικούς
Μιλήσαμε για νόμους, μας είπαν αλήτες
Μιλήσαμε για χρήματα, μας είπαν ανθρώπους…»
ΠΟΙΝΙΚΟ ΑΔΙΚΗΜΑ Η ΦΤΩΧΕΙΑ ΣΤΗΝ Ε.Ε.
Με πρόστιμο που θα αγγίζει τα 750 ευρώ θα τιμωρείται η αστεγία στη Μαδρίτη. Στην Ισπανία, οι περιφέρειες είναι ελεύθερες να νομοθετούν κατά το δοκούν για την επαιτεία.
Η Ana Botella, δήμαρχος της Μαδρίτης, αποφάσισε να ποινικοποιήσει τη φτώχεια και να επιβάλλει «συνταγματικό σαδισμό» σε χιλιάδες ανθρώπους που δεν έχουν τίποτα. Ετοιμάζει ένα σχέδιο νόμου, που θα επιφέρει κυρώσεις στους ανθρώπους που είναι αναγκασμένοι να ζουν στο δρόμο, να ζητιανεύουν ή να πλένουν παρμπρίζ αυτοκινήτων για να επιβιώσουν.
Έτσι, προβλέπεται η επιβολή κυρώσεων και πρόστιμο 750 ευρώ για όσους ζητιανεύουν στις εισόδους εμπορικών κέντρων, γραφείων, σχολείων και νοσοκομείων, κοιμούνται σε παγκάκι ή πωλούν χαρτομάντιλα στα φανάρια για να εξασφαλίσουν ένα γεύμα. Το πρόστιμο μπορεί να φτάσει και τις 3.000 ευρώ αν πραγματοποιείται επαιτεία συνοδεία παιδιού. Όσο αυξάνονται οι οικογένειες που ζουν στον δρόμο, τόσο πιο συχνό γίνεται το φαινόμενο να μαγειρεύουν σε μικρές σόμπες, πράξη η οποία επίσης θα τιμωρείται με πρόστιμο 750 ευρώ.
Σύμφωνα με την Εθνική Στατιστική Υπηρεσία, 1 στους 5 ζει σε συνθήκες φτώχειας, 2,2 εκατομμύρια παιδιά δεν σιτίζονται κανονικά και το 29,9% των νοικοκυριών είναι υποθηκευμένα λόγω απλήρωτων στεγαστικών δανείων που οι ιδιοκτήτες τους απειλούνται με πλειστηριασμό ακινήτου.
Τα ίδια ισχύουν ή ετοιμάζονται να ισχύσουν και στα υπόλοιπα κράτη μέλη της Ε.Ε. δείχνοντας για άλλη μια φορά ότι οι φτωχοί που αυτοί δημιούργησαν, είναι στη καλύτερη περίπτωση ένα φόβητρο γι’ αυτούς που ακόμα έχουν (ή νομίζουν ότι έχουν) κάτι και στη χειρότερη ένας εχθρός που πρέπει να εξοντωθεί παραδειγματικά.
Στην Ευρώπη του μεσαίωνα η φτώχια και η επαιτεία θεωρούνταν αρρώστια και μαγεία και οι επαίτες κρεμιόντουσαν στις πλατείες για παραδειγματισμό. Τέλος σ’ αυτά έβαλε η Γαλλική επανάσταση και ο Διαφωτισμός, αλλά ο καπιταλισμός βάλθηκε να γυρίσει το ρολόι της ιστορίας προς τα πίσω…
Προφανώς απομακρύνθηκε για τους άρχοντες ο φόβος της γκιλοτίνας, γιατί ως γνωστόν «ο φόβος φυλάει τα έρημα…·»
ΘΑΝΑΤΟΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ
«Το πτώμα μιας 66χρονης Γερμανίδας, η οποία είχε πεθάνει πριν από 6 μήνες και πλέον, βρέθηκε μέσα στο διαμέρισμα όπου διέμενε, μπροστά σε μια τηλεοπτική συσκευή που βρισκόταν ακόμη σε λειτουργία.
Η γυναίκα πέθανε από φυσικά αίτια, φορώντας ένα νυχτικό και βλέποντας τηλεόραση. Υπήρχε ένα έντυπο με τα τηλεοπτικά προγράμματα του Σεπτεμβρίου πλάι της»…
Ποιος είναι πιο οδυνηρός θάνατος; Ο βιολογικά οριστικός ή ο ψυχικά διαρκής; Πόσοι θάνατοι επέρχονται καθημερινά μπροστά στην τηλεόραση; Πόσα πεθαμένα δευτερόλεπτα σκέψης, δημιουργίας, έκφρασης, σωριάζονται πάνω στον καναπέ μας;
Πόσα μονταρισμένα συναισθήματα βιώνουμε με πρόγραμμα, του Σεπτεμβρίου, του Οκτωβρίου, του χειμώνα μας ολόκληρου; Συγκίνηση, χαρά, ηδονή, όλα στη συσκευασία κατάλληλης εικόνας και μουσικής υπόκρουσης. Όλα μέσα μας μα τόσο μακριά μας. Όλα τόσο τεχνητά αληθινά.
Πουλάνε δάκρυα και τα καταναλώνουμε. Πουλάνε γέλιο και το καταναλώνουμε. Πουλάνε οργή και την καταναλώνουμε. Γιατί; Δεν μας αρκούν τα συναισθήματα του περιβάλλοντός μας; Κι αν δεν μας αρκούν, τι κάνουμε γι’ αυτό;
Για να αισθανθείς, χρειάζεται να αφεθείς. Να βγεις απ’ την ασφάλεια της ψυχικής απραξίας, να ρισκάρεις και να αντιμετωπίσεις. Θυμόμαστε πότε το κάναμε τελευταία φορά; Πόσο δύσκολο ήταν; Σίγουρα, πάντως, πολύ λιγότερο εύκολο από το χωρίς προσωπική ευθύνη ζάπινγκ των συναισθημάτων μας…
Έχετε σκεφτεί ποτέ τη δική μας εικόνα στον καναπέ; Τι μπορεί να… βλέπει η τηλεόρασή μας όταν καθόμαστε απέναντί της;
