Θρησκευτικές συνωμοσίες 1

γράφει στο peripteron.eu ο Βαγγέλης Πάλλας, Δημοσιογράφος – Ερευνητής – Αναλυτής IFJ/SPJ

Μομφή κατά των Εβραίων: Η συνηθέστερη περίπτωση κατηγορίας στην Ιστορία

Η μοντέρνα θεωρία συνωμοσίας και ο συνωμοσιολογικός τρόπος σκέψης, που διακρίνονται σε βιβλία και δοκίμια με μεγάλη επιρροή, είναι σχετικά νέα πράγματα, καθώς αναπτύχθηκαν από τη Γαλλική Επανάσταση του 1789, για την οποία συχνά κατηγορήθηκαν οι Εβραίοι και οι ελευθεροτέκτονες. Το γεγονός αυτό δείχνει ότι όλες οι θεωρίες συνωμοσίας έχουν αναπτυχθεί από το μίσος και τον φόβο απέναντι στους Εβραίους ή το μίσος και τον φόβο απέναντι στις μυστικές οργανώσεις, αρχικά των ελευθεροτεκτόνων. Στην πραγματικότητα, πολλές φορές έχουν αναπτυχθεί από το μίσος και τον φόβο και τα δύο, επειδή οι ελευθεροτέκτονες πολλές φορές γίνονταν αντιληπτοί ως τα πειθήνια όργανα του «παγκόσμιου Εβραϊσμού».

Όλες οι θεωρίες συνωμοσίας, έως και τις σημερινές που σχετίζονται με τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, είναι οι ίδιες ανακυκλωμένες θεωρίες που προήλθαν από αυτή την αρχική πηγή. Αλλάζουν μόνο τα ονόματα των κατηγορουμένων. Και εάν το δεχθούμε αυτό ως δεδομένο, τότε οδηγούμαστε αναπόφευκτα στο επόμενο λογικό ερώτημα: Γιατί οι Εβραίοι;

Οι Εβραίοι ως αποδιοπομπαίοι τράγοι κάθε συνωμοσίας

Το έθνος του Ισραήλ (διαιρεμένο στα δύο κάποτε, στους αρχαίους χρόνους, με το βασίλειο του Ισραήλ στα βόρεια και το βασίλειο του Ιούδα στα νότια) αποτέλεσε στόχο κατακτητών πολλές φορές ανά τους αιώνες. Ο τελευταίος μεγάλος κατακτητής ήταν η Ρώμη. Τον αιώνα πριν από τη γέννηση του Χριστού η Ρώμη δημιούργησε ένα κράτος – μαριονέτα με το όνομα «Ιουδαία» με μια βασιλική εβραϊκή οικογένεια, τους Ασαμωναίους. Το 6 μ.Χ. η Ιουδαία μετατράπηκε από προτεκτοράτο σε ρωμαϊκή επαρχία, η οποία κυβερνούνταν από έναν αντιβασιλιά που ονομαζόταν curator (επίτροπος). Όμως, η Ιουδαία ήταν ένα κράτος αδιάκοπων αναταραχών και η διοίκηση της ήταν πολύ δύσκολη.

Τελικά, το 68 μ.Χ. ο μελλοντικός αυτοκράτορας Τίτος, γιος του αυτόκράτορα Βεσπασιανού, οδήγησε τις λεγεώνες του, με συνολική δύναμη 60.000 ανδρών, στην Ιουδαία και την υπέταξε. Η Ιερουσαλήμ τέθηκε σε μια μακρά και αιματηρή πολιορκία και έως το έτος 70 ο Τίτος κατάφερε να διαπεράσει τα τείχη της, και ολόκληρη η πόλη καταστράφηκε. Ακολούθησαν δύο ακόμα μεγάλοι πόλεμοι της εβραϊκής επανάστασης, έως ότου, το έτος 135 μ.Χ., οι Ρωμαίοι εκδίωξαν τους Εβραίους από την ίδια τους τη γη. Η Ιερουσαλήμ έλαβε την ονομασία Aelia Capitolina από τον αυτοκράτορα Αδριανό και για τη Ρώμη το πρόβλημα είχε λυθεί.

Σημασιολογία του αντισημιτισμού

Σύμφωνα με ορισμένους, ο όρος «αντισημιτισμός» χρησιμοποιείται καταχρηστικά, επειδή και οι Άραβες είναι σημιτικός λαός. Αυτό το σχήμα χρησιμοποιήθηκε σε μεγάλο βαθμό από την προπαγάνδα της ναζιστικής Γερμανίας προκειμένου να διαψευστεί η καταδίωξη των Εβραίων – «Πώς είναι δυνατό να είμαστε αντισημίτες, όταν θαυμάζουμε τόσο πολύ τους άραβες;» Και είναι αλήθεια ότι ορισμένοι από τους ισχυρότερους Άραβες της δεκαετίας του 1930 ήταν στενοί σύμμαχοι των ναζί. Ασφαλώς, αυτό που τους συνέδεε ήταν το κοινό τους μίσος για τους Εβραίους. Και ο άλλος λόγος που εξηγεί τη «συμπάθεια» των ναζιστών για τους Άραβες είναι ότι η Γερμανία είχε άσβεστη δίψα για το αραβικό πετρέλαιο, προκειμένου να τροφοδοτήσει τα όλο και πιο αδηφάγα πολεμικά πλοία και αεροσκάφη της.

Όμως αυτό είναι απλώς ένα παιχνίδι λέξεων για να θολώσει το τοπίο. Σήμερα οι ίδιοι άνθρωποι, ακροαριστεροί και ακροδεξιοί, από τον Louis Farrakhan ως τον Pat Buchanan, δηλώνουν ότι δεν είναι σε καμία περίπτωση αντισημίτες. Πώς είναι δυνατό να λέτε τέτοια πράγματα; Είναι απλώς «αντισιωνιστές», με την έννοια ότι δεν έχουν τίποτα εναντίον των Εβραίων, απλώς μισούν το κράτος του Ισραήλ. Όμως σε αυτό το βιβλίο αντισημιτισμός σημαίνει μίσος για τους Εβραίοι. Τελεία και παύλα. Δεν βλέπουμε κανένα λόγο να θολώσουμε τα νερά.

Για τους Εβραίους, το πρόβλημα μόλις ξεκινούσε. Αυτή ήταν η αρχή αυτού που έγινε γνωστό με τον όρο Διασπορά, δηλαδή του διασκορπισμού των Εβραίων στις τέσσερις γωνιές της Γης. Ως λαός έγιναν κάτι σαν τον μυθικό Ιπτάμενο Ολλανδό, πάντα σε κίνηση, πάντα έτοιμοι να εκδιωχθούν από μία χώρα και να βρουν καταφύγιο σε μία άλλη. Όμως είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι, παρά τα ρωμαϊκά διατάγματα, το εβραϊκό στοιχείο ήταν πάντοτε παρόν στην Ιερουσαλήμ και τα περίχωρα. Κατά τον Μεσαίωνα, οι Εβραίοι ταξίδευαν ως προσκυνητές στους Αγίους Τόπους, όπως και οι Χριστιανοί, και πολλοί Εβραίοι ζητούσαν να ταφούν εκεί μετά τον θάνατό τους, εάν η οικογένεια τους μπορούσε να ανταποκριθεί στα έξοδα ενός τέτοιου ταξιδιού. Το πασχαλινό Seder ήταν κάτι περισσότερο από ένα κενό τελετουργικό για τους Εβραίους, όπως και το τελετουργικό για τον εορτασμό του Yom Kippur, με τη φράση «Του χρόνου στην Ιερουσαλήμ». Ωστόσο, παρά την αγάπη αυτή που έκαιγε για 2000 χρόνια τις καρδιές τους, η εποχή μας εβραϊκής πατρίδας γύρω από το ιερό Όρος του Ναού είχε παρέλθει.

Η αγάπη τους για την Ιερουσαλήμ και η άρνηση τους να εγκαταλείψουν την αρχαία θρησκεία τους ήταν τα χαρακτηριστικά που απομόνωσαν τους Εβραίους ως λαό. Όμως, ως αποτέλεσμα της Διασποράς, σχεδόν κάθε χώρα είχε τουλάχιστον μερικούς Εβραίους. Και αυτό ακριβώς είναι το κλειδί εδώ. Σε όλες σχεδόν τις χώρες υπάρχουν κάποιοι Εβραίοι. Και είναι αυτή ακριβώς η παγκοσμιότητα της εβραϊκής κοινότητας που έχει αποτελέσει ένα από τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματα και ταυτόχρονα ένα από τα μεγαλύτερα μειονεκτήματα της. Όλοι μπορούσαν να παραπονιούνται για τους Εβραίους. Και μόλις μια πραγματικά καλή θεωρία συνωμοσίας σε σχέση με αυτούς έβρισκε έδαφος σε μια χώρα, μπορούσε εύκολα να μεταφερθεί στη διπλανή χώρα, χωρίς καν να χρειάζεται να διαγραφεί η λέξη «Εβραίοι» και να αντικατασταθεί για παράδειγμα από τη λέξη «Εσθονοί».

Στην πραγματικότητα, το γεγονός αυτό καθεαυτό ότι φαίνεται να βρίσκονται παντού είναι ένα ακόμα σημείο παράνοιας στο παιχνίδι των συνωμοσιολόγων. Η εμπειρία της εβραϊκής κοινότητας έχει υπάρξει ως επί το πλείστον η ίδια σε ολόκληρο τον κόσμο, και αυτή η ομοιότητα έχει καταστήσει το πείραγμα των Εβραίων αγαπημένη ενασχόληση διεθνώς. Υπάρχει μια ιστορία για την επίσκεψη του Ιάπωνα υπουργού Πολέμου στη Γερμανία λίγο πριν από την υπογραφή της Τριμερούς Συμφωνίας το 1940 για τη συμμαχία της Γερμανίας με την Ιαπωνία και την Ιταλία. Κατά την περιήγηση του Ιάπωνα υπουργού στο Βερολίνο, την πρωτεύουσα, αντικρίζοντας την αναγέννηση της από τις στάχτες της ήττας και της οικονομικής καταστροφής μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και διαπιστώνοντας ότι το νέο έθνος της άριας φυλής είχε ενωθεί υπό το σύνθημα της φυλετικής ανωτερότητας, ο Ιάπωνας φέρεται ότι είπε: «Συμφωνώ, είναι καταπληκτικό σύστημα. Το πρόβλημα είναι ότι εμείς δεν έχουμε καθόλου Εβραίους».