Στην Δραπετσώνα…

Στη μνήμη του Μίκη…

γράφει στο peripteron.eu ο Βαγγέλης Πάλλας, Δημοσιογράφος – Ερευνητής – Αναλυτής IFJ / SPJ

Εικόνα πρώτη

Τελευταίο μετρό πριν τα μεσάνυχτα. Στο Μοναστηράκι μπαίνει ένα ζευγάρι προσφύγων. Τα ρούχα τους είναι παλιά όπως κι η αγάπη στο βλέμμα τους. Κατεβαίνουν στον Ελαιώνα με κατεύθυνση το κομμάτι γης που τους αναλογεί στον καταυλισμό. Κοιτάω έξω από το βαγόνι. Στα χείλη μου ανεβαίνει «ακριβός» στίχος:
«κράτα το χέρι μου και πάμε αστέρι μου».

Εικόνα δεύτερη

Έξω από το ανοιχτό παράθυρο την μεταμεσονύχτια ησυχία διαταράσσει ένα ζευγάρι τσιγγάνων που καυγαδίζει στην πέρα γειτονιά. Τα λόγια που ανταλλάσουν πικρά όπως και η αγάπη τους. Χωρίζουν έξω από το κομμάτι γής που ορίζουν στις εργατικές. Ανοίγω το ραδιόφωνο για «αντιπερισπασμό». Στα αυτιά μου φθάνει «πολύτιμος» στίχος:
«αχ, το σπιτάκι μας, κι αυτό είχε ψυχή».

Εικόνα Τρίτη

Από το απέναντι μπαλκόνι τρυπώνει στην κρεβατοκάμαρα μυρωδιά σέρτικου. Ο κυρ-Μπάμπης φυσάει τον καπνό βαρύθυμος. Η «κυρά-Λένη του» στέκει δίπλα σιωπηλή. Σε μία εβδομάδα αποχωρίζονται το κομμάτι γης που έχτισαν στην πόλη. Καναδάς.
Αναρωτιέμαι τι καιρό κάνει τώρα εκεί. Από τα χείλη του στα αυτιά της ξανά «μαλαματένιος» στίχος:
«εμείς θα ζήσουμε κι ας είμαστε φτωχοί».

Τη δεκαετία του ’50, η Ελλάδα προσπαθούσε να σταθεί ξανά όρθια και να μαζέψει τα κομμάτια της μετά τον πόλεμο και την Κατοχή που άφησαν πίσω τους βαθιές πληγές.

Μπαίνοντας εκείνη του ’60, το είχε καταφέρει σε μεγάλο βαθμό κι όλα έδειχναν ότι χρόνο με το χρόνο τα πράγματα θα πήγαιναν όλο και καλύτερα, ώσπου το ρολόι σταμάτησε στο 1967…

Βεβαίως, ακόμη και πριν την έλευση της δικτατορίας η ελληνική κοινωνία ήταν γεμάτη προβλήματα. Η ανοικοδόμηση της χώρας σήμανε μεταξύ άλλων και την εμφάνιση των μεγάλων κι επιβλητικών πολυκατοικιών, οι οποίες ειδικότερα στην Αθήνα έκαναν την εμφάνισή τους με καταιγιστικό ρυθμό και φυσικά σε βάρος των μικρών σπιτιών που γίνονταν κομμάτια από τις «δαγκάνες» της μπουλντόζας.

Κάποιοι όμως δεν ήταν διατεθειμένοι να παραδώσουν τις μονοκατοικίες τους στον «εκμοντερνισμό» και τις «ανέσεις» της πολυκατοικίας. Έτσι, αντιστάθηκαν όπως και όσο μπορούσαν στη νέα «μόδα» αλλά το ποτάμι δε μπορούσε να γυρίσει πίσω.

Από τις σχετικές περιπτώσεις που έτυχαν μεγάλης δημοσιότητας, ήταν εκείνη της Δραπετσώνας το 1961. Η απόφαση της τότε κυβέρνησης να γκρεμίσει τα σπίτια και τα παραπήγματα της περιοχής ούτως ώστε να χτιστούν πολυκατοικίες, συνάντησε την έντονη αντίδραση των κατοίκων της και προκλήθηκε μεγάλη αναταραχή.

Σε καθημερινή βάση όλες οι εφημερίδες είχαν εκτενέστατα ρεπορτάζ για τις κινητοποιήσεις των πολιτών, το θέμα είχε πάρει οξύτατες διαστάσεις και τίποτε δεν έδειχνε ότι θα ολοκληρωνόταν σύντομα και ήρεμα. Κάθε φορά που οι μπουλντόζες πήγαιναν να γκρεμίσουν τα σπίτια, συναντούσαν μπροστά τους ένα ανθρώπινο τείχος από τους διαμένοντες στη Δραπετσώνα κι έτσι έφευγαν άπρακτες…

Εικόνα Τέταρτη

Μας ξεγέλασε η ζωή, την είχαμε τόσο αγαπήσει που πιστέψαμε σ’ έναν άλλο κόσμο. Πιστέψαμε τόσο πολύ σ’ έναν άλλο κόσμο που ήταν αδύνατο να υπάρχει. Δεν υπήρχαν σύνορα…
«Μ’ αίμα χτισμένο κάθε πέτρα και καημός, κάθε καρφί του πίκρα και λιγμός»

Εικόνα Πέμπτη

Μα δεν υπάρχει τίποτα, τίποτα που να’χει μείνει ζωντανό σ’ αυτά τα μέρη. Ούτε σκόνη, ούτε συνθήματα, στους γκρίζους τοίχους του παλιού εργοστασίου, ούτε χέρια πια που να σκάβουν τη γη. Καθισμένοι πάνω σε ξύλα, υγρά και μουχλιασμένα φτιάχνουν το δικό τους κόσμο…
«Μα όταν γυρίζαμε το βράδυ απ’ τη δουλειά, εγώ και εκείνη όνειρα φιλιά»

Εικόνα Έκτη

Βρίσκομαι μέσα στο σκοτάδι, βρίσκομαι εκεί όπου δίνουν μάχη για να φάνε οι πεινασμένοι. Βρίσκομαι εκεί όπου οι άνθρωποι φωνάζουν επειδή είναι έξαλλοι και δεν αντέχουν άλλο. Βρίσκομαι εκεί όπου τα παιδιά πεινούν, μα ξέρουν ότι το δείπνο δεν τους περιμένει…
«Και όταν ερχόταν η βραδιά, μες στο στενό σοκάκι ξεφαντώναν τα παιδιά, αχ το σπιτάκι μας. Και αυτό είχε ψυχή»

Εικόνα έβδομη:

Τον κόσμο εμείς τον φέραμε στα μέτρα μας, πριν να μας φέρει εκείνος στα δικά του. Μα ο σκοπός προχωρά χωρίς να μας ρωτά. Κλεισμένοι δρόμοι, κλέφτες κα αστυνόμοι. Οσο για μένα είμαι πάντα εδώ..
«Το έδερνε ο αέρας κι η βροχή, μα ήταν λιμάνι κι αγκαλιά και γλυκιά απαντοχή… Στη Δραπετσώνα πια δεν έχουμε ζωή…
Απόψε δεν έχει ύπνο
Απόψε τα αστέρια και τα σπίτια τραγουδάνε για αγάπες παλιές.
για αγάπες πικρές
και για ρότες νέες.