Σχεδόν ένα δισεκατομμύριο άτομα με αναπηρία δεν έχουν πρόσβαση στην υποστηρικτική τεχνολογία
Σχεδόν ένα δισεκατομμύριο παιδιά και ενήλικες με αναπηρία, καθώς και ηλικιωμένοι, δεν έχουν πρόσβαση στην υποστηρικτική τεχνολογία που χρειάζονται, προειδοποιεί νέα έκθεση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, ο επικεφαλής του οποίου κάλεσε όλες τις χώρες να θέσουν το θέμα αυτό σε προτεραιότητα.
Πάνω από 2,5 δισεκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως χρειάζονται ένα ή περισσότερα βοηθητικά προϊόντα, όπως αναπηρικά αμαξίδια, ακουστικά βαρηκοΐας ή εφαρμογές που υποστηρίζουν την επικοινωνία και τη νόηση. Ωστόσο, σχεδόν ένα δισεκατομμύριο από αυτούς δεν έχουν πρόσβαση, σύμφωνα με την κοινή έκθεση που δημοσιεύθηκε τη Δευτέρα (16 Μαΐου).
«Η υποστηρικτική τεχνολογία αλλάζει τη ζωή – ανοίγει την πόρτα στην εκπαίδευση για τα παιδιά με αναπηρίες, την απασχόληση και την κοινωνική αλληλεπίδραση για τους ενήλικες που ζουν με αναπηρίες και μια ανεξάρτητη ζωή με αξιοπρέπεια για τους ηλικιωμένους», δήλωσε ο Γενικός Διευθυντής του ΠΟΥ Τέντρος Αντάνομ.
Ο ίδιος πρόσθεσε: «Η άρνηση πρόσβασης των ανθρώπων σε αυτά τα εργαλεία που αλλάζουν τη ζωή τους δεν αποτελεί μόνο παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά και οικονομική κοντόφθαλμη κίνηση. Καλούμε όλες τις χώρες να χρηματοδοτήσουν και να δώσουν προτεραιότητα στην πρόσβαση στην υποστηρικτική τεχνολογία και να δώσουν σε όλους την ευκαιρία να αξιοποιήσουν τις δυνατότητές τους».
Αναμένεται ότι ο αριθμός των ανθρώπων που θα έχουν ανάγκη από βοηθητικά προϊόντα θα ξεπεράσει τα 3,4 δισεκατομμύρια μέχρι το 2050, «καθώς οι πληθυσμοί γερνούν και ο επιπολασμός των μη μεταδοτικών ασθενειών αυξάνεται», εξήγησε ο Τέντρος.
Η υποστηρικτική τεχνολογία είναι ένας γενικός όρος για τα βοηθητικά προϊόντα «που χρειάζονται τα άτομα με αναπηρία και οι ηλικιωμένοι για να ζήσουν τη ζωή τους πληρέστερα». Μπορεί να είναι φυσικά προϊόντα, όπως αναπηρικά αμαξίδια, προσθετικά ή γυαλιά, ή ψηφιακό λογισμικό και εφαρμογές, καθώς και προσαρμογές στο φυσικό περιβάλλον, για παράδειγμα, φορητές ράμπες ή χειρολαβές.
Χωρίς πρόσβαση σε αυτά τα προϊόντα οι άνθρωποι υφίστανται αποκλεισμό, κινδυνεύουν να απομονωθούν, ζουν σε συνθήκες φτώχειας, μπορεί να αντιμετωπίσουν πείνα και αναγκάζονται να εξαρτώνται περισσότερο από την οικογενειακή, κοινοτική και κυβερνητική υποστήριξη.
«Ο θετικός αντίκτυπος των βοηθητικών προϊόντων υπερβαίνει τη βελτίωση της υγείας, της ευημερίας, της συμμετοχής και της ένταξης των μεμονωμένων χρηστών – επωφελούνται επίσης οι οικογένειες και οι κοινωνίες», αναφέρεται στο δελτίο τύπου του ΠΟΥ.
Ως παράδειγμα αναφέρεται η διευρυμένη πρόσβαση σε βοηθητικά προϊόντα, η οποία οδηγεί σε μείωση του κόστους υγείας και πρόνοιας, όπως οι συνεχείς εισαγωγές σε νοσοκομεία ή τα κρατικά επιδόματα, και προάγει ένα πιο παραγωγικό εργατικό δυναμικό, τονώνοντας έμμεσα την οικονομική ανάπτυξη.
Σημασία της υποστηρικτικής τεχνολογίας για τα παιδιά
Η πρόσβαση στην υποστηρικτική τεχνολογία για τα παιδιά με αναπηρία είναι συχνά το πρώτο βήμα για την ανάπτυξη της παιδικής ηλικίας, την πρόσβαση στην εκπαίδευση, τη συμμετοχή στον αθλητισμό και την πολιτική ζωή και την προετοιμασία για εργασία όπως οι συνομήλικοί τους, όπως τονίζεται στο δελτίο τύπου.
Η Εκτελεστική Διευθύντρια της UNICEF Κάθριν Ράσελ δήλωσε ότι σχεδόν 240 εκατομμύρια παιδιά έχουν αναπηρίες.
«Η άρνηση του δικαιώματος των παιδιών στα προϊόντα που χρειάζονται για να ευδοκιμήσουν δεν βλάπτει μόνο τα ίδια τα παιδιά, αλλά στερεί από τις οικογένειες και τις κοινότητές τους όλα όσα θα μπορούσαν να συνεισφέρουν αν ικανοποιούνταν οι ανάγκες τους», δήλωσε η ίδια.
«Χωρίς πρόσβαση στην υποστηρικτική τεχνολογία, τα παιδιά με αναπηρία θα συνεχίσουν να χάνουν την εκπαίδευσή τους, θα συνεχίσουν να διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο παιδικής εργασίας και θα συνεχίσουν να υπόκεινται σε στιγματισμό και διακρίσεις, υπονομεύοντας την αυτοπεποίθηση και την ευημερία τους», υπογράμμισε η Ράσελ.
Η πρόσβαση παρουσιάζει διαφορές ανά τον κόσμο
Η έκθεση του ΠΟΥ υπογράμμισε επίσης το μεγάλο χάσμα στην πρόσβαση μεταξύ των χωρών χαμηλού και υψηλού εισοδήματος. Μια ανάλυση 35 χωρών αποκάλυψε ότι η πρόσβαση μπορεί να ποικίλλει από 3% στα φτωχότερα έθνη έως και 90% στις πλούσιες χώρες.
«Πρόκειται για μια εκπληκτική ανισότητα, την οποία μπορούμε και πρέπει να αντιμετωπίσουμε», δήλωσε ο Τέντρος.
Το σημαντικότερο εμπόδιο στην πρόσβαση είναι η οικονομική προσιτότητα, λόγω του υψηλού κόστους και της χαμηλής διαθεσιμότητάς τους. Περίπου τα δύο τρίτα των ατόμων με υποστηρικτική τεχνολογία ανέφεραν πως οι ίδιοι κάλυψαν το κόστος τους. Άλλοι ανέφεραν ότι βασίζονται στην οικογένεια και τους φίλους για να υποστηρίξουν οικονομικά τις ανάγκες τους.
Ο Τέντρος τόνισε ότι «ο ΠΟΥ έχει δεσμευτεί να εργαστεί […] για να βοηθήσει να γίνουν αυτά τα προϊόντα προσιτά και προσβάσιμα, ώστε όσοι τα χρειάζονται να μπορούν να ζουν υγιείς και ανεξάρτητες ζωές».
Επιπλέον, διαπιστώθηκαν μεγάλα κενά στην παροχή υπηρεσιών και στο εκπαιδευμένο εργατικό δυναμικό για την υποστηρικτική τεχνολογία στις 70 χώρες που συμμετείχαν στην έρευνα.
Από Giedre Peseckyte | Μεταφρασμένο από Γεωργία Ευαγγελία Καραγιάννη
πηγή: euractiv.gr
