Φόβος

«Και ο πιο μεγάλος μου φόβος

φοβάται μη δεν τον φοβηθώ»

Γιάννης Αγγελάκας

Είχα διαβάσει κάποτε μια ιστορία για μια μεγάλη σκιά που τρομοκρατούσε ένα ολόκληρο χωριό. Όποτε κάποιος προσπαθούσε να βγει από τα στενά όρια του χωριού, ακουγόταν μια βροντερή κραυγή και εμφανιζόταν μια μυστηριώδης σκιά, στη θέα της οποίας όλοι υποχωρούσαν. Η ιδιότυπη αυτή ομηρεία συνεχιζόταν για χρόνια, μέχρι τη στιγμή που ο ηγεμόνας του χωριού πέθανε και τον διαδέχτηκε ο γιος του.

Ο νεαρός άντρας αποφάσισε πως είχε έρθει η ώρα να αντιμετωπίσει το απόκοσμο αυτό φαινόμενο. Συγκέντρωσε μια ομάδα χωρικών και όλοι μαζί προχώρησαν προς την άκρη του χωριού. Όταν αντήχησε η κραυγή της σκιάς όλοι οι άντρες αποχώρησαν τρομαγμένοι. Ο μόνος που παρέμεινε ακλόνητος ήταν ο νεαρός, ο οποίος παρατήρησε ότι κάθε φορά που έκανε ένα βήμα προς τα πίσω, η σκιά γινόταν μεγαλύτερη και η κραυγή πιο δυνατή. Δεν άργησε τότε να βρει τη λύση του μυστηρίου. Άρχισε να περπατάει προς την κατεύθυνση της σκιάς. Όσο την πλησίαζε γινόταν ολοένα και μικρότερη, ενώ η φωνή της εξασθενούσε. Συνέχισε να κινείται προς το μέρος της μέχρι που εκείνη έσβησε εντελώς. Στη θέση της είχε απομείνει ένα μικρό κλειδί.

Ο νεαρός έσκυψε και πήρε στα χέρια του το κλειδί.

«Ποιος είσαι εσύ; Γιατί μας τρομοκρατούσες όλα αυτά τα χρόνια;»

«Ο Φόβος», ίσα που ακούστηκε μια ξεψυχισμένη φωνή.

Όταν έκλεισε το χέρι του, το κλειδί εξαφανίστηκε. Ο Φόβος είχε για πάντα χαθεί.

Το δίδαγμα του αλληγορικού αυτού παραμυθιού είναι απλό μα τόσο ισχυρό. Ο μόνος τρόπος να αντιμετωπίσεις και να νικήσεις τους φόβους σου είναι να κάνεις αυτό που φοβάσαι. Όσο απομακρύνεσαι από τη σκιά εκείνη μεγαλώνει, όσο την πλησιάζεις εξασθενεί και τελικά χάνεται. Μέχρι να συνειδητοποιήσεις ότι αυτό που σε τρόμαζε δεν ήταν κάτι πέρα απ’ τις δυνάμεις σου.

Υπάρχει μια νοητική φυλακή στην οποία είμαστε εγκλωβισμένοι με αόρατα δεσμά. Ονομάζεται ζώνη άνεσης και αποτελείται από όλα εκείνα τα πράγματα που ορίζουν την καθημερινή μας ρουτίνα. Είναι οι συνήθειές μας, όλα όσα γνωρίζουμε καλά, οι βεβαιότητες που μας δίνουν μια αίσθηση ασφάλειας. Όλα αυτά όμως δεν μας γεμίζουν πάντα με ενθουσιασμό. Νιώθουμε ότι θέλουμε να κάνουμε ένα βήμα μπροστά, αλλά υπάρχει κάτι που μας κρατάει πίσω. Είναι ο φόβος του αγνώστου, ότι δεν θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε με επιτυχία μια κατάσταση που δεν έχουμε βιώσει ξανά στο παρελθόν.

Όμως, πρέπει να καταλάβεις ότι όλα είναι στο μυαλό σου. Ο φόβος σου στην πραγματικότητα δεν πηγάζει από κάποιον εξωτερικό παράγοντα, αλλά την έλλειψη πίστης που έχεις για τις δυνατότητές σου. Είναι η μειωμένη σου αυτοεκτίμηση και οι περιοριστικές πεποιθήσεις για τον εαυτό σου που σε κρατάνε πίσω. Όταν ξεκινήσει η δράση κάνοντας μικρά βήματα έξω από τη ζώνη άνεσής σου, σταδιακά ο φόβος θα αρχίσει να χάνεται.

Όσο προχωράς μπροστά αποκτάς αυτοπεποίθηση και συνειδητοποιείς ότι η αξία σου είναι μεγαλύτερη απ’ όσο νομίζεις. Κάθε φορά που πετυχαίνεις έναν μικρό ή μεγάλο στόχο, όχι μόνο καταφέρνεις να διώχνεις το φόβο μακριά αλλά χτίζεις ακόμα περισσότερο την αυτοεκτίμησή σου. Στο μέλλον θα εμφανιστεί κάποια στιγμή μια νέα πρόκληση και το αίσθημα του φόβου θα κάνει και πάλι την εμφάνισή του. Όμως, δεν θα είσαι το ίδιο άτομο πια. Η ανάμνηση της προηγούμενης επιτυχίας έχει τονώσει την αυτοπεποίθησή σου, σε έχει κάνει πιο δυνατό και σου έχει εμφυσήσει την πίστη ότι μπορείς να τα καταφέρεις. Τα κατάφερες στο παρελθόν, μπορείς να τα καταφέρεις και τώρα.

Αρκετοί άνθρωποι φοβούνται να πάρουν ρίσκα στη ζωή τους, ακόμη κι αν δεν είναι ευχαριστημένοι με όσα έχουν πετύχει. Ουσιαστικά, αυτό που αποτελεί ρίσκο είναι να μην πάρεις κανένα ρίσκο και να μείνεις κολλημένος στα στάσιμα νερά της μετριότητας. Είναι λιγότερο τρομακτικό το να περάσεις μέσα από το φόβο προκειμένου να πετύχεις κάποια πράγματα παρά να ζεις μόνιμα μέσα σ’ αυτόν.

Δεν είναι ντροπή να νιώθεις μέσα σου την αίσθηση του φόβου. Στην πραγματικότητα είναι ένας σύμμαχος που ενεργοποιεί κάποιους εσωτερικούς μηχανισμούς προστασίας και σε ωθεί σε δράση όταν υπάρχει κάποιος κίνδυνος. Δεν πρόκειται να φύγει εντελώς από τη ζωή σου, απλά θα αλλάζει πρόσωπο κάθε φορά ανάλογα με τα προβλήματα και τις προκλήσεις που αντιμετωπίζεις. Αυτό που έχει σημασία είναι να προχωράς μπροστά. Γι αυτό ξεκίνα τώρα. Πάντα υπάρχει χρόνος, αλλά ποτέ όσος υπήρχε χθες.

* Ο Δημήτρης Κανελλόπουλος είναι εκπαιδευτικός Πληροφορικής με ιδιαίτερη αγάπη στον μαγικό κόσμο του βιβλίου. Άρθρα και διηγήματά του έχουν δημοσιευτεί σε διάφορα περιοδικά και στο διαδίκτυο, ενώ το 2012 εκδόθηκε το πρώτο του βιβλίο («Αποκάλυψη», εκδόσεις Οσελότος)

Του Δημήτρη Κανελλόπουλου

πηγή: fractalart.gr

Print Friendly, PDF & Email