Είναι δύσκολο να ξεχάσεις
γράφει στο peripteron.eu ο Βαγγέλης Πάλλας, Δημοσιογράφος – Ερευνητής – Αναλυτής IFJ/SPJ
Δύσκολο να γράψεις όταν η καρδιά απαιτεί σιωπή γιατί η σιωπή δίνει φωνή στις αναμνήσεις, στις σκέψεις και τις αισθήσεις μας…
Η σιωπή είναι η μυστική γλώσσα με την οποία μιλούμε στον εαυτό μας και στο μέρος του εαυτού μας που πέθανε μαζί με τον άλλο… Κι όμως δεν μας μένει παρά μόνο ο λόγος για να καταθέσουμε μαρτύρια για αυτούς που μας άφησαν και μέσα στην σιωπή κρυφά εισήλθαν στον θάνατο…
Ένα θάνατο που έρχεται με το άρωμα της θάλασσας, ένα θάνατο που δεν είναι χώμα, που δεν είναι ταφή, μα άνεμος αλλά ένας θάνατος που γαληνεύει μόνο μέσα από το φως και τη φύση…
Σκέπτομαι κα γράφω για όλους εκείνους που πίστεψαν σε μεγάλα οράματα κι η ζωή τους βουτηγμένη στην άρνηση… Που δεν έκαναν παιδιά, μα ζωγράφισαν λέξεις – παιδιά σε χαρτιά σε βιβλία… Που πέθαναν σε εξορίες, σε απομόνωση, σε φυλακές… Τίποτα δεν μάθαμε όλοι εμείς. Τζάμπα οι θυσίες τους… Αποστηθίσαμε τα λόγια τους, τα γράψαμε με σπρέι σε τοίχους, σε δρόμους κεντρικούς κι ύστερα φωτογραφηθήκαμε εκεί στο πλάι καμαρώνοντας για την άγνοια μας…
Δύσκολο να γράψεις όταν γύρω σου υπάρχει μοναξιά. Γράφω για όλους αυτούς που χάσανε το μαζί και πορεύονται με το εγώ σημαία. Που κλειστήκανε στις καμάρες τους, που στραγγίξανε το μυαλό τους, ανίκανοι να ακούσουν και να δούνε τον άλλο.
Είναι φορές που ονειρεύομαι ένα μεγάλο γλέντι. Με όλους αυτούς τους φίλους που φύγαν. Να τραγουδήσουμε, να χορέψουμε, να πιούμε. Και ύστερα να κάτσουμε να πούμε τις αλήθειες μας.
Να δούμε τι πήγε στραβά και χαθήκαμε. Να κάνουμε μια νέα αρχή. Να μετρηθούμε αλλιώς. Να πάρουμε το μερτικό μας από τη μοιρασιά. Να πούμε μια φορά για μια φορά, πως όλα θα πάνε καλά. Να ζήσουμε αυτό το ρημάδι το ταξίδι μαζί από την αρχή. Να ξαποστάσουμε σε ένα καπηλειό και να ακούσουμε τον καπελά… Άμε μια ρακή…
Άλλο δεν έχει να το θυμάσαι, άλλο δεν έχει… Και αν έχει θα είμαστε κάποιοι άλλοι…
Εκεί που η θεωρία γίνεται πράξει και τίποτα δεν θεωρείται δεδομένο…
