Δημοσιογράφοι ή εξουσιογράφοι;

Το συ­νη­θί­ζει ο θυ­μός να πε­τά­ει στη φω­τιά και τα χλω­ρά μαζί με τα ξερά. Δεν έχει χρό­νο και διά­θε­ση να εντο­πί­σει δια­φο­ρές, να σταθ­μεύ­σει σε αντι­θέ­σεις. Το δικό μας σι­νά­φι ή επάγ­γελ­μα (αλλά προς Θεού, όχι λει­τούρ­γη­μα, ας πά­ψει ο αυ­το­βαυ­κα­λι­σμός) ανή­κει στους προ­σφι­λείς στό­χους της λαϊ­κής αγα­νά­κτη­σης. Ούτε νέο φαι­νό­με­νο εί­ναι αυτό ούτε πα­ρά­δο­ξο. Εκδη­λω­νό­ταν πολύ πριν ο γυά­λι­νος Τύπος εκτο­πί­σει τον έγ­χαρ­το, όταν οι εφη­με­ρί­δες εί­χαν όντως τη δύ­να­μη ν’ ανε­βο­κα­τε­βά­ζουν κυ­βερ­νή­σεις. Εφη­με­ρί­δες έσκι­ζαν και έκαι­γαν οι ορ­γι­σμέ­νοι δη­μο­κρά­τες το 1965, το κα­λο­καί­ρι της απο­στα­σί­ας. Αν υπήρ­χαν δί­αυ­λοι, ίσως έσπα­γαν τη­λε­ο­ρά­σεις.

Στο μυα­λό πολ­λών ο όρος «Μ­ΜΕ­» αφο­ρά σχε­δόν απο­κλει­στι­κά τα κα­νά­λια. Οι εφη­με­ρί­δες δεν έχουν την πα­λιά τους ισχύ. Αναμ­φί­λε­κτο τεκ­μή­ριο πα­ρακ­μής οι πω­λή­σεις. Αλλο ένα εκα­τομ­μύ­ριο φύλ­λα αθροι­στι­κά, άλλο τα 100-150 χι­λιά­δες με το ζόρι. Οι τί­τλοι που κρέ­μο­νται στο πε­ρί­πτε­ρο, της γει­το­νιάς ή του Δια­δι­κτύ­ου, δεν εί­ναι λί­γοι. Ανά­με­σά τους όμως εύ­κο­λα δια­κρί­νο­νται οι εφη­με­ρί­δες-κε­λύ­φη. Εκδί­δο­νται απλώς για να κρε­μα­στούν στο πε­ρί­πτε­ρο και για να δια­βα­στούν οι πρω­το­σέ­λι­δοι τί­τλοι τους στις σχε­τι­κές τη­λε­ο­πτι­κές και ρα­διο­φω­νι­κές εκ­πο­μπές.

Στον μετά τα Τέμπη χρό­νο τα Μ­ΜΕ βάλ­λο­νται και πάλι. Η μπά­λα δεν κά­νει δια­κρί­σεις. Καίει τους χάρ­τι­νους και σπά­ει τους γυά­λι­νους με την ίδια ορμή. Αν ισχυ­ρι­στού­με ότι δεν υπάρ­χουν αι­τί­ες που να εξη­γούν την ορμή αυτή, θα ξα­να­πού­με ψέ­μα­τα στον δη­μο­σιο­γρα­φι­κό εαυ­τό μας και θα συ­νε­χί­ζου­με να κα­τρα­κυ­λά­με στην κλί­μα­κα της αξιο­πι­στί­ας, χέρι-χέρι με τους επί­σης βυ­θι­ζό­με­νους πο­λι­τι­κούς. Αυτό το «χέρι-χέρι» εί­ναι το πρό­βλη­μα: η δια­πλο­κή. Τόσο βα­θιά που να της πε­ριτ­τεύ­ουν οι «λί­στες Πέτσα» και τα προς αντι­γρα­φήν νον-πέι­περ. Οι εξου­σιο­γρά­φοι (αυτό το όνο­μα τους ται­ριά­ζει) δρουν αυ­θορ­μή­τως και εν­θου­σιω­δώς.

Αρκε­τοί γα­λά­ζιοι δη­μο­σιο­λό­γοι και πο­λι­τι­κοί κα­τη­γο­ρούν τώρα τη δη­μο­σιο­γρα­φία ότι «δεν μί­λη­σε έγκαι­ρα για τα τρέ­να», εξα­πο­λύ­ουν δε την ίδια μομ­φή και κατά των ερ­γα­ζο­μέ­νων του σι­δη­ρο­δρό­μου. Σφάλ­λουν. Εσκεμ­μέ­να. Και απο­κα­λυ­πτι­κά ρε­πορ­τάζ σε εφη­με­ρί­δες υπήρ­ξαν και τεκ­μη­ριω­μέ­νες κα­ταγ­γε­λί­ες των σι­δη­ρο­δρο­μι­κών και απερ­για­κές προ­σπά­θειες, που τις κα­τέ­πνι­γε ο νό­μος Χατζη­δά­κη. Τα κα­νά­λια όμως, αλ­λού ταγ­μέ­να, ούτε έβλε­παν ούτε άκου­γαν. Προ­τι­μού­σαν να απο­θαυ­μά­ζουν τον «θιγ­μέ­νο» κ. Κώστα Καρα­μαν­λή, που δέκα μέ­ρες προ της τρα­γω­δί­ας δια­βε­βαί­ω­νε τη Βουλή ότι «δια­σφα­λί­ζει την ασφά­λεια» των τα­ξι­διω­τών…

Παντελής Μπουκάλας

πηγή: ananeotiki.gr