ΖΟΥΜΕ ΣΕ ΕΝΑ ΚΟΣΜΟ ΜΑΓΙΚΟ ΙΙ
Γράφει ο: Πάλλας Βαγγέλης Δημοσιογράφος – Ερευνητής – Αναλυτής IFJ/SPJ
«Είμαστε σαν φυλακισμένοι που εξεγείρονται για να διεκδικήσουν καλύτερο φαγητό, καλύτερες συνθήκες κράτησης. Πάντα όμως μέσα στη φυλακή…Αυτό δεν είναι επανάσταση».
Δεν είμαστε άνθρωποι πια. Είμαστε λογαριασμοί σε διακανονισμό. Ψάχνουμε την αλληλογραφία μας, την ανοίγουμε προσεκτικά, κοιτάμε το πόσο, την προθεσμία και μετά τους κρύβουμε στα σκονισμένα ντουλάπια του υποσυνείδητου μας. Δεν είμαστε άνθρωποι πια. Είμαστε άβουλοι μηχανισμοί επιβίωσης. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν συναισθάνονται πως είναι φυλακισμένοι μέσα σ’ ένα γυάλινο μπουκάλι, είναι σίγουροι πως είναι ελεύθεροι. Η μεγαλύτερη τους χαρά πηγάζει μόνο από το γεγονός της πιθανότητας ότι το γυάλινο μπουκάλι ίσως είναι δυνατόν να σπάσει… είμαστε άνθρωποι πια… είμαστε αριθμοί. Πότε θάρθουνε καινούργιοι άνθρωποι για να συνοδεύσουμε την βλακεία στην τελευταία της κατοικία;
…Γιατί φίλε μου φεύγεις, και αφήνεις πίσω φίλους, αδέλφια, μάνα και παιδιά, πατέρα και συντρόφους, τρέχεις μόνος στα σύνορα, μέσα σε ξένους τόπους…
Κάποτε μας είπανε να μείνουμε δειλοί, να μην θαρρέψουμε ποτέ … και μείναμε με τα χέρια να κρύβουν το πρόσωπό μας. Κάποτε μας είπανε ότι θα μείνουμε τυφλοί, δεν θέλανε να δούμε ποτέ ξανά την αλήθεια. Κάποτε μάθαμε ότι η ζωή δεν έρχεται να μας βρει, ενώ πρέπει εμείς κάποια στιγμή να πάμε να την συναντήσουμε. Γιατί φίλε μου ζούμε σε ένα κόσμο μαγικό…
…Είχεν ο βασιλιάς πολλούς με φρόνεψη και πλούτη, συμβουλατόροι του ήτανε οι μπιστικοί ετούτοι. Μα απ’ όλους είχεν ακριβό πάντα στη συντροφιά του
έναν οπού Πεζόστρατον έκραζαν τ’ όνομά του, του παλατιού ήτο θαρρετός. Βιντσέντζος Κορνάρος
Οι λέξεις πολλές φορές κουβαλούν μέσα τους ένα νόημα που μένει σταθερό στους αιώνες: Πόλεμος – πολιτισμός. Σήμερα ο πόλεμος είναι ιδεολογικός, ένας πόλεμος που γεννήθηκε πάλι στα σπλάχνα του πολιτισμού. Πάντα η λέξη του πολέμου περιέχει το βαθύτερό της νόημα, την ουσία του πολιτισμού. Γιατί η ιστορία δεν λέει ποτέ αντίο. Η ιστορία σου λέει μόνο θα τα πούμε αργότερα…. Οι καλύτεροι στους φόνους είναι αυτοί που κηρύττουν εναντίον του. Οι καλύτεροι στο μίσος είναι αυτοί που κηρύττουν αγάπη. Και οι καλύτεροι στους πολέμους είναι τελικά αυτοί που κηρύττουν ειρήνη. Γιατί ζούμε σε ένα κόσμο μαγικό..
Αν δεν υπήρχαμε εμείς, πως θα ξεχώριζαν οι άλλοι; Αν δεν υπήρχαν οι μικροί πως θα υπήρχαν οι μεγάλοι;
Πόσο κοστίζει να επιλέγεις τη ζωή που εσύ θέλεις; Γίναμε λεία αυτών που κάποτε διακήρυτταν την ατομική ελευθερία. Σήμερα ατομική ελευθερία κερδίζεται με την ψηφιακή υπογραφή. Η ζωή μας μέσα στα κουτιά αρχίζ3ει να παίρνει μυθικές διαστάσεις… Η ιστορία συλλαμβάνεται μέσα στα κουτάκια, αλλά γεννιέται έξω από αυτά. Πόσο κοστίζει μια ζωή; Ίσως να μη μάθουμε ποτέ. Η τιμή της αυξομειώνεται ανάλογα με την ευκολία της να προσαρμόζεται στις καταστάσεις. Αλλάζει ο κόσμος ή τον αλλάζουμε εμείς; Ένα βήμα μπροστά, ένα βήμα πίσω τη φορά. Με κάθε σεσημασμένο βήμα, προσθέτουμε λίγο ακόμα βάρος στους ώμους μας. Ξεχαστήκαμε στις πράξεις μας, αλλά ξεχάσαμε στους συλλογισμούς μας. Όλα αυτά συμβαίνουν γιατί ζούμε σε ένα κόσμο μαγικό..
Τότες βγάζαν λόγους στις ξύλινες εξέδρες, στα μπαλκόνια, Φωνάζαν τα ραδιόφωνα, ξανάλεγαν τους λόγους. Πίσω απ’ τις σημαίες κρυβόταν ο φόβος,
Μέσα στα τύμπανα αγρυπνούσαν οι σκοτωμένοι. Ι. Ρίτσος
Μην ξεχάσετε το αυριανό τηλεοπτικό πρόγραμμα να παρακολουθήσετε την απονομή βράβευσης σημαντικών προσώπων, ανθρώπων από το παρελθόν, ομολογούν όλα τα εγκλήματα που διέπραξαν σε ανύποπτους χρόνους, με μοναδική αλήθεια. Ο χρόνος τελειώνει. Έκτακτο δελτίο καιρού: Βρέθηκε απαγχονισμένος γνωστός επιχειρηματίας. Στο σημείωμα που άφησε εξηγούσε τους λόγους που τον οδήγησαν σε μια τέτοια πράξη. Ένας απ’ αυτούς ήταν πως δεν του έδινε κανείς σημασία…
Έχω πολλά να πω, μα πιο πολλά έχω να φανταστώ. Ο άνθρωπος είναι ένα τρένο με προορισμό, με αδικαιολόγητους περιορισμούς.
Σε ένα κόσμο μαγικό. Το μέλλον του πολέμου παίζεται στους δρόμους, στους υπονόμους, στις μεγάλες πολυκατοικίες και στην άτακτη παρουσία σπιτιών που αποτελούν τις ρημαγμένες πόλεις του κόσμου.
Πέσε στα γόνατα, προσκύνα το πανάγιο χώμα με την ψυχή κατάκορφα στον ουρανό υψωμένη, όποιος και να ’σαι, όθε και να ’σαι κι ό,τι άνθρωπος να ’σαι! Πιότερο, αν είσαι του λαού ξωμάχος, χερομάχος, 5 φτωχόπαιδο… Κ. Βάρναλης.
Μετανάστης υπήρξα και είμαι ακόμη, αισθάνομαι πολλές φορές ανάμεσα σε διαφορετικούς ανθρώπους, που διψούν για ομοιογένεια. Άνεργος υπήρξα, γιατί η εργασία μου δεν σχεδιάστηκε από μένα… Μαθητής επίσης γιατί πολλές φορές αναπαράγω αυτά που μου πλασάρουν. Υπάλληλος. Ναι πολλές φορές έκανα απεργία μόνος μου και άλλες γιατί δεν ήθελα να με λένε ανόητο. Δημοσιογράφος. Ίσως και ναι ίσως και όχι. Όπως το πάρει κανείς. Άστεγος όχι τουλάχιστον ακόμα. Προετοιμάζομαι όμως. Επιχειρηματίας δεν θα γίνω ποτέ. Η δουλειά είναι ανάγκη επιβίωσης. Δηλαδή ένας καταναγκασμός. Αστυνομικός. Όχι ευχαριστώ. Η ντροπή δεν είναι δουλειά… Ίσως τελικά σε έναν κόσμο μαγικό να είμαι όλα τα παραπάνω, προσπαθώντας όλα να τα αλλάξω…
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ….
