Πέθανε ο αγωνιστής του εργατικού κινήματος Δημήτρης Λιβιεράτος
O Δημήτρης Λιβιεράτος πέθανε σε ηλικία 94 ετών, ήταν συγγραφέας, ιστορικός του εργατικού κινήματος. Είχε δραστηριοποιηθεί μαζί με τον Μιχάλη Ράπτη (Πάμπλο) και τον μηχανισμό της 4ης Διεθνούς, στην Αλγερινή Επανάσταση
Έφυγε σήμερα από τη ζωή, σε ηλικία 94 χρονών ο Δημήτρης Λιβιεράτος, συγγραφέας, ιστορικός του εργατικού κινήματος αλλά και σημαντική μορφή του τροτσκιστικού κινήματος στη χώρα.
Ο Δημήτρης Λιβιεράτος γεννήθηκε το 1927 στα Πετράλωνα. Από νεαρή ηλικία εντάχθηκε στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα και ασπάστηκε τις ιδέες του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος συμμετέχοντας σε τροτσκιστικές οργανώσεις. Στην περίοδο της Κατοχής, έλαβε μέρος στο ΕΑΜ, εκπαιδεύτηκε και αποφοίτησε από τη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών του ΕΛΑΣ, με τον βαθμό του έφεδρου ανθυπολοχαγού. Στα Δεκεμβριανά του 1944 ήταν επιτελής του Πρώτου Τάγματος του Τέταρτου Συντάγματος της Δεύτερης Ταξιαρχίας του ΕΛΑΣ.
Το 1946 εντάχθηκε στο Κομμουνιστικό Διεθνιστικό Κόμμα Ελλάδας (ΚΔΚΕ), τμήμα της Τέταρτης Διεθνούς, Ως δραστήριο μέλος του εργατικού κινήματος, συμμετείχε στο Κίνημα Ελεύθερου Συνδικαλισμού (1951), στο Δημοκρατικό Συνδικαλιστικό Κίνημα (1955), ενώ είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στην ίδρυση του Σοσιαλιστικού Συνδέσμου Νέων το 1953.
Αποδεικνύοντας στην πράξη τον διεθνισμό του, ο Λιβιεράτος συμμετείχε στην Αλγερινή Επανάσταση μαζί με τον Μιχάλη Ράπτη (Πάμπλο). Η Τέταρτη Διεθνής έστησε έναν παράνομο μηχανισμό για την κατασκευή εργοστασίων όπλων στο Μαρόκο. Ο Δημήτρης Λιβιεράτος ανέλαβε να συντονίσει μια ομάδα τετρακοσίων περίπου ατόμων για την κατασκευή του «θρυλικού ΡΜ», του οπλοπολυβόλου της Αλγερινής Επανάστασης. Η απίστευτη αυτή εμπειρία καταγράφεται στο βιβλίο του Το αόρατο εργοστάσιο της επανάστασης (1959-1962) (Κοροντζής, 2017).
Στην Ελλάδα ο Λιβιεράτος θα επιστρέψει δέκα χρόνια μετά το τέλος του Εμφυλίου. Το 1962 κυκλοφόρησε το πρώτο του βιβλίο Μαύρη ήπειρος (Δίφρος, επανέκδ. Κουκκίδα, 2014), ένα σπάνιο έργο που αναδεικνύει όλα τα ψεύδη της «λευκής» κανονικότητας και αποκαλύπτει άγνωστες πτυχές της αφρικανικής ιστορίας πριν από την αποικιοκρατεία. Ενεργό συμμετοχή είχε και στις μεγάλες κινητοποιήσεις κατά τον «μακρύ Ιούλη» του ’65. Από τους πρωτεργάτες της πρώτης αντιδικτατορικής οργάνωσης, το 1967, με το όνομα «Δημοκρατικές Επιτροπές Αντίστασης» (ΔΕΑ), στη διάρκεια της χούντας (1967- 1974) κατέφυγε στη Γερμανία.
Παρά την ένταξή του στον τροτσκιστικό χώρο, ο Λιβιεράτος δεν επέλεξε ποτέ τον αυτοπεριορισμό. Αντίθετα, επιδίωκε να βρίσκεται εκεί όπου αναπτυσσόταν κάθε φορά ένα δυναμικό αριστερόστροφο ρεύμα.
Η συγγραφική του δουλειά είναι κορυφαία στον τομέα της ιστορίας του εργατικού κινήματος στην Ελλάδα. Πέρα από τις «επίσημες» εκδόσεις συνεχίζει μέχρι σήμερα να εκδίδει μηνιαία, φωτοτυπημένο οικονομικό δελτίο για τις εξελίξεις του ελληνικού και παγκόσμιου καπιταλισμού.
Η είδηση του θανάτου του έγινε γνωστή από την εφημερίδα Εργατική Αλληλεγγύη:
«Με μεγάλη θλίψη αποχαιρετούμε τον μεγάλο ιστορικό του εργατικού κινήματος, σ. Δημήτρη Λιβιεράτο που έφυγε από τη ζωή σήμερα 16 Ιούνη 2023.
Τα βιβλία του Μίμη, όπως τον ξέραμε όλοι/ες, άνοιξαν δρόμο στη μελέτη της ιστορίας του εργατικού κινήματος. Το τετράτομο έργο του για τους Κοινωνικούς Αγώνες στην Ελλάδα, η βιογραφία του Παντελή Πουλιόπουλου, τα βιβλία του για την Κίνηση των 115 Σωματείων, τα Συνέδρια της ΓΣΕΕ, τα Ιουλιανά, εξακολουθούν να είναι απαραίτητα για όσους/ες θέλουνε να μελετήσουν την ιστορία της ταξικής πάλης από το Μεσοπόλεμο και μετά.
Όμως, ο Μίμης ήταν πάνω από όλα ένας αγωνιστής ταγμένος στην υπόθεση της Επανάστασης και του Σοσιαλισμού. Γεννήθηκε το 1927. Στα νιάτα του εντάχθηκε στην Αντίσταση και στο τροτσκιστικό κίνημα. Στάθηκε ενεργά στο πλευρό της Επανάστασης στην Αλγερία και αταλάντευτα σε όλους τους αγώνες της τάξης μας.
Με τον Μίμη βρεθήκαμε μαζί σε όλες τις μάχες των τελευταίων δεκαετιών. Από την Επιτροπή Υπεράσπισης των 5 της ΟΣΕ το 1992 για το βιβλίο Η Κρίση στα Βαλκάνια το Μακεδονικό και η Εργατική Τάξη, στις ομιλίες στο Μαρξισμό που οργανώνει το ΣΕΚ κάθε χρόνο, μέχρι τον περασμένο μήνα, στα τραπεζάκια της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και του ΣΕΚ στα αγαπημένα του Πετράλωνα.
Τον αποχαιρετάμε με υψωμένες γροθιές και την υπόσχεση ότι θα φτάσουμε μέχρι το τέλος»
πηγή: left.gr
