Ο ΑΓΩΝΑΣ… ΤΗΣ ΖΩΗΣ

ΠΑΛΛΑΣ ΒΑΓΓΕΛΗΣ – ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ – ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ – ΑΝΑΛΥΤΗΣ AEJ/IFJ

Τον Σταύρο… τον συναντάμε παντού όπου υπάρχει διαμαρτυρία και συγκέντρωση. Μορφή με γραμμές που αυλακώνουν το μελανοκίτρινο πρόσωπό του. Κάθε γραμμή κι ένας παλιός πόνος, κάθε ρυτίδα και μια μεγάλη δυστυχία στη ζωή.
Η θλίψη χαραγμένη με την σμίλη της δυστυχίας και της πίκρας στο πρόσωπό του, για όλα τα χαμένα όνειρα, τις ελπίδες για ένα καλύτερο κόσμο. Τα πέτρινα χρόνια, τις εξορίες και φυλακίσεις.
Αυτοί οι ογδοντάρηδες βλέπουν με ανάμεικτα συναισθήματα την αναγέννηση των ιδεών και των αγώνων τους, στον σημερινό ιδεοπολιτικό συνονθύλευμα. Σχεδόν όλοι δούλευαν με τα χέρια τους. Πολλοί απ’ αυτούς ακόμη και τώρα πηγαίνουν σχεδόν κάθε ημέρα στο γιαπί και στο εργοστάσιο, γιατί η πενιχρή σύνταξη που παίρνουν δεν είναι ικανή να καλύψει τις ανάγκες της οικογένειάς τους. Αυτοί οι περήφανοι παλιοί άντρες της επανάστασης, με μια αρκετή δόση περηφάνιας διαπιστώνουν ότι δεν εξαρτώνται από κανέναν, ότι κερδίζουν ακόμα μόνοι το ψωμί τους. Στα μικρά σπίτι τους δεν υπάρχει τίποτα περιττό, στους τοίχους τα αγαπημένα πρόσωπα που τους λείπουν για πάντα και αυτά που είναι κοντά τους. Πλάι στην πόρτα τοποθετημένα τα κειμήλια του ακόμη επαναστατικού αγώνα τους, να τους θυμίζουν ότι τα όπλα δεν είναι παρ’ πόδας…
Ο Σταύρος… όρθιος αφού αποκαλυφθεί, για να φανεί ένα μέτωπο αυλακωμένο από μια βαθιά ρυτίδα στη μέση, τη ρυτίδα της φροντίδας, της αιώνιας μερίμνης της ζωής, αφού αποκαλύψει τα δύο μαύρα μεγάλα μάτια του με τα χοντρά και ροζιασμένα δάκτυλα χαϊδεύει με απλότητα και τέχνη τις χορδές της κιθάρας του. Η κιθάρα που τον συνόδευε σε όλα τα διαλλείματα των μακροχρόνιων αγώνων του, οι ήχοι κατρακυλούν και οι τόνοι φεύγουν φτερωτοί, κι οι αρμονίες σκορπίζονται και θωπεύουν την ακοή και ξυπνούν παλιά αισθήματα, παλιά όνειρα και πόθους στην καρδιά του καθενός.
… εδώ δεν πιάνουν οι κατάρες, δεν πιάνουν οι ευχές εδώ το τώρα ζητιανεύει λίγη πίκρα απ’ το χτες… εδώ οι άγγελοι δεν κλαίνε ούτε γλύφουν πληγές. Εδώ η θλίψη δεν κερδίζει ποτέ…
Όλοι αυτοί ζουν σε μια στενότητα που δεν τους καταπιέζει. Η σχέση με τους νεότερους για την κουλτούρα τους είναι σκοτεινή. Για αυτούς τους παλιούς εργάτες η κουλτούρα είναι κάτι καλό. Αυτό δεν είναι παράξενο γιατί η γνώση του αλφάβητου την πλήρωσαν με ιδρώτα και αίμα. Στα μικρά νοικοκυριά τους δεν υπάρχουν τηλεοράσεις, αλλά βιβλία. να πετάξουν τέχνη και επιστήμη από το παράθυρο, ακόμα κι αν έχουν αστική προέλευση, δεν το διανοούνται ούτε στο όνειρό τους. Τον αναλφαβητισμό ενός σιναφιού, που η συνείδηση του καθορίζεται από κομικς και ροκ μουσική, τον βλέπουν χωρίς κατανόηση. Αυτοί οι επαναστάτες από μια άλλη εποχή έχουν γεράσει αλλά δεν φαίνονται κουρασμένοι. Δεν ξέρουν τι θα πει επιπολαιότητα.
Η ηθική τους είναι βουβή, αλλά δεν αφήνει καμία αμφιβολία. Δεν καταλαβαίνουν πια τον κόσμο. Η βία τους είναι γνωστή, την ευχαρίστηση στην βία την βλέπουν με υποψία. Είναι μόνοι και καχύποπτοι. Δεν χρωστούν ευγνωμοσύνη σε κανένα. Κανένας δεν τους προώθησε, δεν πήραν τίποτα, δεν ξεκοκάλισαν προγράμματα, χορηγίες, δάνεια. Η καλοπέραση δεν τους ενδιαφέρει.
Δεν εξαγοράζονται, δεν έχουν τρελαθεί, δεν είναι νευρωτικοί. Δεν χρειάζονται ναρκωτικά. Δεν μοιρολογούν. Δεν μετανιώνουν. Οι ήττες τους δεν τους απογοήτευσαν. Ξέρουν ότι έκαναν λάθη, αλλά δεν παίρνουν τίποτα πίσω.
Οι παλιοί άντρες της επανάστασης είναι δυνατότεροι από όλα όσα ήρθαν μετά απ’ αυτούς…

…μπορεί να κόψουν όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα γίνουν ποτέ αφέντες της άνοιξης…
(Πάμπλο Νερούδα)