Μειονότητες
Τα γεγονότα πολλά!
Καταιγιστική η αλληλουχία τους και οι απόψεις γι’ αυτά, σχεδόν όσες κι ο πληθυσμός της χώρας ή ίσως, έτσι μάθαμε να λέμε.
Οι αποστάσεις των θέσεων των ανθρώπων απ’ το κάθε γεγονός ξεχωριστά ή κι απ’ όλα μαζί όσα συμβαίνουν, ποικίλουν ανάλογα:
▪︎ με τον υποκειμενικό τρόπο σκέψης,
▪︎ την υποκειμενική στάση ζωής του καθ’ ενός, καθώς και
▪︎ με την αντίληψη που σχηματίζεται κάθε φορά γι’ αυτά στην κοινωνία.
Αντίληψη που, ιδίως όταν αυτή κατευθύνεται, διαμορφώνει αδιόρατα μα καίρια, την υποκειμενικότητα της σκέψης και της στάσης ζωής των μελών που την απαρτίζουν.
Μήπως λοιπόν τα πράγματα δεν είναι τόσο υποκειμενικά όσο διδαχθήκαμε να νομίζουμε πως είναι;
Μήπως οι αποστάσεις των γεγονότων από εμάς τους ίδιους δεν είναι τελικά παρά εφεύρημα μιας κοινωνικά μεθοδευμένης «δημιουργικής λογιστικής» που θα ‘λεγαν και κάτι ψυχές;
Είτε το συνειδητοποιούμε, είτε όχι, είμαστε όλοι κοινωνοί ΚΑΙ των γεγονότων ΚΑΙ ο ένας του άλλου.
Γι’ αυτό άλλωστε συνδημιουργούμε κοινωνίες – κάτι το απόλυτα φυσικό κι ανθρώπινο.
Και γι’ αυτό, ό,τι συμβαίνει, μας αφορά αναπόφευκτα και μας επηρεάζει αναπότρεπτα κι απροσπέραστα, ΜΑΖΙ, ως σύνολη κοινωνία που είμαστε, αλλά ΚΑΙ τον καθ’ έναν μας ξεχωριστά ως πρόσωπα με μοναδικότητα.
Γι’ αυτό και τα ζητήματα γίνονται τραγικά, όταν το κάθε μοναδικό πρόσωπο μετατρέπεται είτε συνειδητά, είτε άθελά του σε «ατομάκι», που μονάχα κοινωνός και εν κοινωνία δεν είναι.
Απλά υπάρχει ώσπου να φύγει…
Κι αν συζητήσεις μαζί του, θα δεις ότι δεν συνειδητοποιεί τον ατομισμό που τον έχει διαποτίσει επειδή πέραν του εαυτού του, το «ατομάκι» του συμπεριλαμβάνει τα μέλη της οικογένειάς του, κάποιους φίλους, ίσως και λίγους κοντινούς συγγενείς.
Δηλαδή, κατ’ ουσίαν, μονάχα όσους τον κάνουν να διατηρεί μια αίσθηση αυτοπραγμάτωσης και προσωπικής ασφάλειας που είναι απ’ τη φύση της περίκλειστη και γι’ αυτό, πιο εύθραυστη κι απ’ την πιο λεπτή πορσελάνη, αφού η κοινωνία ως σύνολο ανθρώπων με τις ανάγκες τους, είναι γι’ αυτόν έννοια αφηρημένη, που υφίσταται κατ’ ουσίαν μονάχα ως χειρίσιμος μηχανισμός ικανοποίησης των ακραιφνώς ατομικών του επιδιώξεων…
Και το να το διακρίνεις αυτό ως κύριο χαρακτηριστικό πάνω σε έναν μεγαλοαστό, σε ένα πολιτικό του πιόνι ή πάνω στους κολαούζους όλων αυτών το αντιλαμβάνομαι, ασχέτως που δεν το συμμερίζομαι.
Το να το βλέπεις όμως ξεκάθαρα, ως κάτι το επικίνδυνα πολύ διαδεδομένο σε συνανθρώπους καθημερινούς σαν όλους μας, ούτε το δέχομαι, ούτε το συμμερίζομαι!
Κι αν μιλήσεις με το «ατομάκι» για την αποδόμηση κι αποδιοργάνωση της κοινωνίας (αυτής που του είναι έννοια αφηρημένη), θα ακούσεις ότι «φταίνε οι μετανάστες που ‘ρχονται ‘δω και τους ταΐζουμε», «φταίνε οι Μουσουλμάνοι», «φταίνε όλα τα κόμματα δίχως εξαιρέσεις» και αδιακρίτως «όλοι οι πολιτικοί», «φταίνε οι άθεοι που δεν έχουν το θεό τους και προσβάλουν τον Χριστό μας», «φταίνε οι γκέι κι η woke ατζέντα», «φταίνε οι Κομμουνιστές», «φταίει που παράχουμε δώσει ελευθερία σε πολλούς που δεν έπρεπε», «φταίει η κακιά η ώρα», «ο ανάδρομος Ερμής», «ο Πλούτωνας στον Υδροχόο», «ο κακός μας ο φλάρος» κι άλλα πολλά γνωστά και περιρρέοντα, «αγορασμένα» από ‘δω κι από ‘κει με το κιλό.
Αλλά το ίδιο το «ατομάκι» τά ‘χει όλα «καλώς καμωμένα» και «παλεύει» κι όλας, πάντα «με τον δικό του τρόπο» όπως διατείνεται, όντας μέσ’ τα «μαύρα μεσάνυχτα» για τις μεθοδεύσεις που του έχουν πλάσει τον τρόπο σκέψης και ζωής!
Αδυνατώντας κιόλας να αντιληφθεί το γεγονός ότι η ατομικιστική του στάση (που δεν την αναγνωρίζει ως τέτοια), τον καταντά μειονότητα του ενός, καθιστώντας τον κατάμονο…
Και φυσικά, δεν χρειάζεται το ίδιο το«ατομάκι» να τοποθετηθεί καθάρια σε τίποτα και για ο,τιδήποτε.
Κι αν για κάποιον λόγο αναγκαστεί, θα το πράξει μ’ όσα γενικόλογα έχει προλάβει να «αγοράσει» απ’ τον «σωρό» των όσων είναι «φυτευτά» και γι’ αυτό αποδεκτά ως ευρέως διαδεδομένα…
Κι έτσι, γίνανε πολλοί οι ατομισμοί, πολλές οι μειονότητες του ενός και πάμπολλοι οι κατάμονοι…
Και μίκρυνε η κοινωνία τόσο, ώστε κάθε της γεγονός να είναι όλο και πιο τραγικό και ν‘ απέχει πλέον ολοένα και πιο ελάχιστα απ‘ το κάθε «ατομάκι» που αρνείται πεισματικά να αναγνωρίσει την εγγύτητα των γεγονότων που το πλησιάζουν απειλώντας το.
Ώσπου η απόστασή του από αυτά να εκμηδενιστεί, να τα πάθει και το ίδιο και να τα «λουστεί» μ’ όλη τους την τραγικότητα, ακριβώς λόγω της σμίκρυνσης της κοινωνίας στην οποίαν έχει συμβάλει συνειδητά ή άθελά του, ως… «ατομάκι»…
«Όταν οι ναζιστές ήρθαν για να πάρουν τους κομμουνιστές, σιώπησα επειδή δεν ήμουν κομμουνιστής.
Όταν φυλάκισαν τους σοσιαλδημοκράτες, σιώπησα γιατί δεν ήμουν σοσιαλδημοκράτης.
Όταν ήρθαν να πάρουν τους συνδικαλιστές, σιώπησα γιατί δεν ήμουν συνδικαλιστής.
Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους σιώπησα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος.
Όταν ήρθαν να συλλάβουν εμένα, δεν υπήρχε πια κανείς για να διαμαρτυρηθεί»
έγραψε κάποτε ο Γερμανός πάστορας Martin Niemoeller (1892-1984), καταδεικνύοντας ηχηρά και εύσχημα το τι ακριβώς συμβαίνει, όταν μια κοινωνία διαμελίζεται μεθοδικά σ’ έναν όχλο κατευθυνόμενων ατομικισμών.
Εν ολίγοις, η απόσταση του καθ‘ ενός μας απ‘ τα όσα συμβαίνουν και που όντως μας αφορούν όσο ποτέ άλλοτε, είναι πια ευδιάκριτα μικρή και η τραγικότητάς τους ευθέως ανάλογη του ολοένα κι αυξανόμενου αριθμού των μειονοτήτων του ενός, σε μια κοινωνία που αποκοινωνικοποιείται, αποδομούμενη σε μυριάδες «ατομάκια»…
Κι όποιος δεν λαμβάνει σαφή θέση για τίποτε, διατεινόμενος με «φυτευτά» κι «αγοραστά» τσιτάτα του «σωρού» πως δεν τον εκφράζει ούτε το ‘να, ούτε τ’ άλλο, ούτε το παράλλο, ενώ είναι πασίδηλο πως κάτι υπάρχει που να τον εκφράζει αλλά δεν το λέει,
▪︎ συμβάλει συνειδητά ή άθελά του μα καταλυτικά, στην περεταίρω αποκοινωνικοποίηση και αποδόμηση της κοινωνίας σ’ έναν όχλο από ατομικισμούς,
▪︎ συμβάλει στην σμίκρυνσή της και
▪︎ εν τέλει πριμοδοτεί τον φόβο
γιατί κι ο ίδιος, κάτι φοβάται και δεν εκφράζει σαφή θέση…
«Τί να κάνω; Εγώ θ‘ αλλάξω τον κόσμο;»
είπαν 8,5 δις άνθρωποι και συνέχισαν τη ζωή τους όπως τους είπαν και τους μάθανε πως πρέπει να τη ζουν…
Η Μπαλάντα του κυρ‘ Μέντιου:
