Μακάρι να έφταιγε μόνο ο Σόιμπλε

Δημήτρης Ραπίδης

Ο άλλοτε πανίσχυρος Γερμανός ΥΠΟΙΚ αποτέλεσε μονάχα το κερασάκι στην τούρτα μιας σειράς πολιτικών επιλογών, έναν κρίκο στην αλυσίδα ενός οικονομικού συστήματος που μεριμνά αποκλειστικά για τα νούμερα και τα κέρδη.

Θα ήταν κάτι σαν ανακούφιση, κάτι σαν γιατρικό και ξαλάφρωμα να κοιτάζεσαι στον καθρέφτη ως κοινωνία και να αποδίδεις όλα τα δεινά σου σε έναν Γερμανό υπουργό οικονομικών.

Φυσικά ο Σόιμπλε και η γερμανική κυβέρνηση συνολικά φέρουν το δικό τους μερίδιο ευθύνης για την κρίση στην Ευρωζώνη, όμως ο ρόλος τους, οι επιλογές τους εκφράζουν και αποτυπώνουν τις προσταγές και την κατεύθυνση ενός ολοκλήρου συστήματος οικονομικής διαχείρισης.

Η χώρα μας δεν μπήκε στην δίνη των μνημονίων με ευθύνη του Σόιμπλε, ούτε βγήκε από αυτήν χάρη στη γενναιοδωρία του. Η χώρα μας μπήκε στη δίνη των μνημονίων και σε μια διαρκώς παρούσα τα τελευταία 15 χρόνια – όπως αποδεικνύεται – κοινωνική, οικονομική και πολιτική κρίση λόγω της διαχειριστικής ανεπάρκειας μεγάλου μέρους του πολιτικού προσωπικού που διοίκησε τη χώρα τα χρόνια πριν την χρεοκοπία.

Συγκεκριμένες πολιτικές ηγεσίες και πρόσωπα έφτασαν την οικονομία στο γκρεμό, διέλυσαν ένα ολόκληρο τραπεζικό σύστημα, διέλυσαν οικογένειες και επιχειρήσεις σε κάθε γωνία της χώρας. Συγκεκριμένες πολιτικές ηγεσίες υποθήκευσαν την κοινωνική και οικονομική ειρήνη στη χώρα, υπονόμευσαν την όποια σχέση εμπιστοσύνης υπήρχε με τους εταίρους μας σε ΕΕ και Ευρωζώνη, ρίχνοντας στο καναβάτσο μια ολόκληρη γενιά, τραβώντας το χαλί κάτω από τα πόδια της κοινωνικής πλειοψηφίας.

Των επιλογών του Σόιμπλε και του κάθε Ευρωπαίου ηγέτη με δυσανάλογη επιρροή στην πορεία μιας χώρας και κοινωνίας, όπως η δική μας, προηγήθηκε σειρά διοικήσεων στο εσωτερικό που πυροδότησαν τη βόμβα του χρέους, της αναξιοπιστίας προς τους δανειστές και, εν τελεί, της διάλυσης την κοινωνικής συνοχής και των safety nets μιας κοινωνίας που υποτίθεται στηρίζεται στις αρχές της κοινωνικής πρόνοιας, της δικαιοσύνης και της δημοκρατίας. Η χώρα μας αποτέλεσε μια σχεδόν εμπόλεμη ζώνη σε συνθήκες ειρήνης, ένα εργαστήριο ακραία αντιπαραγωγικών πολιτικών, κάτι πρωτοφανές για τα ευρωπαϊκά μεταπολεμικά δεδομένα.

Ο Σόιμπλε αποτέλεσε μονάχα το κερασάκι στην τούρτα μιας σειράς πολιτικών επιλογών, έναν κρίκο στην αλυσίδα ενός οικονομικού συστήματος που μεριμνά αποκλειστικά για τα νούμερα και τα κέρδη και σε καμία περίπτωση για τους ανθρώπους. Μπορεί ο Σόιμπλε να έφυγε για άλλες πολιτείες, οι πολιτικές όμως που υπηρέτησε είναι εδώ και δεν θα φύγουν εύκολα.

Print Friendly, PDF & Email