Κώστας Παπαδάκης: Τι αστυνομία θέλουμε;
ΤΙ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΘΕΛΟΥΜΕ; Μετά την ανακοίνωση του Πρωθυπουργού για την αναδιάταξη της Ελληνικής Αστυνομίας στο φιλόξενο site, θα φιλοξενήσουμε τις θέσεις των κομμάτων, αλλά και άλλων παραγόντων και ειδικών. Οι θέσεις του site ήταν πάντα σταθερές μέσα από άρθρα μου και αναλύσεις ειδικών. Πιστεύουμε ότι η αστυνομία πρέπει να έχει προληπτικό ρόλο και αν χρειαστεί κατασταλτικό. Να είναι ανεξάρτητη από πολιτικές – οικονομικές και άλλες εξαρτήσεις. Να έχει υψηλό επίπεδο εκπαίδευσης του προσωπικού της αλλά και να της παρέχεται κάθε δυνατότητα πρόσβασης στις νέες τεχνολογίες. Με αυτές τις θέσεις σας καλωσορίζουμε…
γράφει στο peripteron.eu ο Κώστας Παπαδάκης, Δικηγόρος
Αποστολή της Αστυνομίας είναι η προστασία της κοινωνίας από το έγκλημα και η διασφάλισης της έννομης τάξης, δηλαδή της εφαρμογής των κανόνων με τους οποίους ασκείται η εξουσία και επιβάλλει το κράτος τη θέλησή του απέναντι στον πολίτη. Αυτό δικαιολογεί την εγγενή κατασταλτική της φύση, η οποία φυσικά ενδυναμώνεται και απέναντι στους υπόλοιπους εσωτερικούς μηχανισμούς άσκησης εξουσίας, όσο η παρέμβασή της είναι αναγκαία για την εξασφάλιση των παραπάνω, και ιδίως όσο διαθέτει μηχανισμούς, εξοπλισμούς και εσωτερική οργάνωση τέτοια, που η λειτουργία τους να είναι αναγκαία για την εξισορρόπηση και επιβολή του συστήματος.
Τα τελευταία χρόνια, υπάρχει μια διάχυτη εμπέδωση αστυνομοκρατίας ως δομικού στοιχείου της κυρίαρχης πολιτικής, εκπορευόμενης από γενική πολιτική βούληση της ελληνικής κυβέρνησης, που από τις πρώτες μέρες της ανόδου της στην εξουσία φρόντισε να δείξει τις προθέσεις της, καταργώντας το νόμο για το Πανεπιστημιακό Άσυλο και οδηγώντας αστυνομικούς σε προαύλια πανεπιστημιακών σχολών να ψεκάζουν φοιτητικές συγκεντρώσεις, να συλλαμβάνουν και να στήνουν ποινικές διώξεις. Ακολούθησαν συμπεριφορές πρωτόγνωρες για τα ελληνικά δεδομένα, όπως είσοδοι σε κινηματογράφους, έλεγχοι και επιτόπου απομακρύνσεις ανηλίκων από την ταινία «Τζόκερ», ξεγυμνώματα σε έλεγχο διαδηλωτών στους δρόμους, εισβολές σε σπίτια και ταράτσες και βίαιη διάλυση πολλών συναθροίσεων, με κορυφαία τη συνάθροιση στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας στις 07/10/2020, ημέρα έκδοσης της καταδικαστικής απόφασής για τη Χρυσή Αυγή, όπου οι δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτών διαλύθηκαν αναίτια από την αστυνομική επέμβαση που προσπάθησε να δικαιολογήσει τη συμπεριφορά της με ψέματα τα οποία αποδεικνύονταν από τα ίδια τα βίντεο που είχε δώσει η ίδια στη δημοσιότητα. Η εχθρική προς τις διαδηλώσεις συμπεριφορά της ισχυροποιήθηκε ακόμα περισσότερο μετά την ψήφιση του ν. 4703/2020, ο οποίος στην ουσία καταργούσε το δικαίωμα των συναθροίσεων και, σε κάθε περίπτωση, το έθετε υπό την έγκριση και την συνεχή παρουσία της Αστυνομίας στις γραμμές τους. Ακολούθησαν αρκετές καταγγελίες για βασανιστήρια διαδηλωτών (Βασίλης Μάγγος στο Βόλο, Άρης Παπαζαχαριουδάκης και Όμηρος Μπεζιάν στην Αθήνα) ή ανθρώπων στους οποίους η Αστυνομία θέλησε να φορτώσει εγκλήματα (περίπτωση Γεωργιανού για το έγκλημα στα Γλυκά Νερά, πριν αποκαλυφθεί ο συζυγοκτόνος ), ενώ καθημερινά αποκαλύπτονται πρόσωπα αστυνομικών τα οποία, εκμεταλλευόμενα την ιδιότητά τους, μετέχουν σε εγκληματικές δραστηριότητες, όπως μαστροπεία, διακίνηση ναρκωτικών κλπ. Οι υπερεξουσίες της αστυνομίας ενισχύονται και από το γεγονός ότι οι αρμοδιότητές της για την καταστολή του εγκλήματος δεν εξαντλούνται μόνο στις επιχειρησιακές, δηλαδή την αναζήτηση, την ανεύρεση και σύλληψη των δραστών, αλλά επεκτείνονται και στην διεξαγωγή της προανάκρισης ή προκαταρκτικής εξέτασης, πράγμα το οποίο έχει ως συνέπεια την άσκηση δικαστικών δραστηριοτήτων από την Αστυνομία και, συχνά, τη δημιουργία στημένων δικογραφιών, με σκοπό την πρόκληση ποινικής δίωξης εναντίον δραστών μη αρεστών από την Αστυνομία αλλά και τη συγκάλυψή εγκλημάτων ή συμμετοχής σε αυτά προσώπων τα οποία η Αστυνομία θέλει να προστατεύσει. Πολύτιμη βοήθεια και κάλυψη στην αστυνομική αυτή συμπεριφορά παρέχει η στήριξη των μεγάλων Μ.Μ.Ε. με τη συστηματική εμπέδωση αισθήματος ανασφάλειας και φόβου, αποδοχή και ανοχή της αστυνομικής βίας, ηρωοποίηση αστυνομικών, καθημερινή φιλοξενία «συνδικαλιστών» της αστυνομίας που προπαγανδίζουν την κρατική πολιτική επί παντός του επιστητού σε τηλεοπτικές εκπομπές μεγάλης ακροαματικότητας.
Στο ερώτημα «Τι Αστυνομία θέλουμε ;» κάποιοι απαντούν ότι δεν θέλουμε καθόλου Αστυνομία, έχοντας κατά νου μια τέτοια μορφή οργάνωσης της κοινωνίας η οποία να εξαλείφει τουλάχιστον τους οικονομικούς παράγοντες που συντελούν στη δημιουργία εγκληματικών συμπεριφορών και αφετέρου ένα δείκτη πολιτισμού και κατάκτησης δικαιωμάτων που ελαχιστοποιεί τις υπόλοιπες εγκληματικές δραστηριότητες. Είναι φυσικά προφανές ότι είμαστε πολύ μακριά από αυτούς τους στόχους. Επιστρέφοντας στο σήμερα και στην Αστυνομία που υπάρχει, που σίγουρα δεν είναι αυτή που θέλουμε, ούτε μπορεί να γίνει, οφείλουμε να προσεγγίσουμε τουλάχιστον εκείνες τις παραμέτρους οι οποίες θα εξισορροπούσαν την εξουσία της και θα ελαχιστοποιούσαν τους κινδύνους παρενεργειών και υπερβολών της κατασταλτικής της δραστηριότητας. Τέτοιοι είναι η κατάργηση των προανακριτικών αρμοδιοτήτων της Αστυνομίας, ο διαχωρισμός της λειτουργίας κράτησης από την επιχειρησιακή δραστηριότητα των συλλήψεων, η υποχρεωτική παραπομπή σε δικαστικές προανακριτικές αρχές κάθε ελεγχόμενης ποινικής δραστηριότητας αστυνομικών υπαλλήλων και η κατάργηση του Τμήματος Εσωτερικών Υποθέσεων της Αστυνομίας, η κατάργηση της οπλοφορίας των αστυνομικών εκτός υπηρεσίας και, φυσικά, η κατάργηση του νόμου για τις διαδηλώσεις με την αποκατάσταση της ελευθερίας τους.
