Ηγεμονία και όραμα διεθνών μετασχηματισμών, από την Ουάσιγκτον ως τη Γάζα

Σε μια εποχή όπου το αίμα είναι αλληλένδετο με σημαντικούς παγκόσμιους μετασχηματισμούς, το σκηνικό στη Γάζα εμφανίζεται ως κάτι περισσότερο από μια στρατιωτική επίθεση. Είναι ένας σαφής καθρέφτης που αντικατοπτρίζει το πρόσωπο ενός διεθνούς συστήματος σε αποσύνθεση, σηματοδοτώντας την παρακμή της αμερικανικής ηγεμονίας, η οποία εδώ και πολύ καιρό έχει υπηρετήσει ως σταθερή κάλυψη για όλα τα αποικιακά έργα στην περιοχή μας, κυρίως μεταξύ των ισραηλινών σχεδίων, που βασίστηκαν στη σιωνιστική ιδεολογία και τις βιβλικές αφηγήσεις. Έχει πλέον γίνει φανερό ότι αυτό το σχέδιο δεν θα οδηγήσει στη νίκη.

Η πρόσφατη αιγυπτιακή πρωτοβουλία, όπως και οι προηγούμενες προσπάθειες κατάπαυσης του πυρός, είναι μια επείγουσα ανθρωπιστική απάντηση στη μηχανή του πολέμου. Εξισορρόπησε αβρά δύο αντίθετες θέσεις: την ισραηλινή στάση, η οποία βλέπει την εκεχειρία ως μια ευκαιρία για επανατοποθέτηση και την παλαιστινιακή αντίσταση, που πρέπει να αναγνωρίσει ότι μολονότι η προσωρινή στάση μπορεί να σώσει ζωές, δεν μεταβάλλει την ουσία της μάχης.

Εν μέσω φαινομενικής στασιμότητας στις διαπραγματεύσεις, το Ισραήλ έχει εκμεταλλευτεί το χρόνο για να συνεχίσει την εκστρατεία εξόντωσης και να προχωρήσει τον εκτοπισμό στη Γάζα παράλληλα με αυτόν στη Δυτική Όχθη ώστε να προωθήσει το επεκτατικό της-αποικιοκρατικό σχέδιο που αποσκοπούσε στη διαγραφή της ταυτότητάς μας και της παρουσίας μας.

Για τον Νετανιάχου και το σιωνιστικό κίνημα, ο στόχος παραμένει η αποτροπή καθιέρωσης ενός κυρίαρχου και γεωγραφικά συνεχόμενου παλαιστινιακού κράτους. Το Ισραήλ έχει «επισήμως» υποσχεθεί πως θα μελετήσει την αιγυπτιακή πρόταση δίχως καμία πραγματική πρόθεση να τη δεχτεί. Αυτή η τακτική δεν είναι νέα. Αντικατοπτρίζει μια βασική στρατηγική της σιωνιστικής πολιτικής: Εξαγορά χρόνου με σφαγές και εγκλήματα υπό τη σαφή βρετανική και αμερικανική στήριξη πριν από την Καταστροφή, Nakba, (του 1948) ως σήμερα.

Αυτό που είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακό είναι η εμφάνιση του ονόματος του Στιβ Γουίτκοφ (σ. μτφρ. ειδικός απεσταλμένος του Τραμπ για τη Μέση Ανατολή), ο οποίος, παρότι αναφέρεται ως μέρος της αμερικανικής αντιπροσωπείας, ενεργεί στην πραγματικότητα ως ο αληθινός υπεύθυνος για τη λήψη αποφάσεων υπονομεύοντας το ρόλο των μεσολαβητών. Οι επισκέψεις του στα ΗΑΕ και οι επερχόμενες συναντήσεις στο Κάιρο και στη Ντόχα δείχνουν ότι οι Η.Π.Α. διαχειρίζονται το «φάκελο» της υπόθεσης όχι με στόχο την επίλυση, αλλά για να διατηρήσουν τη φωτιά του πολέμου παράλληλα με τη «διαπραγμάτευση».

Ο ρόλος των ΗΠΑ εν μέσω μεταβαλλόμενης παγκόσμιας τάξης

Η αιγυπτιακή πρωτοβουλία δεν είναι απλώς τοπική ή περιφερειακή υπόθεση. Αποτελεί μέρος ενός ταχέως μεταβαλλόμενου παγκόσμιου τοπίου. Παρά την φαινομενική κυριαρχία της, οι ΗΠΑ υφίστανται και οι ίδιες μία βαθιά εσωτερική κρίση: πολιτική πόλωση, οικονομική αστάθεια, θεσμικές συγκρούσεις, άνοδο του εταιρικού φασισμού και σοβαρή κοινωνική κατακερματισμό. Αυτά είναι όλα τα κλασικά σημάδια της αυτοκρατορικής κόπωσης, που περιγράφονται από διάφορους ιστορικούς: Από τον Ibn Khaldun, ως τον Μαρξ και τον Πολ Κένεντι.

Αυτό που εμφανίζεται ως σταθερή αμερικανική υποστήριξη για την ισραηλινή επιθετικότητα είναι λιγότερο μια επίδειξη δύναμης και περισσότερο μία προσπάθεια να αποσπάσει την προσοχή από τα εσωτερικά προβλήματα μέσω της «εξαγωγής» κρίσεων στο εξωτερικό, χρησιμοποιώντας τον «εξωτερικό εχθρό» ως καύσιμο για εσωτερική κινητοποίηση, μια τακτική που χρησιμοποιείται τόσο από τον Τραμπ όσο και από τους αντιπάλους του στις Η.Π.Α.

Σε αυτό το πλαίσιο, το ισραηλινό αποικιοκρατικό σχέδιο αποικιοκρατίας, που έχει ρίζες σε άνευ όρων ιδεολογική αμερικανική υποστήριξη, δεν είναι απρόσβλητο σε αυτές τις αλλαγές και συνεπώς δεν μπορεί να εξασφαλίσει τη νίκη. Η σύγχυση που υπάρχει στην Ουάσιγκτον, όπως αντανακλάται στις εσφαλμένες θέσεις του Τραμπ για Κίνα, Ιράν, Ουκρανία και Γάζα – και η αποτυχία του να επιβάλλει μία ολοκληρωμένη πολιτική λύση αναδεικνύει την ευθραυστότητα αυτού του σχεδίου, που βασίζεται εξ ολοκλήρου στη δύναμη μιας αυτοκρατορίας που τώρα διαβρώνεται σταδιακά εν μέσω μεταβαλλόμενων ευρωπαϊκών και ασιατικών συμπεριφορών μετά από την κήρυξη των εμπορικών πολέμων.

Γάζα: Ο χρόνος αντίστασης μπροστά στην αυτοκρατορική παρακμή

Μέσα σε αυτό το σκηνικό (και την κρίση του Σιωνιστικού Κινήματος και της Εβραϊκής Κοινότητας στην αδυναμία του Ισραήλ να υπερασπιστεί την αφήγησή τους ενώπιον του κόσμου) η Γάζα παραμένει μια ιδιάζουσα περίπτωση. Δεν πρόκειται απλώς μια πολιορκημένη γεωγραφική περιοχή αλλά για ένα ηθικό και πολιτικό σημείο αναφοράς σε έναν κόσμο που ολισθαίνει επίσημα στη σιωπή και την εμφανή υποκρισία, ενώ ταυτόχρονα γινόμαστε μάρτυρες μιας αυξανόμενης αλληλεγγύης μεταξύ των παγκόσμιων λαών και των προοδευτικών κινήσεων. Έτσι, ενώ η αιγυπτιακή πρωτοβουλία μπορεί να προσφέρει μια προσωρινή διέξοδο για να επιτρέψει την ανθρωπιστική βοήθεια στη Γάζα και να σταματήσει τη σφαγή, δεν σταματά τον πυρήνα της επιθετικότητας που στοχεύει σε όλη την Παλαιστίνη και τα θεμελιώδη δικαιώματα του λαού μας, με πρώτο το δικαίωμα δημιουργίας κράτους.

Παλαιστινιακή πραγματικότητα εν μέσω προκλήσεων

Η μόνη σταθερά σε αυτό το σενάριο είναι η θέληση για ανθεκτικότητα και η αυξημένη αλληλεγγύη των λαών. Παρά την αιματοχυσία και τη στρατιωτική ανισορροπία, η Γάζα αποδεικνύει ότι τα έθνη μπορούν να επιμείνουν και να ταράξουν το «αφήγημα» της ηγεμονίας. Η ευαισθητοποίηση, η ανθεκτικότητα και οι διάφορες μορφές αντίστασης μαζί αποτελούν ισχυρά εργαλεία που πρέπει να φτιαχτούν για να υπερασπιστούν τα δικαιώματα και την αξιοπρέπεια των λαών στον κόσμο.

Ωστόσο, μπροστά σε αυτές τις μνημειώδεις προκλήσεις, η παλαιστινιακή πραγματικότητα δεν μπορεί να παραμείνει βυθισμένη σε διαρκή διαίρεση μεταξύ των φατριών, της αμοιβαίας ευθύνης και της σύγκρουσης για τους ορισμούς της ήττας και της νίκης. Δεν είναι η ώρα για αναμέτρηση. Λάθη μπορεί να γίνουν υπό τη δύναμη πυρός αλλά η αυτοαξιολόγηση και η λογοδοσία πρέπει να έρθουν σε δεύτερη φάση, αφού πρώτα σταματήσει η γενοκτονία και ενωθούν όλες οι παλαιστινιακές δυνάμεις γύρω από μια κριτική αξιολόγηση του αγώνα. Προς το παρόν, η Χαμάς πρέπει να ανέλθει στο επίπεδο των σημερινών προκλήσεων και να αναγνωρίσει ότι η απελευθέρωση δεν μπορεί να επιτευχθεί μέσω μονομερών πολέμων, κομματικών ή ιδεολογικών συμφερόντων, αλλά μέσω εθνικών προτεραιοτήτων.

Σε αυτή τη αποφασιστική καμπή, η Χαμάς πρέπει να δώσει προτεραιότητα στο ανώτατο εθνικό συμφέρον και να συμμετάσχει αμέσως στον Οργανισμό Απελευθέρωσης της Παλαιστίνης (PLO), όπως συμφώνησε στο Πεκίνο. Πρέπει να διαμορφωθεί μια κυβέρνηση με βάση τη συναίνεση, να αντιμετωπίζει προκλήσεις χωρίς να βασίζεται στην ψευδαίσθηση των αμερικανικών υποσχέσεων ή απειλών και να αρχίσει να προετοιμάζεται για γενικές εκλογές με βάση την αρχή ότι ο λαός αποτελεί πηγή εξουσίας.

Η PLO παραμένει ο νόμιμος πολιτικός εκπρόσωπος του παλαιστινιακού λαού από την ίδρυσή του και την παγκόσμια αναγνώρισή του με βάση το απελευθερωτικό όραμα του. Σήμερα, υπάρχει μια επείγουσα εθνική ανάγκη να αναζωογονηθεί η PLO παράλληλα με το ρόλο της Φατάχ, που πρέπει να διατηρήσει το ιδρυτικό της πνεύμα ως ηγετικού στοιχείου της εθνικής φάσης απελευθέρωσης, όχι ως απλό κόμμα της Παλαιστινιακής Αρχής, το οποίο απευθύνεται στην κατοχή.

Η εθνική συναίνεση γύρω από αυτές τις έννοιες δεν είναι πολυτέλεια. Είναι απαραίτητη για την αντιμετώπιση της συνεχιζόμενης κατοχής που συνεχίζει να αλώνει τη γη μέσω προσάρτησης και εποικισμών. Η δουλειά στο πλαίσιο της PLO θα επιτρέψει στις παλαιστινιακές φατρίες να ενοποιήσουν τις προσπάθειές τους και να αναπτύξουν ένα κοινό όραμα για το μέλλον του εθνικού αγώνα, βασισμένες σε μια ανεξάρτητη και συλλογική εθνική απόφαση, μακριά από μονομέρειες που δυναμώσουν την διαίρεση και εξασθενούν την ικανότητά μας να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις μέχρι να τελειώσει η κατοχή.

Η ιστορία δεν κινείται προς τα πίσω, αλλά προς τα πάνω

Η θεωρία του ιστορικού κινήματος στη βάση «ανέλιξης» υποδηλώνει ότι οι αυτοκρατορίες δεν καταρρέουν ξαφνικά, αλλά περνούν μέσα από φάσεις συστολής και επέκτασης έως ότου φτάσει η στιγμή κατά την οποία η ικανότητά τους να ελέγχουν αποκλίνει από την ικανότητά τους να επηρεάζουν.

Η Αμερική, που τώρα αγωνίζεται σε όλα τα μέτωπα και χάνει τα περισσότερα, φορτωμένη από τις αντιφάσεις της, φαίνεται να έχει εισέλθει σε αυτή τη φάση. Το Ισραήλ, μέσα από την φρενίτιδα αυτού του πολέμου ενάντια σε όλα, μπορεί να συρθεί σε αυτή την κατηφόρα.

Έτσι, η επίθεση στη Γάζα, και η Αιγυπτιακή Πρωτοβουλία, δεν είναι μεμονωμένα γεγονότα. Είναι μέρος μιας κεντρικής ιστορικής συγκυρίας κατά την οποία η παρακμή του αμερικανικού αυτοκρατορικού αποικιακού σχεδίου και η έκθεση του σιωνιστικού επεκτατισμού ενόψει μιας αυξανόμενης αντίστασης-πνευματικής, πολιτικής και στο πεδίο- προκαλεί διεθνή αλληλεγγύη. Αυτά τα κινήματα γνωρίζουν ότι ο χρόνος μπορεί να μην είναι πάντα σύμμαχος, αλλά ούτε και εχθρός τους. Τα απελευθερωτικά κινήματα χτίζονται μέσα από συσσωρευμένες εμπειρίες, μάχες και από μία βαθιά κατανόηση των πολιτικών πραγματικοτήτων και της εθνικής ενότητας μέχρι να θριαμβεύσουν.

Η ιστορική διαλεκτική και η πάλη των αντιθέτων

Η αμερικανική αυτοκρατορία σήμερα, παρά την κυριαρχία της, αντιμετωπίζει εσωτερικά ρήγματα και εξωτερικές πιέσεις από τις αυξανόμενες δυνάμεις που αμφισβητούν την ηγεμονία της. Τώρα εισέρχεται στο «σπιράλ» της Ιστορίας, σύροντας μαζί και το κατοχικό κράτος. Η ισχύς δεν κινείται γραμμικά. Περνάει από φάσεις ανόδου και παρακμής, ανοίγοντας τον δρόμο στην αλλαγή και σε μια νέα παγκόσμια τάξη που είναι πιο πλουραλιστική και υπόκειται λιγότερο στη λογική της μονομερούς κυριαρχίας, της αποικιοκρατίας και της καταπίεσης των λαών.