Η Ευρώπη μπροστά στις ευθύνες της
γράφει στο peripteron.eu ο Βαγγέλης Πάλλας, Δημοσιογράφος – Ερευνητής – Αναλυτής IFJ / SPJ
Η πανδημία αποκάλυψε τη γύμνια της Ε.Ε. το βασικό συμπέρασμα αφορά την ύπαρξη και τη δράση της Ε.Ε. μια υπερεθνική δύναμη ενός οργανισμού που για δεκαετίες όριζε τις τύχες των εθνικών κυβερνήσεων… αλλά και τις τύχες εκατομμυρίων ανθρώπων. Σήμερα εκατομμύρια πολιτών στέκονται αμήχανοι μπροστά στην αποτυχία και την αδυναμία της Ε.Ε. στην αντιμετώπιση με συντονισμένο τρόπο την πανδημία.
Το θέμα έχει παρελθόν. Πως φτάσαμε έως εδώ; Αφετηρία ορόσημο ή κακόφημη συνθήκη του Μααστριχτ (1992). Σταδιακά εξελίχθηκε σε μία ευρωπαϊκή εκδοχή της παγκοσμιοποίησης, δημιουργώντας ένα πρόσωπο γραφειοκρατικού τέρατος, που έχει κυριολεκτικά δικαιώματα ζωής και θανάτου επί των κρατών και λαών, δίνοντας λογαριασμό μονάχα στους ολιγάρχες…
Όλη η πορεία της Ε.Ε. χαρακτηρίζεται από μια άγρια επίθεση στο Δημόσιο τομέα της κατάκτησης δεκαετιών, αλλά. Και συμμετοχή σε Ιμπεριαδιστικούς πολέμους. Η Ε.Ε. αφού γκρέμισε τον τομέα της υγείας και την κοινωνική ασφάλεια, τώρα καταπατά την λαϊκή κυριαρχία και το Διεθνές δίκαιο και τώρα αδυνατεί να διαμορφώσει μια πολιτική αντιμετώπιση, ενός συγκρεκριμένου προγράμματος για να προστατευθούν οι πολίτες της…
Στην Διεθνή πολιτική σκηνή, η παρουσία της είναι ανεπαρκέστατη…
Στις απαράδεκτες ενέργειες της Τουρκίας στην Κύπρο (Αμμόχωστος) η αντίδραση ήταν χαλαρή ως ασήμαντη. Στην Παλαιστινιακή κρίση και εκεί η παρουσία της ήταν επιεικώς απαράδεκτη. Αλλά και στην πρόσφατη αποχώρηση των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ από το Αφγανιστάν, βρέθηκε προ εκπλήξεων με μηδενική αντίδραση, ακολουθώντας την πολιτική των ΗΠΑ.
Στο προσφυγικό η Γερμανία και η Ολλανδία αλλά και χώρες του Βορρά, αντιμετωπίζουν το πρόβλημα με πολλές ταχύτητες και τις χώρες του Νότου χώρες υποδοχής των προσφύγων ως χώρες δεύτερης ταχύτητας και απλά χρεωμένες. Είναι πολιτικές επιλογές; Ναι το κυρίαρχο νεοφιλελεύθερο κύμα έχει κυριαρχήσει σε όλη την Ε.Ε.
Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΜΜΕ
Τα ΜΜΕ δεν αποτελούν μια ξεχωριστή και αυτόνομη ύπαρξη, όπως αρέσκονται να λένε, αλλά μέρος μιας ολότητας, που λειτουργεί συνδυαστικά με σκοπό την υλοποίηση των εξουσιαστικών σχεδιασμών. Κατέχει, μάλιστα, την πλέον νευραλγική θέση, που δεν είναι άλλη από αυτό, που ονομάζουν διαμόρφωση κοινής γνώμης.
Οι τρομοκρατικές ειδήσεις συνοδευόμενες από εικόνες ωμής βίας, βαρβαρότητας και πόνου, που προβάλλονται καθημερινά από τα ΜΜΕ εγκαθίστανται στο μυαλό μας και επηρεάζουν παραλυτικά τη σκέψη μας. Πρόκειται για προσεκτικά επιλεγμένες εικόνες, επιμελώς διογκωμένες ειδήσεις, που απώτερος στόχος τους δεν είναι η ενημέρωση, αλλά να δημιουργήσουν αισθήματα· φόβου και ανασφάλειας. Να μας παγιδεύσουν σε μια κατάσταση μόνιμης και χωρίς διέξοδο απειλής.
Η αρχή λειτουργίας του βιοψυχολογικού μηχανισμού μετατροπής του φόβου σε πανικόβλητη ανασφάλεια είναι αρκετά απλή: όσο λιγότερα γνωρίζουμε για την απειλή (Μητσοτάκης: «έχουμε πόλεμο μ’ έναν αόρατο εχθρό»), που ελλοχεύει τόσο περισσότερο απειλητική την θεωρούμε.
Η ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ
Η ασφάλεια συνιστά βασική ανάγκη και επείγουσα αναγκαιότητα για όλους, ειδικά για όσους πλήττονται από πολέμους, βίαιες συγκρούσεις, αστυνομική βαναυσότητα, εγκλήματα μίσους ή από την ενδοοικογενειακή βία. Ωστόσο, ο δημόσιος διάλογος που διεξάγεται για την ασφάλεια σήμερα, αποτελεί κυρίως επιλογή της Δεξιάς και νομιμοποιεί τις πολιτικές καταστολής και διακρίσεων που ασκούνται στο όνομα της ασφάλειας.
Έπρεπε, εδώ και πολύ καιρό, να έχουμε επεξεργαστεί και δημιουργήσει μια νέα συμπεριληπτική αριστερή έννοια της ασφάλειας, είναι ωστόσο, και εφικτό και σκόπιμο ακόμη και τώρα, όπως επισημαίνεται στην έκδοση του Ιδρύματος
Rosa-Luxemburg-Stiftung (Γραφείο Βρυξελών) και του transform! europe: Towards a New Concept of Securίty (Προς μια νέα έννοια της ασφάλειας). Η έκδοση αφορά μια σειρά συζητήσεων που έγιναν ανάμεσα σε περισσότερους από 50 ακτιβιστές, εκπροσώπους αριστερών και προοδευτικών κομμάτων, κοινωνικών κινημάτων και ΜΚΟ από 18 διαφορετικές χώρες, με στόχο την εκκίνηση ενός δημόσιου διαλόγου για τις θεωρητικές βάσεις μιας νέας και διατομεακής αριστερής προσέγγισης της ασφάλειας.
Η ΕΥΡΩΠΗ ΩΣ ΚΟΙΝΟ.
ΕΞΕΡΕΥΝΩΝΤΑΣ ΤΙΣ ΤΕΜΝΟΜΕΝΕΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΗΘΙΚΕΣ
«Αυτή η οικονομία σκοτώνει», έγραφε ο Πάπας Φραγκίσκος το 2013 στην εγκύκλιό του με τον τίτλο: Evangeli Gaudium, ανοίγοντας έτσι την πόρτα στον διάλογο μεταξύ χριστιανών καθολικών και μαρξιστών σοσιαλιστών.
Η χρήση του διαλόγου δεν σημαίνει ότι όλες οι διαφορές απόψεων μεταξύ των εμπλεκόμενων μερών θα εκλείψουν, ωστόσο, η έναρξη μιας συζήτησης για τα πιο μεγάλα και επείγοντα ζητήματα που η ανθρωπότητα οφείλει να αντιμετωπίσει στις μέρες μας, την εξεύρεση μιας ισορροπίας με τη φύση, την υπέρβαση της παγκόσμιας ανισότητας, την υπεράσπιση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας για τους «καταραμένους της γης» και τη διατήρηση της ειρήνης, δεν χωρά ιδεολογικές επιφυλάξεις.
