Για την πατρίδα που αγαπώ… Αλλά με πληγώνει 2

γράφει στο peripteron.eu ο Βαγγέλης Πάλλας Δημοσιογράφος – Ερευνητής – Αναλυτής IFJ/SPJ

Λίγο τα πατριωτικά ποιήματα στο σχολείο, λίγο ο Παπαφλέσσας, λίγο τα κλαρίνα, λίγο η θρησκεία και οι εκκλησίες, λίγο οι παρελάσεις, λίγο η καθαρεύουσα, οι μεγάλοι χάρτες, μας κάνουν να απορρίπτουμε τα σύνορα, τους εθνικούς ύμνους, τα όπλα, τον πόλεμο, τις σημαίες και τις μεγάλες ιδέες. Κάθε πολίτης αντιδρά ανάλογα, με τις ιδεολογικές του απόψεις. Τι σημαίνει, σήμερα η λέξη, η έννοια «πατρίδα»; Γιατί οι πολίτες ντρέπονται να την αναφέρουν; Θυμάστε το παλιό σχολικό τραγούδι;

Τι είναι στα αλήθεια λοιπόν η πατρίδα μας; Είναι η χώρα που κατάργησε τη βασιλεία, άλλα απέκτησε 3 δυναστείες που την διοικούν τα τελευταία 50 χρόνια; Μήπως είναι που ο πολίτης πάει φυλακή για χρέος 1000 ευρώ, ενώ ο πολιτικός – υπουργός μπορεί να κλέβει δεκάδες εκατομμύρια και να τον προστατεύει ο νόμος; Μήπως είναι η χώρα με τον μεγαλύτερο εμπορικό στόλο και τους περισσότερους εφοπλιστές , αλλά με τα πλοία της να έχουν άλλες σημαίες ώστε οι εφοπλιστές της να μην πληρώνουν φόρους εδώ;

Τις δεκαετίες ’50-’60 οι Έλληνες ζούσαν υπό τραγικές συνθήκες- η οικονομική εξαθλίωση, η αναγκαστική μετανάστευση, η αδικία, τα βάσανα και οι κοινωνικοί αποκλεισμοί είχαν κάνει τη ζωή τους απελπισία. Η άρχουσα τάξη της χώρας προσέβλεπε στη Δύση και περιφρονούσε έως εξοστρακισμού κάθε στοιχείο λαϊκής έκφρασης που δεν είχε το δυτικό του αντίστοιχο. Το ρεμπέτικο τραγούδι είχε σβήσει μέσα στις περιθωριακές ομάδες που εκπροσωπούσε, και στο κρατικό ραδιόφωνο και στα κοσμικά κέντρα της εποχής έπαιζαν δυτικότροπα ελαφρά τραγούδια, μάμττο, τσατσά και ρούμπες.

Μεγαλώνοντας κατάλαβα πως το ποίημα και οι απαντήσεις του είναι πραγματικά μόνο για τις σχολικές γιορτές. Οι απαντήσεις στο ερώτημα τώρα δίνονται από το τσούρμο και είναι άθροισμα αρχαίων και σύγχρονων μύθων με μεγάλη αποδοχή, και οι μεν αρχαίοι μύθοι είναι μάλλον γραφικοί και ακίνδυνοι πλέον, αλλά οι σύγχρονοι στοιχειώνουν μια ολόκληρη χώρα, την πορεία της και την εξέλιξη, άρα και την ζωή μας.

…Δεν έχω σπίτι, πίσω για να’ ρθω ούτε κρεβάτι για να κοιμηθώ,

δεν έχω δρόμο ούτε γειτονιά να περπατήσω μια Πρωτομαγιά.

Μα τώρα που ξυπνήσανε τα φίδια εσύ φοράς τ’ αρχαία σου στολίδια…