Για την πατρίδα που αγαπώ… Αλλά με πληγώνει 1

γράφει στο peripteron.eu ο Βαγγέλης Πάλλας Δημοσιογράφος – Ερευνητής – Αναλυτής IFJ/SPJ

Με θυμάστε; Είμαι αυτός που κάποτε ισχυρίστηκα ότι οι τόποι του μεταιχμίου, οσονδήποτε ανθυγιεινή και αν αποδεικνύεται η γοητεία τους πρέπει επίσης να θεωρούνται οι μόνοι όπου αξίζει τον κόπο να στρατοπεδεύσει κανείς και να ονειρευτεί την κατοίκηση ως ηθική αγωγή της ζωής του.

Τέτοιος τόπος ήταν η Ελλάδα. Μας επέτρεπε να την αντιληφθούμε σαν σταυροδρόμι, σαν ένα σκόπελο ανάμεσα στο παρελθόν και στο μέλλον, ανάμεσα στις συναισθηματικές καταιγίδες και στην τετράγωνη, απαρέγκλιτη λογική του επόμενου βήματος της προόδου.

*… Χάθηκα μέσα στους δρόμους που μ’ έδεσαν για πάντα, μαζί με τα σοκάκια με τα λιμάνια, χάθηκα γιατί δεν είχα τα φτερά, μα είχα εσένα Κατινιώ, γιατί είχα όνειρα πολλά και το λιμάνι είναι μικρό, γιατί ήμουν πάντα μόνος…

Πράγματι στα σταυροδρόμια, ας πούμε στα γεωγραφικά σταυροδρόμια, ο άνθρωπος είναι περισσότερο ευαίσθητος στα νεύματα όταν συσπειρώνεται απέναντι στην Αινιγματική δύναμη των συμβάντων και τέτοιος τόπος ήταν η Ελλάδα, ο ραγισμένος κρίκος δεν συνέδεε την Ευρώπη με την Ασία και στην Ελλάδα. Τέτοιος τόπος ήταν η Επτάνησος και στην Επτάνησο η Κέρκυρα και στην Κέρκυρα η πρωτεύουσα της, ένας μικρός πέτρινος δαίδαλος φωτοσκιάσεων και πινακίδων που παρεμβάλλεται ανάμεσα στο λατινικό και το ορθόδοξο σύμπαν, δηλαδή ανάμεσα σ’ ένα πολιτισμό που εξιδανικεύει το γίγνεσθαι κι έναν που μένει σχεδόν μυστικιστικά προσηλωμένος.

Σε μια χώρα που η ιστορία γράφεται συντεταγμένα, και με ελάχιστες εξαιρέσεις, και μοιάζει με εξιστόρηση της «πολεμικής αρετής των Ελλήνων» είναι εύκολο για ένα «μπουλούκι» πολιτικών, ιστορικών, αναλυτών και δημοσιογράφων να κυριαρχεί ιδεολογικά και αν όχι να καθορίζει, να επηρεάζει ακόμη και την εξωτερική πολιτική. Ο μύθος της ανάδελφης χώρας που ζηλεύουν και επιβουλεύονται όλοι οι εξορισμού κακοί γείτονες. Άλλος ένας μύθος: Είμαστε μια φιλόξενη χώρα-αυτοί οι Αλβανοί, οι μαύροι και βρώμικοι. Ένας από τους πιο ξενόφοβους λαούς της Ευρώπης.

Βαπτίστηκε αυθαίρετα φιλόξενος και ανεκτικός, ιδιότητα που έρχεται να προστεθεί στις «προαιώνιες αρετές της φυλής».

«Μην είναι τάχατε τα ερειπωμένα αρχαία μνημεία της χρυσή στολή που η τέχνη εφόρεσε και το καθένα μια δόξα αθάνατη αντιλαλεί;