Είμαστε εδώ
γράφει στο peripteron.eu ο Βαγγέλης Πάλλας Δημοσιογράφος – Ερευνητής – Αναλυτής IFJ/SPJ
Όλα αποδεικνύουν ότι υπάρχουν δυο κόσμοι και ότι ζούμε κάτω από έναν πολιτιστικό ολοκληρωτισμό παγκόσμιας κλίμακας του οποίου πυρήνας είναι στην πραγματικότητα, το πιο σκληρό πρόσωπο του καπιταλισμού.
Σε όλες τις κοινωνίες υπάρχουν γεγονότα, που ανάλογα με τις περιπτώσεις βαφτίζονται με «άριστα». Μια κοινωνία εξαρτημένη από ιδεοληψίες (κανονικότητα – τάξη και ασφάλεια) μπορεί και επιτρέπει όλα τα καλά γεγονότα να συμβαίνουν. Όλα όσα αυτή κρίνει ότι είναι σωστά, με κριτήρια καθαρά υποκειμενικά.
Το καπιταλιστικό σύστημα, έρχεται ως συνήγορος του κράτους στη χειρότερη μορφή του και συμπεριφέρεται πότε ειλικρινά και πότε υποκριτικά απέναντι στους πολίτες του.
Εμείς που συνδέσαμε λίγο πολύ τη ζωή μας με διαβάσματα-αναλύσεις και γραφτά. Εμείς που αλλάξαμε τις χώρες και πόλεις ή ξεμείναμε στο παιδικό μας δωμάτιο, που βρήκαμε και χάσαμε δουλειές, που χάσαμε συνοδοιπόρους στη ζωή μας.
Ανακαλύψαμε ή δεν ανακαλύψαμε ποτέ ένα σταθερό μονοπάτι για να πατήσουν τα πόδια μας.
Είμαστε εδώ τώρα έτοιμοι για μεγάλες αποφάσεις. Πότε απογοητευμένοι, πότε ορεξάτοι, σαν στρατιώτες που στεκόμαστε αμήχανοι προσπαθώντας να καταλάβουμε αν νικήσαμε ή χάσαμε.
Είμαστε εδώ γιατί είμαστε στη σωστή πλευρά που διαλέξαμε, για αυτούς που θα μας συντροφεύσουν σε όλη μας τη ζωή.
…Άσπρο μαντήλι ανέμιζε κι από χαρά πετούσε, τη μοναξιά της γκρέμιζε την αύρα της σκορπούσε, κι όλα τ’αστέρια τ’ουρανού τη δέλανε δική τους…
Είμαι χαρούμενος για όλα αυτά που μπορέσαμε να μην μιλάμε με γρίφους, αλλά να συμβάλλουμε, σε αυτό που ονειρευτήκαμε, δημιουργικά, αντιδογματικά, ανανεωτικά και επαναστατικά.
Είμαι χαρούμενος που τα ξημερώματα μας βρήκαν πάνω από πληκτρολόγια σε διαφορετικές χώρες, για εκείνο το μεγάλο κομμάτι της γενιάς μου που έφευγε σε άλλη χώρα αλλά είχε πάντα το νου και την καρδιά του πίσω στην πατρίδα.
Χαίρομαι για τις λιγότερες ή περισσότερες ώρες που πολλοί από εμάς περάσαμε μαζί σαν συνομώτες μιάς ιδιαίτερης εκφοράς λόγου και. κοινωνικής κριτικής, πειραματιζόμενοι με κοινωνικές-πολιτικές γεωγραφίες, με τη σιγουριά ότι κάτι κινείται.
Μαζί σιγοτραγουδούσαμε ένα τραγούδι, μαζί εξοργιστήκαμε για μια μεγάλη αδικία ή συγκινηθήκαμε στην ανάμνηση μιας ηρωικής απόφασης στο κοινό βίωμα μια μεγάλης στιγμής.
…Τούτες τις μέρες ο άνεμος μας κυνηγά… είδα το φίδι να πετά και τ’αετόπουλο να σέρνεται στο χώμα, είδα πάνω μοναχικά να τραγουδάνε πως υπάρχουμε ακόμα….
