Δεμένοι στα λιμάνια μας… 3
γράφει ο: Πάλλας Βαγγέλης Δημοσιογράφος – Ερευνητής – Αναλυτής IFJ/SPJ
Θέλω να μην φοβάσαι όταν σου μιλούν για τ’ αντίθετα. Όταν στέκονται απέναντι σου και σου δείχνουν την τρύπα που άφησαν, στο διάβα τους οι νεκροί. Θέλω να μην φοβάσαι όταν προσπαθείς να καταλάβεις καλύτερα τον κόσμο, το παρελθόν, το παρόν. Θέλω να μην φοβάσαι όταν βγαίνουνε τα άπλυτά σου στη φόρα. Να μην χάνεσαι σε παλιά μονοπάτια, σε πεθαμένες, διαχωριστικές γραμμές. Μέσα στον κόσμο σου που τα όρια σου γίνονται όλο και περισσότερο σαθρά και εφήμερα, υπάρχεις εσύ. Υπάρχουμε και εμείς. Είμαστε ομάδα.
… στην γειτονιά μου την παλιά είχα ένα φίλο που ήξερε και έπαιζε ακορντεόν όταν τραγούδαγε φτυστός ήταν ο ήλιος, φωτιές στα χέρια του άναβε τ’ ακορντεόν. Μα ένα βράδυ σκοτεινό σαν όλα τ’ άλλα κράταγε τσίλιες παίζοντας ακορντεόν φασιστικά καμιόνια στάθηκαν στη μάντρα και μια ριπή σταμάτησε τ’ ακορντεόν…
Είσαι ένας απλός άνθρωπος που η καθημερινότητά σου για την επιβίωση είναι καταδικασμένη να αποτύχει. Αν δεν εκφράζει τους πόθους σου και τις διεκδικήσεις σου, δεν έχεις λόγο ύπαρξης. Ο κόσμος αλλάζει με την ταξική πάλη. Μήπως «τα πληγωμένα σου φτερά άνοιξαν να πετάξεις, μ ‘ αγώνα και υπομονή πάλι στα ψηλά να φτάσεις».
Είσαι αυτός ο πολίτης, που βουβός και μελαγχολικός στέκεσαι και κοιτάς. Αυτόν που βρίζει, που πετά αυγά και σπρώχνει κιγκλιδώματα., είσαι αυτός που πληρώνει πάλι τα σπασμένα και ξαναρχίζει πάλι από την αρχή, χωρίς να ξέρεις το γιατί. Λες οι μηχανορράφοι και οι ξένοι τραπεζίτες, ξυρίστηκαν και οι Έλληνες μεσίτες τους, παρελαύνουν στο Σύνταγμα στολισμένοι. Όπως έστρωσαν να κοιμηθούν σκέφτεσαι και τελικά αν θέλουν να μιλούν για θεσμούς… να τους τιμούν πρώτα. Όπως δεν τα φάγατε μαζί. Σωστό και αυτό. Σου μένει η ελπίδα. Οι αλλαγές στην επιφάνεια, που αναγγέλλουν αλλαγές στο βάθος με διάρκεια να απλωθούν στο χρόνο. Ώστε οι ανατροπές να είναι μονόδρομος και να επιβάλλουν εδώ και τώρα την καινούργια δυνατότητα για να ονειρευτείς.
…σάλπαρε μια νύχτα με πανσέληνο και στο στερνό του γράμμα είχε γράψει «αξίζει φίλε να υπάρχεις για ένα όνειρο κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει», τα χρόνια πέρασαν και δεν θυμάμαι πια Ερνέστο τον λέγανε ή Νίκο;
Η ιστορία της μνήμης είναι υπόθεση δικιά σου και δικιά μας, και όχι των επόμενων που θα’ρθουν. Εάν θέλεις να είσαι αφηγητής της δικής σου ιστορίας, απέναντι στις εξουσίες, τότε η ιστορία της μνήμης είναι ιστορία του παρόντος. Είναι δικιά σου… Η μνήμη που υπερασπίζεσαι, χτίζεται καθημερινά έξω στα ανοικτά, στις αλάνες, στους δρόμους και στα οδοφράγματα. Από όλους όσους αγωνίζονται. Η μνήμη δεν ξεχνά να ονειρεύεται, να ονειρεύεται… Είναι αυτή η μνήμη που γεννά τον τρόμο τους… Γιατί γίνεται το τέλος της δικιάς τους ιστορίας…
… Θυμάμαι, θυμάσαι, θυμόμαστε … Και υπάρχουμε κόντρα στην πολιτική που μας κάνει αόρατους και αναλώσιμα υλικά …
Σαν σήμερα γεννήθηκες, σαν σήμερα πέθανες, σαν σήμερα αντιστάθηκες, σαν σήμερα νίκησες, σαν σήμερα ήταν… Αλλά σήμερα είναι αλλιώς. Σήμερα είμαστε δειλοί και άβουλοι συνάμα. «Σαν σήμερα» λέμε και γράφουμε για να ξεχάσουμε, την πραγματικότητα της καθημερινότητας μας…Παραδομένοι στο «μοιραίο», την φτώχεια των αγώνων, των διεκδικήσεων, της ανεργίας και των αναγκών μας. Οι ήρωες ήταν στο παρελθόν. Εμείς είμαστε το μέλλον. Αντί να αναπολούμε την ιστορίας ας αρχίσουμε να γράφουμε την δική μας. Το παρελθόν δικαιώνεται όταν το μέλλον το ξεπερνάει…
… Απ’ το κακό και τ’ άδικο διωγμένο κι όπως ενήστευες τη δίκοπη ζωή, σε βρήκα ξαφνικά σημαδεμένο να σ’ έχει ο κάτω κόσμος ξεγραμμένο κι ο πάνω κόσμος να’ναι οι τροχοί που σ’ έχουν στα στενά κυνηγημένο …
