Αζόφ και Μόβνικι: Η κόντρα των φασιστών με τους… φασίστες
Στις 14/3 γνωστοποιήθηκε μία είδηση πως το μέλος του τάγματος Αζόφ, Ντέμιαν Γανούλ, εκτελέστηκε στην Οδησσό. Επρόκειτο για έναν οργανωμένο νεοναζί της Οδησσού, ηγέτη της φασιστικής οργάνωσης «Street Front» καθώς και πρώην μέλους του Δεξιού Τομέα όπου και ήταν τομεάρχης στην πόλη.
Ο Γανούλ έγινε γνωστός από τη συμμετοχή του στον εμπρησμό του Οίκου των Συνδικάτων στην Οδησσό το 2014, όπου χάθηκε η ζωή 48 ανθρώπων (μεταξύ των οποίων και κομμουνιστές) και τραυματίστηκαν σοβαρά άλλοι 120.
Το τελευταίο διάστημα η ασχολία του ήταν το να γίνει ουρά του TCK (της στρατολογίας δηλαδή) η οποία στρατολογούσε βίαια κόσμο στα κέντρα και στα πέριξ των πόλεων, ξυλοκοπούσε όσους αντιδρούσαν κατά της στρατολόγησης καθώς και όσους ήταν κατά της «αποκομμουνιστικοποίησης». Θα ήταν ψέματα λοιπόν αν έλεγα ότι δεν χάρηκα στο άκουσμα της είδησης της δολοφονίας του.
Όμως δεν ήταν ο μοναδικός φασίστας που έχει εκτελεστεί στη χώρα από συμπατριώτη του. Το καλοκαίρι έγινε γνωστή η δολοφονία της Ιρίνας Φάριον, μιας πολιτικής φιγούρας, άκρως γνωστής για τον αντιρωσισμό της και την εμμονικότητα στον μονογλωσσισμό, δηλαδή της καθιέρωσης της ουκρανικής ως μοναδικής γλώσσας στην επικράτεια της χώρας (γνωστοί στην Ουκρανία ως Μόβνικι-Мовники). Μάλιστα λέγεται ότι ο εκτελεστής της ίσως και να ήταν υποστηρικτής των Αζόφ, αν όχι μέλος. Τα βάλανε οι φασίστες μεταξύ τους; Περίπου.
Στην πραγματικότητα ο φασισμός στην Ουκρανία δεν περιορίζεται ακριβώς στους Αζόφ, ούτε και στα ναζιστικά σύμβολα. Ο φασισμός δεν χρειάζεται τα σύμβολα απαραίτητα αλλά την ουσία: εθνικισμός, στρατοκρατία, σωβινισμός, μίσος κατά του «Εχθρού». Αυτό παρατηρείται λοιπόν στη Φάριον (παρατηρούνταν μάλλον καθώς πλέον είναι τροφή για γαιοσκώληκες) και σε όλη αυτή την δυτικοουκρανική κλίκα που στα πλαίσια της ρωσο-νατοϊκής σύγκρουσης επιχειρούν να δομήσουν βίαια μία νέα εθνική συνείδηση και ένα νέο εθνικό αφήγημα σε μία -μέχρι πρότινος- πολυγλωσσική και πολυεθνική χώρα. Από την άλλη οι Αζόφ, αρκετοί εκ των οποίων είναι ρωσόφωνοι, διαφωνούν καθέτως στο ζήτημα της γλώσσας καθώς το αντιλαμβάνονται ως ζήτημα τριβής και παράγοντα διχόνοιας.
Δεν πρόκειται μόνο για την γλώσσα, αλλά για το αφήγημα και την θέση του καθενός στην ουκρανική πολιτική σκηνή: Όπως έγραψα σε προηγούμενο άρθρο, από την μία έχουμε τους φασίστες με τα κοστούμια και της γραβάτες, την μεσοαστική κοινωνικά φιλελεύθερη τάξη της δυτικής Ουκρανίας που ονειρεύεται ΕΣΠΑ και Ευρωπαϊκή Ένωση. Μια Ουκρανία παρόμοια με την Πολωνία και τις Βαλτικές χώρες: Αντιρωσισμός, αντικομμουνισμός και φιλοευρωπαϊσμός. Οι Αζόφ και ο Δεξιός Τομέας πάλι, βλέπουν την χώρα ως μια ανασύσταση του Τρίτου Ράιχ. Λευκή Φυλή, εθνικισμός, ναζισμός. Υπό αυτή την αντίληψη η έχθρα των Αζόφ εναντίον της Ρωσίας μεταφράζεται ως μία σύγχρονη αναπαράσταση του αντικομμουνισμού του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, πακέτο με τον οποίο έρχεται και η γκαιμπελική προπαγάνδα που παρουσιάζει τους Ρώσους ως «Ασιάτες» και όχι ως «Ευρωπαίους» (τους Ρώσους, όχι τους ρωσόφωνους).
Αυτή η αντίθεση εντός της ουκρανικής κλίκας είναι παράγοντας τριβής, που όσο η κατάσταση χειροτερεύει, αναμένεται να προκαλέσει σφοδρή σύγκρουση. Το ουκρανικό φιλελεφτεράτο μπορεί να αποκαλεί «ρώσους πράκτορες» όσους Ουκρανούς μιλάνε την ρωσική γλώσσα από την ασφάλεια ενός διαμερίσματος στο Κίεβο, ξεχνά όμως ότι αυτοί που βρίσκονται στο μέτωπο κάποια στιγμή θα γυρίσουν πίσω (καλά, όχι όλοι) και θα τους πάρουν τα κεφάλια. Η μοναδική ευκαιρία λοιπόν για μια πραγματική αλλαγή στην Ουκρανία, άνευ κανιβάλων της μίας ή της άλλης πλευράς, έρχεται όταν οι φασίστες αρχίσουν να σκοτώνονται μεταξύ και αυτή η ώρα πλησιάζει. Όποιο υγιές κομμάτι του ανταγωνιστικού κινήματος έχει απομείνει στην χώρα, καλό θα ήταν να μαζέψει δυνάμεις καθώς του δίνεται μια μεγάλη ευκαιρία.
